Vijf overlevers bij de Democraten.

De cijfers zijn binnen en bevestigen mijn gevoel: vijf Democraten halen al het geld op. Biden en Sanders, nog steeds, Warren en Harris, en, de winnaar van dit kwartaal, Pete Buttigieg.

Ik sloot gisteren een weddenschap (for what it’s worth) met mijn zoon – we werken samen aan een boek over het presidentschap dat in januari uitkomt. Hij gaat nog steeds voor Harris als kandidaat, ik sluit niet uit dat Buttigieg de harten verwarmt. Ik moet ook vaststellen dat Elizabeth Warren tot nu toe de best georganiseerde campagne heeft gevoerd. O’Rourke is aan het imploderen, de rest krijgt geen momentum.

Even afgezien van de kansen tegen Trump (ik denk dat Biden geen kans heeft) zou het mooi zijn als de Democraten in een klap doorschakelen naar een veel jongere generatie. Ook altijd goed om het adagium in de gaten te houden: ‘The Republicans fall in line, the Democrats fall in love’.

Boy, zijn die Republikeinen aan het vallen. Niemand meer dan de slijmbal die meer nog dan Trump de allerslechtste kanten van Amerika belichaamt (omdat hij beter weet): Lyndsey Graham, de immorele senator van South Carolina.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Download nu Hoezo mislukt?, het boek dat al in 2011 liet zien dat het met de integratie hardstikke goed gaat.

Nu de roeptoeters van Baudet en de haatzaaier Wilders de tamelijk geslaagde integratie in Nederland weer problematiseren, zet ik graag het boek uit 2011 on line om te downloaden. Het is niet meer in druk, vandaar deze manier om het in leven te houden. De boodschap was en is belangrijk genoeg.

Hoezo mislukt?

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Zo zijn onze manieren: Epstein laat zien hoe je jezelf kunt vrijkopen.

Ik ben bang dat het veelzeggend is over de kwaliteit van de politieke leiding van de VS dat zowel Bill Clinton als Donald Trump zich door seks roofdier Epstein lieten fêteren. Hoe meer er naar buiten komt, hoe meer we horen dat Epsteins gedrag bekend was en zoal niet geaccepteerd dan toch decennia kon voortwoekeren. 

Epstein kocht zich vrij en ging vervolgens nog meer dan tien jaar verder met precies hetzelfde gedrag waarvoor hij eerder was opgepakt. Dat minister Acosta, die als ambitieus jong openbare aanklager in Florida Epstein er gemakkelijk vanaf liet komen, nu is afgetreden was onvermijdelijk. Het zou mooi zijn als niet enkel Acosta, een klein pionnetje in de machtsstructuur van Palm Springs, het slachtoffer werd maar ook de rijke en machtige beschermheren van Epstein.

Nog mooier zou het zijn als de psychopaat zelve nu eens last zou gaan krijgen van zijn contacten en de zestien officiële aanklachten wegens seksueel wangedrag serieus genomen zouden worden. Het nieuwe boek over de manier waarop de Republikeinen zich vrijwel zonder uitzondering  de gevangene hebben gemaakt van deze proleet laat zien dat daarop geen kans is. 

Al die never Trumpers, al die critici na het pussy grabbing verhaal, ze zijn allemaal keurig in de pas gaan lopen met de man die dagelijks het ambt van president besmeurt. Te veel van wat ooit onacceptabel was is nu dagelijks voer en we kijken er nauwelijks meer van op. Inderdaad, zo gaat democratie ten onder, via verwaarlozing. 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Nederland moet nee blijven zeggen tegen de VS.

Hoe vaak kun je nee zeggen tegen de VS? Dat was de kop op de openingspagina van de NRC deze week. De ambassadeur van Trumpistan, een man zonder geloofwaardigheid, roept Nederland herhaaldelijk op om iets te doen dat de VS wil. Meedoen in Syrië, marine naar de Golf sturen. 

Laten we eens kijken waar die verzoeken vandaan komen. In december 2018 kondigde Trump tot verrassing van iedereen, zelfs zijn staf, aan dat Amerika zijn troepen uit Syrië, niet meer dan 2000 maar toch, zou terugtrekken. Er was natuurlijk ook geen overleg met de bondgenoten. Minister van Defensie Jim Mattis trad af omdat hij het een onverantwoordelijk besluit vond. De psycho claimde dat ISIS verslagen was en dat hij dat had bereikt. Klaar, wegwezen.

Voorjaar 2018 brak de VS eenzijdig een akkoord met Iran zonder daarvoor enige reden te hebben die met het verdrag te maken had. Trump wilde per se alles was Obama gedaan had ontmantelen. Sindsdien voert Amerika een economische oorlog met Iran. En met de EU want het dwingt andere landen te doen wat de VS hen oplegt op economisch terrein.

Niet zo vreemd dat Iran terugvecht, op allerlei manieren. Niet zo vreemd dat de spanning in de regio oploopt. Het stabiele genie dat Amerika leidt, verlangt dat Iran zich aan het opgezegde verdrag houdt. Go figure.

Dit is dezelfde psychopaat die in 2017 weigerde artikel 5 te onderstrepen van het NAVO verdrag en die de EU als vijand ziet. Dezelfde die Brexit opruit en zijn collega idioot Johnson als premier probeert te installeren. Dezelfde die de burgemeester van Londen lastigvalt met stupide tweets als er sprake is van terrorisme.

Het antwoord op de door de NRC gestelde vraag is eenvoudig: Nederland moet zo vaak nee zeggen als een verzoek van de VS absurd of niet in ons belang is.

Laat Hoekstra maar zeuren. Hij kan zich koesteren in de gedachte dat Nederland de aanbevelingen van zijn porno president volgt: Holland First. 

 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Swalwell geeft het goede voorbeeld door zijn kandidatuur in te trekken.

Eric Swalwell, een afgevaardigde uit Californië, is de eerste van de bottom feeding Democraten die bij zijn verstand komt. Hij heeft een einde gemaakt aan zijn campagne voor de Democratische nominatie.

U had nooit van hem gehoord? Kan kloppen. Swalwell was verstandiger in het zich terugtrekken dan het beginnen van de campagne. Zijn belangrijkste bijdrage aan de recente debatten was het direct praten over de olifant in de kamer: de leeftijd van Joe Biden. Te oud, vond Swalwell. Punt gemaakt, nu vertrekken.

Dezelfde dag dag Swalwell bij zijn verstand kwam (of zich realiseerde dat zijn doel bereikt was, such as it was, naamsbekendheid in Californië – er valt een senaatszetel open als Harris president of vp zou worden), kondigde Tom Steyer, een rijke man zonder ervaring behalve het oproepen tot impeachment van Trump, zijn kandidatuur aan.

Hopelijk wordt Swalwell snel gevolgd door de andere ‘vanity candidates’, lui die genieten van de aandacht en verder irrelevant zijn. Ernstiger is dat de Democraten zo goede kandidaten voor senaatszetels zichzelf buitenspel zien zetten. O’Rourke had een goede kans in Texas in 2020, nu niet meer zo. Hickenlooper is de beste kandidaat in Colorado, Bullock in Montana. Ze denken dat ze hun deelname aan de senaatsrace kunnen uitstellen, ik denk dat ze daarmee fout zitten – hoewel Marco Rubio in 2016 liet zien dat je alle kanten op kant waaieren en dan nog gewoon senator blijven, maar hij zat er al, een groot verschil.

Het verhaal is eenvoudig. Er zijn nog maar vijf kandidaten over die serieus meedoen: Biden, Sanders, Warren, Harris en Buttigieg. Van hen zijn Biden en Sanders losers, te oud, te has been. Dus zijn er maar drie die op het hoogste niveau spelen. Okay, ik voeg er Booker en Klobuchar aan toe maar dan hebben we het ook wel gehad. 

Wel interessant om te speculeren waar de aanhangers van Biden en Sanders heen zullen gaan. Die van Sanders vallen goed te voorspellen: zij komen bij Warren. Biden is problematischer. Een aantal Biden aanhangers zal niet in staat zijn de debataanval van Harris te laten gaan en haar te steunen. Toch vermoed ik dat zij de meeste van zijn aanhangers zal opstrijken, met mogelijk Klobuchar als alternatief. Het is moeilijk ruimte te zien voor Booker, zeker als Harris door blijft stijgen. 

Ik sluit niet uit dat Buttigieg ergens vleugels krijgt. Het perspectief van een jonge intelligente energieke man is aantrekkelijk, vergeet al dat geneuzel over minderheden – er zijn blanke mannen die gewoon goede kandidaten zijn. Dat stelt me in staat om die oude wijsheid naar voren te brengen: ‘Republicans fall in line, Democrats fall in love’. Trump bewijst dat je zelfs als porno president de gelederen gesloten kunt krijgen, Clinton bewees dat als er geen liefde is maar opgedrongen steun, dat niet voldoende is.

Het idee dat de Democraten hopeloos verdeeld zijn en razendsnel zich moeten verenigen lijkt nu overal post te vatten. Het is en blijft onzin. Vier jaar geleden was Trump maar net opgedoken en deden 16 kandidaten mee voor de Republikeinse nominatie. Maar het is een manier om veel artikelen over de horse race te schrijven. 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Waarom de Democraten er met gestrekt been in moeten gaan.

Hier de lange versie van mijn artikel over de redenen waarom de Democraten moeten kiezen voor keiharde polarisatie. Weinig mogelijkheden tegenwoordig om lange verhalen te publiceren, dus ik doe het hier maar.

Donald Trump roept haat en afkeer op, en tegelijkertijd hondentrouw en bewondering. Wie niet voor hem is, is tegen hem en in beide gevallen niet een beetje maar honderd procent. Republikeinen, loyaal aan hun president, staan bitter tegenover Democraten, meegaand in het verhaal Trump dat zijn politieke tegenstanders vijanden zijn van Amerika. ‘Lock her up’ zit nog steeds in Trumps repertoire, ook is hij nu president van alle Amerikanen.

Zelfs in dit klimaat van onversneden vijandigheid proberen sommige Democraten de kerk in het midden te houden. Zo is daar de voorlopige frontrunner van de Democraten, oud-vicepresident Joe Biden, die zichzelf aanprijst als een man die bruggen kan bouwen. Hij harkt terug naar een of ander mythisch verdwenen Amerika van eensgezindheid en tweepartijen samenwerking, waarin politici beleefd waren en bereidheid tot compromis, zelfs met onversneden racisten. Andere Democraten onderkennen dat je met deze Republikeinen en hun president geen zaken kunt doen. Zij betogen dat je de zaak juist op scherp moet zetten om te laten zien waar de breuklijnen in Amerika zijn te vinden.

Deze laatsten hebben gelijk. We horen vaak dat de polarisatie in de Amerikaanse politiek de laatste jaren groter is dan ooit. Dat is onzin, Donald Trump is enkel een nieuwe uiting van de tegenstellingen en polarisatie die het kenmerk zijn van de Amerikaanse geschiedenis. De werkelijkheid is dat Amerika zijn hele geschiedenis door gepolariseerd geweest, vaak meer, veel meer, dan nu het geval is. Wie dat ontkent, zoals Joe Biden en andere gladstrijkers, leeft in een droomwereld.

Ga maar na. Founding Fathers Jefferson en Hamilton lagen al overhoop (ik sla de Puriteinen en de intolerante theocratie waarmee Amerika van start ging maar even over). Plantagehouder Jefferson wilde zoveel mogelijk macht op het niveau van de staten, New Yorker Alexander Hamilton vond een sterke federale staat nodig om de nieuwe Verenigde Staten kracht van handelen te geven. De tegenstelling, het conflict tussen Washington en de staten, bestaat nog steeds en wordt bijna dagelijks uitgevochten. Zoals zuidelijke staten ooit betoogden dat beslissingen over slavernij en segregatie bij hen lagen, zo voert Californië anno nu zijn eigen milieubeleid als Trump dat op federaal niveau dreigt af te schaffen.

Thomas Jefferson, met zijn 300 slaven en zijn welluidende ‘all men are created equal’ zelf al de vleesgeworden tweeslachtigheid van Amerika, vocht in 1800 een bittere verkiezingsstrijd uit met collega John Adams. Ze spraken twintig jaar niet meer met elkaar. Jeffersons vicepresident Aaron Burr schoot in 1804 Hamilton dood. Andrew Jackson, president tussen 1829 en 1837, schoffeerde heel bewust het establishment, precies de reden waarom Trump hem op aanraden van opstoker Steve Bannon omarmde. De burgeroorlog was natuurlijk een voorbeeld van ultieme polarisatie, goed voor 600.000 doden, maar ook de decennia ervoor en erna lieten een pijnlijk verdeeld Amerika zien.

Het roofkapitalisme van de robberbarons zorgde in de laat negentiende eeuw voor enorme tegenstellingen. De verkiezingen van 1896, tussen Republikein McKinley en Democraat en Populist William Jennings Bryan, waren misschien wel de meest polariserende ooit. Platteland tegen de stad, elite tegen het gewone volk, arbeiders tegen werkgevers. De ongelijkheid in Amerika was bijna net zo groot als hij nu is (schokkend genoeg is hij nu groter), gevolg van ongebreideld kapitalisme en ondernemingen die Amerika bij de strot hadden, gecombineerd met corrupte politici. De kapitalisten van McKinley wonnen maar toen die in 1901 werd vermoord door een anarchist voerde zijn opvolger Theodore Roosevelt de hervormingen door die de Populisten bepleit hadden. Hij behoedde Amerika voor socialistische opstand en oogstte de haat van zijn eigen Republikeinse Partij. Eenheid bracht het niet, het wendde enkel een grote confrontatie af.

Dit alles speelde zich af tegen een achtergrond van rabiaat racisme waarin de blanke zuiderlingen de bevrijde slaven opnieuw knechtten met hun Amerikaanse apartheid. Weerzin tegen immigratie leidde in 1924 tot het vrijwel volledig sluiten van de Amerikaanse grenzen. Een muur was er niet voor nodig, de havens sluiten was genoeg.

Theodores neef Franklin Roosevelt redde Amerika vanaf 1933 van zijn nieuwe excessen, zowel binnenlands als buitenlands. De brede bewondering voor de depressie- en oorlogspresident miskent hoe gehaat FDR was in welgestelde kringen, ‘a traitor to his class’. Democraten bewonderden Roosevelt, Republikeinen haatten hem. ‘I welcome their hatred’, zei FDR in de campagne van 1936 toen hij de steun kreeg van meer dan zestig procent van de kiezers en inderdaad de afkeer van de Republikeinen. Deze laatsten moesten ook nog de vernedering absorberen dat FDR’s opvolger, Harry Truman, hen nog tot 1953 uit het Witte Huis hield. Van de weeromstuit zetten ze dat maximum van twee termijnen in de grondwet.

In de jaren zestig ontplofte Amerika. De huidige polarisatie is Spielerei vergeleken met de haat en afkeer die toen ontstond tussen een veelheid aan groepen in Amerika. De onverbeterlijke racisten tegen de rest, patriotten tegenover critici van Vietnam, de Great Society adepten tegenover de critici van een uitdijende overheid, Goldwater-conservatieven tegenover Johnson-progressieven. Het werd allemaal genadeloos uitgebuit door Richard Nixon die met zijn silent majority-strategie de verschillende groepen in het land tegen elkaar opzette. Het was minder obsceen dan wat Trump doet, maar het verschilde enkel in gradatie. En we zijn het vergeten, maar nooit waren er meer gewelddadige politieke incidenten dan tussen 1965 en 1975. Denk de moorden op Martin Luther King en Robert Kennedy, de Weathermen, Patty Hearst en de Symbionese Liberation Army, Kent State, voeg er Watergate aan toe en twee moordaanslagen op president Ford. Amerika kolkte.

Ook de vriendelijke maar ideologisch onwrikbare Ronald Reagan was stukken polariserender dan we hem nu herinneren, vooral in zijn buitenlandse politiek. Als Watergate niet had plaatsgevonden zou hij afgezet zijn over het illegale optreden van zijn regering in het Iran-contra, en we leven nog steeds met de treurige gevolgen van Amerikaanse bemoeienis met Midden-Amerikaanse landen. Democraten als president Carter, oud vicepresident Walter Mondale en gouverneur Michael Dukakis werden afgeslacht door Republikeinen die de les van Nixon hadden geleerd dat confrontatie en polarisatie gemakkelijker zijn dan een verenigende boodschap en electoraal succes garanderen.

Derde weg Democraat Bill Clinton leek daar doorheen te breken door in 1992 te winnen, maar al twee jaar later was hij aal geneutraliseerd Newt Gingrich die haat zaaien tot een politieke kunst verhief. De Republikeinen die wel degelijk onderkenden dat het land cultureel verdeeld was joegen Clinton genadeloos op. Elke aantasting van hun regeermacht beantwoordden ze met agressieve obstructie. Ze slaagden erin om de president van de nieuwe generatie een machteloos spartelende overlever te maken die niets gedaan kreeg.

De politieke poging om Clinton af te zetten mislukte maar de haat tegen hem lag besloten in de verkiezingen van 2000 die nergens over leken te gaan maar in werkelijkheid gingen over wie de macht had in dit verdeelde Amerika. Opnieuw wonnen de Republikeinen die dit spel veel beter konden spelen. Ze werden geholpen door een Supreme Court dat inmiddels door beide partijen gepolitiseerd was en zo een perfecte weergave was van een permanent gepolariseerd land. George W. Bush versterkte interne tegenstellingen met zijn desastreuze beleid en maakte in een van de smerigste campagnes ooit de Democraat John Kerry in 2004 kapot. Zowel in 2000 als in 2004 hadden de presidentsverkiezingen gemakkelijk de andere kant op kunnen vallen en dat was niet omdat het niets uitmaakte maar omdat het land scherp verdeeld was en de meest polariserende campagne het won.

Dat Barack Obama ondanks de historische overwinning in 2008 en zijn verstandige optreden in de economische crisis in no time een doelwit van Republikeinse haat werd, is gegeven deze achtergrond weinig verrassend. Zelfs Amerikanen die op Obama hadden gestemd werden meegesleept in de maalstroom van haat en vuilspuiterij waarvan Trumps birther-campagne, stilzwijgend gesteund door de Republikeinse leiding, enkel het topje was. Republikeins meerderheidsleider Mitch McConnell wond er geen doekjes om: zijn doelstelling was Obama het regeren onmogelijk te maken en hem zo snel mogelijk kwijt te raken. Dat die opzet niet lukte was niet omdat het land zo eensgezind was of beide partijen zo constructief samenwerkten.

Gezien in deze historische context is de huidige polarisatie eerder de norm dan bijzonder. Donald Trump is een uitzonderlijke president, zowel in zijn kwaliteiten, of gebrek daaraan, als in zijn bereidheid om als president haat op te stoken en zijn weigering zelfs maar te pretenderen dat hij de president is van alle Amerikanen. Hij zal niet in de presidenten top tien opduiken maar wel historisch blijken: een president wiens optreden nog decennia zal doorwerken. Laten we zeggen dat polarisatie werkt, althans voor hem en zijn Republikeinen. En laten we ook meteen vaststellen dat het nooit anders was.

De vraag is wat voor conclusie je uit deze geschiedenis moet trekken. Barack Obama meende dat hij een bruggenbouwer kon zijn, het land aan elkaar kon knopen. Hij werd genadeloos gestraft voor een optimisme dat we nu herkennen als pijnlijk naïef. De Republikeinse baas der bazen, senaatsleider Mitch McConnell, stelde zich luidkeels ten doel van Obama een één termijn president te maken. Dat lukte niet maar hij wist van Obama wel een machteloze president te maken. Hij stal schaamteloos een zetel in het Supreme Court. Dat anno 2019 Democratisch presidentskandidaat Joe Biden zichzelf aanbeveelt als de enige die bruggen kan bouwen, oogt als vragen om een nieuwe afstraffing. Het is erger dan naïef, het toont gebrek aan leervermogen, dezelfde kwaal die Hillary Clinton in 2016 opbrak.

De geschiedenis van polarisatie in de Verenigde Staten nodigt uit tot de vaststelling dat het land vraagt om confrontatie, om polarisatie. Niet gewoon nu, maar altijd, als levenselixer. Niets is Amerikaanser dan confrontatie. Zo gezien zouden de Democraten er verstandig aan doen om een ferme programmatische oppositie te voeren, een radicaal alternatief aan te bieden. Ze hebben één groot voordeel: ze hoeven Donald Trump niet meer te demoniseren zoals in het verleden FDR, Clinton en Obama gedemoniseerd werden. Trump zelf zorgt ervoor dat polarisatie de norm zal zijn in 2020, hij geniet van zijn status als duivel.

Aangezien hij in ruim twee jaar niet boven de 43 procent steun is uitgekomen, lijkt het verstandiger voor de Democraten om de andere 57 procent te mobiliseren dan zielloze pogingen te doen om ergens in het midden iets in elkaar te rommelen dat, als het al de verkiezingen kan winnen van een straatvechter, straks in de praktijk onmiddellijk zal worden getorpedeerd. De Amerikaanse geschiedenis beloont polarisatie, Amerika is een product van polarisatie. Als de Republikeinen sinds Richard Nixon één ding hebben laten zien dan is het dat zij die boodschap hebben begrepen en weten toe te passen.

Donald Trump vraagt niet om een opvolger die net doet alsof polarisatie en strijd niet passen in het Amerikaanse patroon, Trump vraagt om een opvolger die luid verkondigt dat Trump en de Republikeinen het land naar de ondergang leiden, dat alles anders moet en dat twee visies onverbiddelijk tegenover elkaar staan. Wat Amerika nodig heeft is meer polarisatie in plaats van minder of in elk geval een duidelijker duiding van de bestaande polarisatie.

Er zijn Democratische kandidaten die dat nog steeds niet begrijpen. De bejaarde Joe Biden met zijn rozige beeld van het Amerika voor Trump is daarom de slechtste politicus die de Democraten naar voren kunnen schuiven. Gelukkig lijkt dat besef al vroeg in deze campagne door te dringen, Biden zal de conventie niet halen. Meer confronterende kandidaten als Elizabeth Warren begrijpen dat je een serieus alternatief moet bieden. Ze steelt daarmee de mantel van Bernie Sanders, die, eerlijk is eerlijk, dit in 2016 al doorhad. Sanders vervulde de afgelopen jaren een nuttige functie om de agenda te zetten voor 2020 maar is zelf te oud en te ongekwalificeerd om nog mee te spelen. Hij weet zelf best dat hij niet de genomineerde gaat worden.

Hoewel er nog wordt gemonkeld in Democratische kring dat de partij te ver naar links afdrijft, zullen dat achterhoedegevechten blijken. Kandidaten van het kleurloze midden, de zielloze derde weg, van de bruggenbouw soort, zullen snel afvallen. En dat is maar goed ook. Ze hebben niets te bieden in een shoot out met Donald Trump die verdeeldheid zaaien tot een kunst heeft verheven.

Misschien krijgen we dan eindelijk een Democratische vechtjas die recht doet aan de simpele vaststelling dat de Amerikaanse geschiedenis een eindeloos gevecht is tussen moeilijk te verenigen krachten en sentimenten. Een kandidaat die erin knalt en een alternatief biedt voor de slechtste kant van Amerika die zich met Donald Trump in het centrum van de macht heeft genesteld.

Democraten krijgen vaak het terechte verwijt dat ze een mes meebrengen naar een gunfight. Het is tijd dat ze een bazooka in stelling brengen om Amerika te redden.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Een zomeravond niemendalletje.

Ik heb gemengde gevoelens over de zomerconversaties die de NRC in de zes komkommerweken organiseert. Vorig jaar slaagde de baas van ING erin elk serieus onderwerp over zijn nogal belabberde jaar te ontlopen.

Vandaag FVD multi-vertegenwoordiger Nanninga (voorheen Geen Stijl schreeuwster) en de nu oud hoofdredacteur van de krant zonder mening, Philippe Remarque. Beide Amsterdam, Barlaeus, ook beider kinderen. Tja, de elite die babbelt met de elite en een taart die namens het gewone volk de elite de maat neemt. Daar kon niet veel van komen.

Nanninga serveerde de gebruikelijke onzin in islamofobe kring. Meisjes met hoofddoeken all over the place, mannen met pluisbaartjes … het gaat niet goed, Philippe! Wat een onzin. Maar niet verrassend. Wel verrassend hoe ver Remarque erin meeging – integratie mislukt, bla, bla. 

Ik had een wat fermer verdediging van de journalistiek en de krant zonder mening en de weldenkende elite verwacht dan Remarque kon opwerpen. Nanninga verweet hem zelfs zaken die notoir niet klopten – zo heeft de opinieredactie van de krant zonder mening (Remarque schafte het niet ondertekende redactioneel commentaar af) sinds jaar en dag minstens een islamofobe zelfbenoemde conservatief in huis, Chris Rutenfrans. 

Het was geen goed gesprek, geen interessant gesprek en de formule was anders dan anders, dacht ik. Geen overnachting met doorzakken? Nee, ze hoefden geen brug te bouwen, daar had Nanninga gelijk in. Snel terug naar huis, teruggetrokken in het oiko fort.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Rutteriaans gewauwel over Schiphol.

Switchend van Wimbledon naar Wimbledon had ik de pech verzeild te raken in de zendtijd voor premiers. Het was in zoverre interessant dat Rutte een soort smetvrees bleek te hebben, smetvrees voor bepaalde woorden. 

Het ging over Schiphol en de eindeloze stroom van leugens om meer en meer vliegtuigen over ons hoofd te sturen. Rutte leek een acute fobie te hebben voor het woord ‘overtuigen’. Tot drie, vier keer toe liet hij weten dat een vervelend woord te vinden.

Wilde hij niet gebruiken. ‘Het gesprek aangaan’ was zijn alternatief.

Het was een fascinerende en tegelijkertijd beschamende vertoning.

Besluit is genomen, de regering weet dat de tegenstanders van uitbreiding niet overtuigd kunnen worden. Dat gaan ze dus ook niet proberen want dan zou de uitkomst inderdaad wel eens ‘nee’ kunnen zijn.

Het gesprek aangaan is gewoon een andere formulering van: we hebben al besloten, we lullen er nog wat over maar het gaat gewoon door.

Rutte zag er ineens oud uit – ik had hem al een tijdje niet gezien en misschien helpt het niet om nachten door te halen in Brussel. 

Maar wat vooral oud was, oude politiek die mensen het vertrouwen doet verliezen, was zijn smetvrees voor overtuigen. Lelijk woord, je moet er argumenten voor hebben, je moet mensen overhalen. BS, met andere woorden.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Alles wat de psycho aanraakt verwelkt.

Nadat de psychopaat in het Witte Huis het presidentschap heeft bezoedeld en besmeurd spreidt hij nu zijn activiteiten naar wat de meest Amerikaanse van de nationale feestdagen is: de Fourth of July. Afgezien van Thanksgiving dat een heel andere kwaliteit heeft, is de onafhankelijkheidsdag een dag voor iedereen, voor alle Amerikanen, verenigd in trots en dankbaarheid voor hun land.

Ik herinner me uit mijn tijd in Washington de concerten op de mall, het vuurwerk. In Los Angeles de bbq’s in de lokale parken, met tientallen verschillende talen, etniciteiten, alles wat Amerika interessant maakt.

Trump zet zijn vieze vingers ook op dit deel van Amerika’s geschiedenis. Het wordt nu een campagnerally voor de slechtste president aller tijden, met kaartjes voor VIP’s, tanks ergens in Washington, en een Lincoln Memorial waar gewone burgers die dag niet kunnen komen. Een verrassing is het niet, onacceptabel blijft het.

Veteranen die het Vietnam monument beheren, vlak bij het Lincoln Memorial, zijn van plan om T-shirts te dragen met een hulde aan John McCain, die in zijn kleine teen meer moed, waardigheid en verstand had dan de porno president die in Vietnam zijn plicht ontliep.

Het is een klein gebaar tegen groot misbruik. Alles wat Trump aanraakt verwelkt, vervuilt, raakt besmeurd en in verval. Nou ja, niet de moordenaars en dictators die hij als vrienden omarmt. Helaas is het meer dan we zouden wensen een trits van kwalificaties die ook voor zijn land opgaan, een liberal democracy in verval. 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Ledendemocratie en D66, het blijft een zwak verhaal.

Interessant maar niet verrassend, dat verhaal van nieuw Europarlementslid voor D66 Samira Rafaela. Haar verhaal van tegenwerking door de top van de partij omdat die door de leden iets voorgeschoteld heeft gekregen dat ze niet willen, klinkt me bekend in de oren. Rafaela stond drie op de lijst, werd in een fractie van twee met voorkeurstemmen gekozen

Het gebeurde vaak met inhoudelijk onderwerpen (Kunduz en het Lente akkoord werden simpelweg nooit bediscussieerd binnen de partij, dictaat van Pechtold). Nog vaker gebeurt het met de veelgeprezen ledendemocratie van D66 waarin leden de beslissende stem hebben om lijsten samen te stellen.

Wat allereerst opvalt is dat leden zeer gezagsgetrouw zijn en vaak de aanbevelingen van de commissie of de baasjes volgen. Uiteindelijke lijsten wijken weinig af van wat werd voorgesteld. Rafaela ervoer dat als de ledenuitslag de top niet bevalt, die top probeert toch zijn zin door te drijven.

Uit persoonlijke ervaring ken ik dit soort manipulaties van de top. Ik was ooit kandidaat voorzitter (in 2007) en net als een eerder kritische lid, Hein van Meeteren, merkte ik dat de leiding (toen Pechtold en zijn hulpjes) alles deden om de door hen gewenste uitslag te krijgen. Ik zal niet zeggen dat ik toen verloor door dat spelletje, wel dat ik actief werd tegengewerkt door de leiding.

Ik herinner me ook een Eerste Kamerverkiezing waarin de partijtop druk zette op de provinciale D66’ers om hun favoriet te dumpen ten gunste van partij getrouwe Hans Engels. De partij gaf het naderhand toe maar dat veranderde natuurlijk niets meer.

Marietje Schaake liet een ander patroon zien. Zij was indertijd pas zes maanden lid van D66 en slaagde erin de leden van haar kwaliteiten te overtuigen en was in no time Europarlementariër. Ik vond dat rijkelijk snel maar de leden beslisten.

Fatma Koser Kaya werd twee, misschien drie keer tegengewerkt door de partijtop en vervolgens door de leden naar voren geschoven en gekozen, zodat Pechtold niet om haar heen kon (en later nog een keer terugkwam toen een Pechtold-acoliet hem verraadde – de naar het lobbyen overgestapte Gerard Schouw). Ook Boris van der Ham was niet populair bij de toenmalige leiding.

Hier in Amsterdam hebben we ook al heel wat meegemaakt in de personele sfeer. Sterker, de lokale partij (en Jan Paternotte) werden gered door het landelijk succes van D66 nadat ze er binnen Amsterdam een geweldige puinhoop van hadden gemaakt (en Pechtold zich aan alle kanten met de stad bemoeide, meestal niet positief).

Enfin, die veelbezongen ledendemocratie van D66, daar vallen heel 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen