Speciale aanklager Mueller zal vandaag met een (of meerdere) aanklacht komen in zijn onderzoek. Wat precies het onderwerp van dat onderzoek is, blijft deels onduidelijk en deels omstreden. Onduidelijk omdat we niet weten waar Muellers opdracht eindigt. In elk geval moet hij onderzoeken of er ‘collusion’ was, strafbare samenwerking tussen de Russen en de Trump campagne. Of hij ook verder mag gaan om te kijken of er financiële banden waren tussen het Trump imperium en Russen is omstreden. Of Mueller ook het ontslag van FBI directeur Comey en Trumps redenen daarvoor meeneemt, is ook niet geheel duidelijk. Wel kwam Mueller natuurlijk pas op de proppen na de opwinding over het ontslag van Comey.

De mogelijke aangeklaagden vandaag zijn generaal Flynn, de totaal ongeschikte en hopeloos gecompromitteerde eerste veiligheidsadviseur van Trump. Dat kan de Russen betreffen maar de meer gemakkelijke aanklachten zijn die over verborgen contracten met onder andere Turkije, die Flynn had moeten melden. De andere sukkel is Paul Manafort, een klassieke scharrelaar die de corrupte baas van Oekraïne adviseerde en die talloze Russische contacten heeft. Ook hier vallen aanklachten te bedenken.

Jared Kushner, de schoonzoon van Trump die zich de laatste weken gedeisd houdt, ligt minder voor de hand als aangeklaagde. Trump Jr, de dommerik die voor papa hand en spandiensten verricht, staat ook op lijstjes maar domheid is niet strafbaar en vooralsnog lijkt hij de wet niet geschonden te hebben.

Misschien zijn de verwachtingen te hoog gespannen, vandaag. Een paar aanklachten worden voorgelezen, een borgtocht (bail) wordt ingesteld en dat was dat.

Ik zie nog niet direct hoe Trump erin gezogen kan worden. Natuurlijk was hij incompetent bij het benoemen van Flynn maar ook incompetentie is niet strafbaar. Het bevestigt echter het beeld van zijn geklungel dat ook elders opduikt. Over Comey zullen we vandaag niets horen, schat ik zo.

Trump is al tegenactie begonnen door eindeloos over Hillary te tweeten en allerlei oude en niet bewezen verdachtmakingen op tafel te gooien. Vlucht vooruit. Het zal niet werken.

Het grootste probleem voor de psycho is dat het belangrijkste (en enige) deel van zijn agenda deze week uitgebreid behandeld zou moeten worden: de belastingverlaging voor de rijken die weer enorme tekorten gaat veroorzaken. Dit leidt allemaal af. Dat geldt ook voor zijn bezoek aan Azië dat vrijdag moet beginnen. Nogal lullig om daar aan te komen zetten als er net mensen uit je directe omgeving aangeklaagd zijn. Maar of het voor het beeld van Trump in Azië iets zal veranderen, valt te betwijfelen. Dat is al slecht.

Toevallig was ik net aan het schrijven over gevangenis, misdaad en guns, toen ik tegen een fantastisch project aanliep van de New Yorker. Het Marshall Project, een veelheid aan interviews over mensen die te maken krijgen met misdaad. We are witnesses.

U bent gewaarschuwd, als u begint te kijken gaat het lang duren. Fascinerend, geweldig project.

https://www.newyorker.com/news/news-desk/we-are-witnesses-portrait-of-crime-and-punishment-in-america-today?

Ik bagatelliseerde aanvankelijk de berichten over de oude Bush die vanuit zijn rolstoel de handjes liet glijen over de vele achterwerken die hij vanaf dat niveau ziet.

Niet meer. Er is sprake van een patroon en meerdere vrouwen die hem beschrijven als een oude viezerik en in grotendeels dezelfde termen.

Het deed me denken aan het schandaal dat geen schandaal was in 1987. Ik was toen correspondent in Washington en er waren geruchten dat Bush, toen vicepresident, een relatie had buiten de deur. Als ik me goed herinner iets met de vrouw van een generaal. Het bleek fake news, althans er is nooit iets van aangetoond en een jaar later versloeg oude Bush Michael Dukakis in wat nog steeds mag gelden als een van de meest immorele campagnes ooit (hoewel kleine Bush zijn best deed dat te verbeteren met het besmeuren van John Kerry in 2004).

Laten we de Bush mannen niet de hemel in schrijven omdat ze zo gezellig samen met Carter, Clinton en Obama op een podium staan of omdat de huidige bewoner van het Witte Huis alle records slaat.

De psycho heeft de opiatencrisis een ‘health emergency’ genoemd, wat tamelijk nutteloos is als je te maken hebt met 65.000 doden per jaar (meer dan in de hele Vietnam oorlog). Hij had ook een ‘national emergency’ kunnen verklaren waardoor geld beschikbaar zou komen om de problemen aan te pakken.

Dat hij beloofd in augustus en die belofte kwam hij natuurlijk weer niet na. De Republikeinen zijn te druk met het verlagen van de belastingen voor de rijken.

De toespraak die Trump hield over opiaten was wel weer onthullende. Hij vertelde in, voor zijn doen, empathische bewoordingen de alcoholverslaving van zijn broer. Behalve dat het grootste deel ging over de gevolgen die dat voor de psychopaat zelf had gehad. Hij drink niet en hij rookt niet. Heel goed. Zoals altijd draaide Trump een verhaal over een groot nationaal iets, of eigenlijk, welk verhaal dan ook, in een me-story.

Pathetisch en die staten met de opiaten problemen (nu bijna overal) hebben er helemaal niets aan. Struisvogelbeleid.

Kijk, zo kennen we de haatzaaier. Verdachtmakingen uiten aan het adres van een rechter (en daarmee de rechtelijke macht in het algemeen) en dan geen wrakingsverzoek indienen omdat het toch geen kans maakt.

Klopt, het maakt geen kans omdat het onzin is. Maar ondertussen heeft de haatzaaier weer wel zijn doel bereikt: het verdachtmaken van de instellingen van de rechtsstaat.

Wat een nep-democraat.

Senators Corker en Flake vertrekken. Corker nadat hij is bekeerd van een vroege Trump liefde, Flake omdat hij kon zien aankomen dat hij in 2018 zou verliezen, niet eens de nominatie zou verwerven in Arizona.

Alle twee waren ze kritisch over Trump, om het zacht uit te drukken. Flake was daar meer uitgesproken in, hoewel hij het afgelopen half jaar met de obstructie Republikeinen meestemde.

John McCain is ook aan het vertrekken omdat hij binnen niet al te lange tijd dood is. Hoewel hij tijdens de voorverkiezingen zich door Trump liet beledigen omdat hij bang was van een uiterst rechtse idioot te verliezen, is hij daarna kritisch geweest. Hij hoeft niet de hemel in geprezen. McCain is een man van eer, maar was deel van de Keating Five die in de jaren tachtig toestond dat Savings and Loans miljarden roofden. En McCain gaf ons Sarah Palin toen hij de grootste fout maakte van zijn carrière door te denken dat hij in 2008 nog net zo fris en fruitig was als in 2000 (politici leren slecht, Clinton deed in 2016 hetzelfde).

Alle drie zullen ze over pak weg anderhalf jaar zijn vertrokken. Helpt dat, vertrekken? Het zou nuttiger geweest zijn als ze de strijd aan gaan. Nu is het winst voor Trump die zijn tegenstanders wegjaagt. Dat zou fijn zijn als het betere senatoren oplevert, maar de kans is even groot dat het aan Trump toegewijde types zullen zijn.

Neem Arizona. Flake dreigde in de voorverkiezingen te gaan verliezen van een uiterst rechtse malloot. Ook in de echte verkiezingen wezen de peilingen erop dat als hij kandidaat was, hij van een Democraat zou verliezen. Nu hij weg is, kunnen de Trump/McConnell krachten een gematigde Trumpistani naar voren schuiven die wel kan winnen. Zijn we niets mee opgeschoten, tenzij we de Democratische kiezers in Arizona voldoende weten op te juinen – dat moet sowieso gebeuren. Vlak daarna komt er een speciale verkiezing voor McCains zetel.

Ook kleine Bush, die, ik moet het Bannon nageven, een van de slechtere Amerikaanse presidenten was, had kritiek op de psycho. En Obama natuurlijk. Ik zou Obama graag zien als cheerleader voor de oppositie tegen de destructieve krachten die Amerika nu in de greep hebben maar dan moet hij toch uitgesprokener worden.

Kortom, sta nog niet te juichen bij deze kritiek op de psycho. Voorlopig levert het nog niets op, het kan zijn positie zelfs verstevigen.

De Republikeinen gaan gewoon door met waar ze goed in zijn: de rijken helpen. De nieuwe begroting leidt tot enorme tekorten. Het is om moedeloos van te worden, want dat doen Republikeinen altijd. Het hoofd van de begrotingsafdeling van het Witte Huis is een van die Tea Party fantasten die in 2009 te hoop liepen tegen tekorten die nodig waren tijdens de grote recessie. Nu maakt hij ze. Paul Ryan, idem dito. McConnell? Ach wat, vleesgeworden hypocresie.

Ook de regels voor Wall Street zijn weer slapper gemaakt, op weg naar de volgende crisis. Waar waren Flake, Corker en McCain? Bij de voorstemmers.

Nee, niet weer. Niet weer dat gezeik rondom de haatzaaier. Mag ik de media de komende dagen even helemaal uitzetten?

Zoals de ware demagogische populist betaamt, trekt Wilders de geloofwardigheid van de rechtelijke macht in twijfel voordat hij zich weer haast naar het nep parlement dat volgens hem ook al niet deugt. Ik ben geen fan van Baudet maar zie er naar uit dat de haatzaaier door zijn corpsballencollega in het pak wordt genaaid.

In een conversatie gisteren kwam het onderwerp aan de orde hoe eervolle en verstandige mensen zoals generaals Kelly, McMaster en Mattis in dienst van de psycho kunnen werken, hoe ze het uithouden in een omgeving van disfunctie, leugens en incompetentie.

Mijn idee is dat ze het zien als een dure plicht, om het land te behoeden voor de psychopaat als hij omringd zou worden door politieke voetenkussers met een duistere agenda. Ze vertellen zichzelf, of, als u wilt, maken zichzelf wijs, dat zij degenen zijn die het land en de wereld behoeden voor chaos. Zo formuleerde het de inmiddels bekende senator Bob Corker, in een ver verleden een steunpilaar voor de psycho maar nu zonder genade. In Weinstein termen, Corker was een enabler, hij maakte Trump mogelijk. Nu hij het licht heeft gezien, slaat hij de spijker op de kop.

De echt gevaarlijke lieden zijn de acolieten met een agenda. Stephen Miller, laatste maar invloedrijk restant van Bannons duistere rijk. Kellyann Conway voor wie geen leugen te ver gaat om hem om te praten naar een patriottische verklaring. Afgezeken mannetjes met enkel een pro rijken agenda als minister Mnuchin en adviseur Cohn, en het afgezeken mannetje zonder agenda Rex Tillerson. En natuurlijk de gevaarlijke Republikeinse vooruitgeschoven post, Mike Pence.

Kelly nam gisteren de moeite om de psycho’s onverdedigbare optreden in het geval van de gesneuvelde militair te verdedigen. Ik vond het beschamend, vooral voor een trots man als Kelly. Je kunt er ook nog duisterder tegenaan kijken, zoals een schrijver van de New Yorker deed die de ondertonen hoorde die je zou horen als er een staatsgreep plaatsvond. Klik hier.

Vijfde dag dat de psycho en zijn Witte Huis moeten bezig zijn met een onderwerp dat hun media agenda ondersneeuwt (de succesvolle eerste stap om de begrotingstekorten flink op te jagen, een favoriete Republikeinse bezigheid). Kelly is blijkbaar niet in staat om zijn eigen club de juiste prioriteiten te geven. Hoe lang nog …

46 procent van de Amerikanen denken dat de media fake news verhalen maken over de psycho.

40 procent denkt dat Trump het prima doet en ziet hem positief.

De gouverneursrace in Virginia is too close to call.

Trump en McConnell hebben een pact gesloten om uiterst conservatieve rechters door het congres te jassen.

Dit is geen tijd om achterover te zitten en Trump zichzelf te laten vernietigen of daarop te hopen.

Het is tijd dat Democraten werken aan een programmatisch alternatief en een serieuze in plaats van een reflexmatige oppositie laten horen. En het zou ook helpen als de bejaarde geesten uit het verleden hun mond hielden (Clintons, Biden, Sanders) of hun werk deden (Warren).

Geen reden voor optimisme.

Minister van Financiën Mnuchin, de psycho’s favoriete joodse voetveeg, neemt vast een voorschotje op het verhaal dat de Trump acolieten straks zullen houden als de markt gaat dalen – wat onvermijdelijk is. Hij doet het in de vorm van een dreiging dat als het Congres de plannen van Trump, goed voor typisch Republikeinse eindeloze tekorten, niet aan zou nemen de overspannen markt zou instorten want die rekenen op Republikeinse gulheid.

In de praktijk maakt het niets uit. De markt gaat toch dalen. Jazeker, meer omdat die investeerders erop rekenden dat de zielloze, laffe Republikeinen doen waarvoor de plutocraten ze hebben gekozen. Maar ook als die destructieve belastingverlaging voor de rijken er wel door komt, gaat de markt omlaag. What goes up must come down.

Wat Mnuchin doet is zich daar vast tegen indekken – en over zijn eigen inkomen vast de verlaging meenemend.