Nederland moet niet zo krenterig zijn in de EU.

Okay, laat ik duidelijk maken waar ik sta: Nederland is stupide om niet in te stemmen met het Frans-Duitse hulp plan voor andere EU landen, to the point, de zuidelijke landen. Niet alleen inhoudelijk en moreel maar ook tactisch is de Nederlandse positie onhoudbaar. De FT heeft het al over de ‘frugal four’ en hoe zij steeds meer geïsoleerd raken.

Ik ben helemaal voor hervormingen, met name diepere integratie – nadat we Hongarije, Polen en andere landen die nooit deel hadden moeten worden van de EU (ik reken daar ook Griekenland toe maar dat is op dit moment niet urgent) eruit gegooid hebben of in elk geval hebben afgesneden van de geldstromen die hun dictatoriale leiders gebruiken om de regels te overtreden. Maar tegelijkertijd wil ik dat we genereus en ruimhartig en verstandig zijn over de mate waarin we de EU willen en kunnen behouden. Herverdeling naar het zuiden? Waarom niet?

In de Guardian stond een mooie op ed over de winst die de EU ons heeft opgeleverd, zonder grenzen, vrij verkeer van goederen en mensen, de Euro, jazeker ook de Euro. Dat dreigen we allemaal kwijt te raken. Precies wat de haatzaaier en de provocateur, Wilders en Baudet, willen zonder dat er iets voor hoeven te doen. Het zou fijn zijn als meer Nederlandse politici behalve Jetten hun nek uitstaken voor Europa.

Versoepeling bij wijze van experiment

We maken nu het grootste en gevaarlijkste experiment mee dat we ooit hebben ondergaan: kun je de lock down versoepelen zonder dat er een nieuwe golf infecties komt? De VS gaat het laten zien. Misschien hebben die burgers vol zelfvertrouwen gelijk dat Amerika een speciaal land is en dat zij rustig in drommen in Coney Island kunnen rondlopen zonder dat er iets gebeurt. Misschien zal blijken dat Amerika een speciaal land is in zijn stupiditeit, zijn dwarsheid en arrogantie. Het is een duivels verhaal. Als de infecties zich niet voordoen zullen lockdowns in de toekomst vrijwel onmogelijk worden, doen ze zich wel voor dan is de schade niet te overzien.

Kwaliteitsmedia, niet de Telegraaf

De hoofdredacteur van de Telegraaf monkelde eerder deze week over zijn ongenoegen en verbazing dat zijn wakkere actiekrant niet tot de ‘kwaliteitsmedia’ wordt gerekend. Het was wel amusant want Paul Jansen is intelligent genoeg om te weten waarom dat zo is. De campagnes van de krant (anti pak weg D66 of PvdA of Femke Halsema, al naar gelang de wind waait, anti kilometerheffing, 100 kilometer en dat soort dingen) maken dat je hem nauwelijks serieus kunt nemen. Ik ben geen fan van columnisten, in de kwaliteitsmedia evenmin, maar het roedel dat Jansen bij elkaar gesprokkeld heeft is niet alleen totaal voorspelbaar (dat zijn meer columnisten) maar ook van kwade trouw, dat wil zeggen leugenaars en zaakwaarnemers van foute politici (denk De Winter, Duk en, in minder mate want eerder naïef dan kwaadwillend, de roerselen van Rob Hoogland – obsessief bezig met Halsema en Timmermans).

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Scenes uit een idioot land.

Hoe idioot is Amerika? Er staat geen maat op.

En dan hebben we het nog niet over de psycho die de gouverneurs beveelt om kerken en andere gebedsoorden te openen. Zoals we al eerder vaststelden en ook Trump zelf heel goed weet, heeft hij niet de bevoegdheid om dat te bevelen. Ergo, het is enkel een gebaar naar zijn evangelische kiezers. En tweedens, to the point van besmetting, hij klaagde dat de drankwinkels wel noodzakelijk zijn verklaard: met tientallen, honderden evangelische gelovigen in een ruimte verkeren is wat anders dan een fles whiskey kopen.

Nu ik erover denk: laat al die Trump-kiezers gezellig bijeen komen en elkaar besmetten. Het is een aanslag op het health care systeem maar, shit, waarom zou een verdediger van individuele vrijheid daarom wat geven?

Er zijn ook protesten elders, onder meer van uiterst rechts in Duitsland (het wachten is op Baudet en kornuiten) maar echt, er is geen ander land in de wereld waar deze opnames gemaakt zouden kunnen worden.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Over die kwaliteit van Amerikaanse politici? Tocqueville had er al geen hoge pet van op.

Lyndsey Graham is een opportunistische idioot. Wordt hier prachtig geïllustreerd.
Geweldig verkiezingsfilmpje waarin alleen Graham zelf optreedt. Dit wordt het model voor Trump-bashing.

En voor Biden-bashing: de oude man had al lang met pensioen gemoeten. Wordt hier prachtig geïllustreerd.

En Trump is Trump, een zielepoot die niet met een mondkapje gefotografeerd wil worden.

Mike Pompeo is een hielenlikker en geloofsverdwaasde opportunist. En nog corrupt ook – hij ontslaat de persoon die hem op corruptie moet controleren. In de FT wordt hij gefileerd door Edward Luce maar als u die niet kunt openen doet de NYT hetzelfde.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Amerika is niet meer. De lange versie van mijn essay.

Dit is de lange, ruimer beargumenteerde versie van een blog dat ik eerder maakte, en van een artikel in de Standaard. Ik had het graag in deze versie gepubliceerd gezien maar er is in Nederland nog maar een blad over waar dat kan, de Groene, en daar komen mijn stukken niet meer aan bod (andere stukken uitstaan, veel scribenten etc.). Daarom toch maar zo.

 

Donald Trump is beangstigend, maar veel zorgwekkender is dat een aanzienlijk deel van de Amerikaanse samenleving zijn debiliserende presidentschap accepteert. Ondanks een dagelijks regime van leugens, racisme, corruptie, ondermijning van de rechtsstaat en schending van democratische normen, incompetentie en het opzetten van Amerikanen tegen elkaar, tegen wetenschap en tegen de feiten – om een niet limitatieve opsomming te geven – klinkt er geen woord van protest of zelfs lichte vermaning uit de kring van de mensen aan wie hij zijn macht dankt. Een president kiezen die fout blijkt te zijn is een ding, een foute president tolereren en zelfs aanmoedigen door hem niet te corrigeren en nog eens vier jaar te geven, is heel wat anders.

Laten we het onderkennen: Amerika is niet meer wat het geweest is. Het land dat de wereld leidde, het land dat een voorbeeld was van democratische waarden, genereus internationalisme en economische dynamiek is niet meer. Wie dacht een bondgenoot te hebben treft een land dat enkel met zichzelf bezig is. We hebben dan ook geen andere keuze dan ons denken over Amerika te veranderen. Zelfs voor degenen die van het land houden, tot wie ik mezelf reken, is het onontkoombaar de conclusies te trekken die zich de afgelopen jaren hebben opgedrongen.

Lange lijst

Het is niet de coronacrisis die tot deze bespiegelingen leidt, zelfs niet de vulgaire, haatzaaiende president die sinds januari 2017 in het Witte Huis zit. Het is ook niet enkel de schuld van de perfide Republikeinen. De trends lopen al veel langer maar beide crises, of het samenvallen van beide, maken duidelijk dat we een point of no return hebben bereikt. Ik weet niet wat ‘het nieuwe normaal’ gaat worden maar Amerika is al heel lang niet normaal meer. Amerika vertoont vele kenmerken van een derde wereld land, inclusief het beschamend lage niveau van de leiders ervan. We kunnen een lange lijst maken, een doorwrocht betoog opstellen hoe dat de afgelopen pak weg vijftig jaar zo is gekomen.

Hoe het rijkste land van de wereld stuitende armoede en ongelijkheid kent, niet in staat is te voorzien in de minimale behoeften van een beschaafde samenleving. Hoe beide partijen hun energie verspilden in destructieve culture wars of identiteitscompetities en sociaal-economisch beleid werd verwaarloosd. Hoe de politieke en economische elite vooral bezig was met zichzelf, met zelfverrijking en schaamteloos misbruik van het systeem. Hoe vijftig jaar anti-overheidsactivisme het orgaan dat een samenleving bijeenhoudt heeft uitgekleed. Hoe een land dat de wereld runde, niet uit genereuziteit maar omdat het in zijn belang was, de luiken sluit en bondgenoten negeert, beledigt en afstoot.

We kennen die lijst en hij valt eindeloos uit te breiden. Tot nu toe trokken we er geen conclusies uit. Maar de vraag is nu onontkoombaar: bevindt dit Amerika op een glijpad omlaag? Is het land niet alleen zijn allure kwijt maar ook zijn mojo, als je dat zo mag zeggen. Is Amerika terminaal?

In 1987 verscheen het boek van Paul Kennedy, The Rise and Fall of Great Empires, dat de neergang van de VS voorspelde. Zoals alle grote rijken had het zichzelf te ver uitgerekt (overstretch), waren de ambities groter geworden dan de basis waarop ze waren gevest kon dragen. Zoals president Eisenhower als waarschuwend had laten horen, had inderdaad het militair-industrieel complex te veel macht gekregen. Zoveel macht dat een enorm deel van de Amerikaanse begroting aan defensie werd besteed door president Reagan nog uitgebreid met de verspilling van Star Wars. Het was geld dat niet kon worden gebruikt om het dagelijks leven van Amerikanen te verbeteren.

Er werd flink de draak gestoken met deze analyse toen de muur viel en de koude oorlog ten einde kwam. Amerika was opeens de enige supermacht. Bewees dat niet dat de investeringen in defensie terecht waren geweest? En, klonk her en der, zouden die uitgaven nu niet kunnen dalen? Er was sprake van een peace-dividend. Inmiddels weten we dat de defensiebegroting als deel van de overheidsuitgaven alleen maar is gestegen. De oorlogen in Irak en Aghanistan waren niet alleen strategische rampen, ze kostten ook honderden miljarden dollars die niet werden gefinancierd met extra inkomsten door hogere belastingen maar juist met het uitmergelen van de Amerikaanse overheid. Nog steeds heeft de VS een defensiebegroting die absurd hoog is en die vol zit met gegarandeerde winsten voor het bedrijfsleven. Het is de moeite waard om Kennedys’s voorspelling van teloorgang opnieuw te bekijken.

Als grote rijken en leidende landen een levenscyclus hebben, en de geschiedenis lijkt daarop te wijzen, zien we dan nu het definitieve bewijs dat de Verenigde Staten over zijn hoogtepunt is? Het is niet de uitdaging van een andere grootmacht dat deze vraag oproept ook al port China de zaak graag op, maar het schouwspel van zelfdestructie. Het is erger dan niet kunnen kiezen tussen guns or butter, het is uitholling van een natie. Het is geen proces van vandaag of gisteren. Trump is niet degene die het verval heeft veroorzaakt. Hij is er het symptoom van en in zijn incompetentie ook het bewijs.

Kijken naar de wereld zonder de oogkleppen die Trump oplegt

Daarom moeten we een stap terug doen. Trump negeren kunnen we niet maar het is goed om een breder perspectief te houden, al stemt dat niet direct positief. Anno 2020 is Amerika behalve een armoedig land ook een gesegregeerd land en dan heb ik niet over ras – ook al is en blijft het een intens racistisch land. Nee, gesegregeerd in de zin dat de mensen die het goed vergaat nauwelijks contact hebben en meestal ook geen compassie met de vele Amerikanen die nauwelijks het hoofd boven water kunnen houden. Ze wonen in verschillende wijken, gaan naar verschillende winkels, ervaren een verschillend dagelijks leven.

Ze stemmen anders, dat wil zeggen, het overgrote deel van de lage inkomens stemt niet. De rest wordt bedrogen. Neem de belastingverlaging voor de rijken (die van 2001 of die van 2017, maar laten we dichtbij blijven): daar had Trump geen campagne op gevoerd. Sterker, niets van wat in de campagne van 2016 een rol speelde is door hem als prioriteit opgevoerd, met uitzondering van zijn immigrantenhaat en de deregulering waarom zijn sponsors hadden geroepen. In de praktijk is er een grote discrepantie tussen de agenda’s waarop politici worden gekozen en wat ze daadwerkelijk doen. Dat geldt voor alle geledingen en voor alle partijen, en al heel wat jaren. Ook een Democraat als Bill Clinton stelde teleur, in veel opzichten.

Ik heb lang betoogd dat de VS een samenleving is die steeds meer als los zand aan elkaar hangt. Mensen die het goed hebben, hebben het goed. Ze keren zich af van de mensen die het slecht hebben. De hulpvaardigheid van Amerikanen voor mensen in hun directe omgeving heb ik altijd gewaardeerd als tegengif voor de Nederlandse instelling dat de overheid wel voor hen zorgt. Inmiddels bouwen rijke Amerikanen een muur om hun landhuis of hun wijk met landhuizen. Ze zullen elkaar vast nog wel helpen maar het lijkt erop dat een eroderend egoïsme nu de overhand heeft.

Het orgaan dat een samenleving samenhang geeft door taken te vervullen die anders blijven liggen, de overheid, is in de VS systematisch uitgekleed in de vijftig jaar dat de conservatieve ideologie het Amerikaanse beleid bepaalt. Maar conservatief is hier een misplaatst woord, een belediging voor echte conservatieven. Echte conservatieven zouden voorzichtiger met hun samenleving omspringen dan deze anti-overheidsactivisten voor wie niets heilig is dan hun eigen portemonnee. Ordinair behartigen van eigenbelang, niet eens zozeer in het scheppen van een plezierige leefomgeving maar simpelweg in het opstapelen van zoveel mogelijk voordelen, is de norm van de machthebbers.

In zijn stemgedrag sinds 1970 is de Republikeinse Partij verder afgedwaald naar rechts dan de Democraten naar links zwierden; ik zou zelfs eerder betogen dat links in Amerika sinds de jaren zestig op apegapen ligt. Je kunt te hoop lopen tegen de Republikeinen en ze dragen een zware verantwoordelijkheid maar dat neemt niet weg dat de Democraten medeverantwoordelijk waren, met name in de jaren negentig.

Onder Clinton hervormden ze het sociale stelsel, stemden ze in met verregaande deregulering van het financiële systeem met de crisis van 2008 als gevolg, en misdaadbestrijding die leidde tot overvolle, geprivatiseerde gevangenissen, alles onder vlag van triangulering of derde weg opportunisme. Ziektekostenverzekering hielpen ze naar de mallemoer. De Democraten maakten in de culture wars die ze mede aanjoegen ook de fundamentele fout om zich te concentreren op onderwerpen als geslacht, ras en seksuele identiteit in plaats van klassieke sociaal economische onderwerpen. Als boze blanke kiezers in 2016 klaagden dat de Democraten hen zo goed als genegeerd hadden dan hadden ze een punt. Hillary Clinton had deze mensen niets te bieden, behalve de stupiditeit om hen ‘a basket of deplorables’ te noemen.

Er is niets ideologisch aan

De coronacrisis laat zien dat er geen sprake is van een ideologische grondslag voor Amerikaans beleid. Bernie Sanders en anderen mogen te hoop lopen tegen neoliberalisme, de crisis toont eens te meer dat de drijvende kracht voor degenen die de macht hebben puur eigenbelang is. Donald Trump is enkel bezig met zijn populariteitscijfers en zijn herverkiezing, de Republikeinen onder leiding van senaatsleider Mitch McConnell dienen enkel de belangen van sociaal conservatieve belangengroepen en van hun geldschieters, de ondernemingen melken het systeem, zelfs in een crisissituatie, burgers laten zich opnaaien met argumenten die suggereren dat het gaat om grondwettelijke vrijheden. Ze installeren een rechtelijke macht die op vrijwel alle terreinen uit de pas loopt met de meerderheid van Amerika.

Er is niets ideologisch aan, het gaat puur om de macht en om wat je met die macht kunt doen. De Republikeinen gebruiken niet eens meer het argument van vrije markten, wereldhandel en burgerlijke vrijheden. Ze hebben de pretenties opzijgezet. Trump zelf erkende dat als de kiesrechtregels zonder beperkingen werden toegepast, geen Republikein meer verkiezingen zou winnen.

Trump won met opzijzetten van het Republikeinse establishment. Maar binnen de kortste keren schaarde de hele partij zich achter een president die misschien wat ideeën had die hen tegenstonden maar die gewoon deed waarvoor zij macht nodig hebben: belastingen verlagen, regulering ondermijnen en de rechtelijke macht voor de lange termijn in hun zak stoppen. Politiek rechts voert al decennia veldslagen tegen de federale overheid en zuigt al decennia het geld weg voor effectief algemeen beleid. De samenleving is uiteengevallen, geholpen door een president die verdeeldheid aanjaagt en gebruikt als dagelijks politiek middel. Het land, de kiezers, ook zijn kiezers, zijn cynisch, wantrouwend, elkaar verwerpend, en hebben geen beeld van een gezamenlijke toekomst.

We hebben het niet over de zichtbare corruptie van Trump die de overheid rekeningen stuurt voor gebruik van faciliteiten, of die paaseieren verstopt in belastingmaatregelen die onroerend goedboeren zoal hijzelf en zijn schoonzoon bevoordelen, of van de Republikeinse senator Burr (en de Democratische senator Feinstein) die medio februari zijn aandelenportefeuille opschoonde nadat hij uitgebreid gebriefd was over de zich ontwikkelende coronacrisis.

Omkoping of geld onder de tafel gebeurt niet veel meer dezer dagen. Corruptie van politici is subtieler en dieper. Belangengroepen hebben andere manieren gevonden om wetgevers in te kapselen en hun invloed ondermijnt de democratische open samenleving. Oud-lobbyisten leiden ministeries. De economische elite is bezig met zelfverrijking, uitbuiting van de zwakke kanten van de Amerikaanse samenleving of het kopen van appartementen in New York of landgoederen in Nieuw Zeeland. Er is geen intellectueel leven dat doordringt in de samenleving.

De politici die Amerika verdient

Klagen over de kwaliteit van de Amerikaanse politici is van alle tijden. Alexis de Tocqueville stelde in 1835 al vast dat mensen die werkelijk een talent hebben dat in de bruisende economie te gelde maken. Ze gaan niet in de politiek. Wie de voorverkiezingen en verkiezingen van 2016 en 2020 zich zag ontrollen, kon dat gebrek aan kwaliteit gemakkelijk vaststellen. Niemand onderscheidde zich. Het is geen nieuw probleem en inmiddels ook niet meer het grootste probleem. Want zelfs capabele leiders kunnen van dit land geen succes meer maken.

Barack Obama stak en steekt met kop en schouders uit boven de rest. Het was een oprisping in de roetsj omlaag. Maar zelfs Obama kon in het politieke klimaat dat zich in Amerika had ontwikkeld geen ijzer met handen breken. Het Amerikaanse politieke systeem leent zich voor obstructie en dat is het enige waar de Republikeinse Partij goed in is. Na de verkiezingen van 2010 moest Obama zich beperken tot kleinere initiatieven, maar ook al voor die tijd ondermijnden de Republikeinen in de senaat zijn pogingen de klappen van de crisis van 2008 te dempen. Obama deed wat hij kon en hij is zelfbewust genoeg om te weten dat het beter had gekund, maar hij liep stuk op de obstructie waartoe het Amerikaanse politieke systeem zich leent. Hoop ging verloren, sloeg om in cynisme.

Misschien krijgt Amerika de politici die het verdient. De coronacrisis heeft andermaal laten zien dat een niet gering deel van de Amerikanen ongelooflijk dom is. Je kunt ze van alles wijsmaken en er is een bende van kwaadwillende lieden die daar gebruik van maakt, president Trump voorop.

Het is verleidelijk te denken dat een andere president met meer fatsoen en meer communautaire idealen Amerika kan redden. Ik heb er een hard hoofd in. Joe Biden zal het niet doen. Misschien kan zijn vicepresident het wel, misschien weet iemand het moment te grijpen en het land weer aan elkaar te knopen. Franklin Roosevelt voerde in 1932 campagne op een fantasieloze, traditionele agenda maar toonde zich als president creatief en krachtdadig. Het is nooit te laat voor optimisme maar het heeft veel van het reiken naar strohalmen.

Dit is de derde crisis deze eeuw. Het begon met 9/11. Het onmiddellijke gevolg was nationale eenheid en solidariteit (en een onophoudelijke kramp), het eindresultaat was verdeeldheid, verspilling en verkwanseling van Amerikaanse reputatie, zowel binnenlands als buitenlands. In 2008 redde het congres het financiële systeem maar toen het aankwam op structurele veranderingen om de factoren die de crisis hadden veroorzaakt aan te pakken, gebeurde er weinig of niets. De bankiers werden gered, bleven arrogant en zeven miljoen Amerikanen verloren hun huis. Een blijvend gevolg was de polarisatie van de samenleving – niet de politieke polarisatie maar degenen die goed af waren en weinig last hadden van de crisis van 2008 en degenen die er nooit meer uit kwamen. Waarom zou het nu beter aflopen?

Het beeld van neonazi’s met automatische geweren in het gebouw van het congres van Michigan – alles legaal en door de racist in het Witte Huis gekwalificeerd als ‘goed volk’ – zegt het allemaal. Het is een onontkoombaar gevolg van een president die wetenschap onzin vindt en iedere tweede zin van een leugen voorziet. Historici weten dat polarisatie een vast deel is van het Amerikaanse politieke systeem maar nooit was er een president, een partij, die de ene helft van Amerika tegen de andere helft opzette. Zelfs de presidenten in de aanloop naar de burgeroorlog waren niet zo grof. Amerika heeft zijn deel aan slechte presidenten, is misschien zelfs overbedeeld maar gered door zijn politieke systeem. Het had echter nooit een president die dagelijks verdeeldheid zaait en een toch al wankelend gevoel van samenleven structureel ondermijnt. Niet omdat hij er ideeën over heeft maar omdat hij het kan. Niemand houdt hem tegen.

Aan de voeten van de beste president

Typerend genoeg onderstreepte Donald Trump eerder deze maand het Amerikaanse verval door zijn bevriende omroep een interview te geven in het monument van Abraham Lincoln. Het beeld van Amerika’s slechtste president gezeten aan de voeten van het gigantische beeld van Amerika’s beste president was veelzeggend op vele niveaus. Lincoln had als president maar één doelstelling en dat was het bijeenhouden van de Unie, van de Verenigde Staten. Hij was bereid er alles voor te doen, zichzelf weg te cijferen en zette zijn niet geringe intellect in om een goed resultaat te bereiken. Het kostte hem zijn leven.

Hoe klein en hoe kleinzielig toonde zich de wortelkleurige zeurpiet die zichzelf neerzette als de meest opgejaagde en tegelijk de meest succesvolle Amerikaanse president. Hoe groot was het contrast met de teksten die in het Lincoln-monument op de muren staan. Het is onwaarschijnlijk dat de 45ste president de 273 woorden – een dubbele tweet – van het Gettysburg Adress ooit tot zich heeft genomen. Government of the people, by the people, for the people: het zijn frases die hem vreemd zijn.

Een land koestert zijn mythes, zijn helden. Op de mall waar Lincolns monument staat, vinden we ook memorials voor Washington, Jefferson en Franklin Roosevelt. Dat Donald Trump, in een daad van historisch vandalisme, zichzelf tussen deze giganten plaatste, vertelt alles over de krimp die de Verenigde Staten ondergaat. Het was eens een groot land, die tijd komt niet weer. Abraham Lincoln was de eerste Republikeinse president, gegeven de huidige staat van zijn partij zat aan zijn voeten hopelijk ook de laatste Republikeinse president.

Laten we ons geen illusies maken. Amerika als Amerika zoals we het kenden is reddeloos verloren. Het is hoog tijd dat we de consequenties daarvan onder ogen zien en ons instellen op een wereld waarin we het zonder verlicht leiderschap moeten doen. Op dit moment schuift Amerika alles wat maar neigt naar internationale samenwerking terzijde, misschien is het tijd om Amerika terzijde te schuiven. Klinkt dat overmoedig voor een wereld die niet gewend is de dingen zonder Amerika te doen? Misschien, maar we kunnen niet weglopen voor de harde werkelijkheid anders loopt die werkelijkheid weg met ons.

 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Malariapillen of niet, hopelijk blijft de psycho gezond. We willen hem erbij hebben op 3 november.

De psycho in het Witte Huis had geen beter signaal kunnen geven dat hij wetenschap, feiten en deskundigheid aan zijn laars lapt door zelf het door medici afgeraden malaria medicijn in te nemen.

Het is natuurlijk de vraag of deze pathologische leugenaar de waarheid vertelt. Zou hij het echt innemen? Of is het alleen maar weer flauwekul om straks te zeggen: zie je wel, ik krijg het virus niet dus het werkt. Zei ik altijd al. Het vertelt veel over deze regering dat je deze informatie met een zak zout moet nemen. Zijn dokter heeft alleen nog maar gezegd dat ze erover gepraat hebben…

Wat het wel weer bevestigt is dat de regering-Trump geen donder geeft om de adviezen die ze zelf uitbrengt. Gouverneurs moeten beslissen over open of sluiten, Trump roept tuig met automatische geweren op om die gouverneurs te dwarsbomen en versterkt het corrupte narratief dat het hier gaat om bescherming van grondrechten.

De regering legt een mager en onduidelijk advies neer over de voorwaarden voor heropening van de economie per staat maar houdt zich er zelf niet aan. En moedigt moorddadige en politiek corrupte gouverneurs als Kemp van Georgia aan om zich niet aan die regels te houden. Kemp reageert in dezelfde leugenachtige sfeer door statistieken te publiceren die een daling van corona-infecties zouden laten zien maar bij nadere beschouwing een hutspot van dagen blijken te zijn, zo bijeensprokkelt dat het resultaat een curve omlaag is, terwijl die in werkelijkheid op zijn best vlak is. Goed voorbeeld in Washington doet volgen.

Niemand hoeft zich zorgen te maken om de bijeffecten van Trumps medicijngebruik, zij het dat ik onder geen voorwaarde voor november die evangelische kwezel en pathologische hielenlikker van een Mike Pence in het Witte Huis zou willen. Hij zou met goodwill die hij niet verdient nog in staat zijn om de verkiezingen in het Republikeinse voordeel om te buigen. Zoals ik tijdens de capriolen van de Bush-Cheney bende hoopte dat kleine Bush gezond zou blijven zodat zijn kwade genius niet ook formeel de macht kon overnemen, zo hoop ik op een goede gezondheid voor de psychopaat die bij volle bewustzijn in november moet worden weggestemd.

De Trump-nonsens rondom de WHO is deel van de afleidingsmanoeuvre van de psycho om zijn domme aanhang te laten vergeten dat niet de WHO maar hijzelf zes weken tussen eind januari en half maart verkwanselde. Maar het onderstreept weer eens de roekeloze en destructieve ondermijning van wereldwijde organisaties die de VS nu tot doelstelling heeft genomen.

Ondertussen worden inspecteurs van ministeries die de vrijheid van onderzoek zouden moeten hebben, bij bosjes ontslagen en vervangen door acolieten. Het meest recente slachtoffer is de inspecteur in het State Department die op verzoek van de minister van Buitenlandse Zaken, Mike Pompeo (over evangelische leugenaars en hielenlikkers gesproken) werd ontslagen. De redenen worden geleidelijk aan duidelijk. De inspecteur onderzocht een corrupte wapendeal met de Saoedische moordenaars, ingestoken door de lobbyisten van Rathyon die nu hun eigen lakei hebben in de vorm van de minister van Defensie, een voormalig lobbyist voor het bedrijf. Ook zou de inspecteur onderzoeken of Pompeo misbruik heeft gemaakt van assistenten om hen boodschappen te laten doen en de hond uit wandelen te nemen en of hij ongerechtvaardigd reisjes naar Kansas maakte om de optie van een senaatsrun daar open te houden. En, oh ja, of mevrouw Pompeo altijd mee moet.

Ook ondertussen roepen de Trump-jongens, een dubbele Fredo Corleone act (dom en corrupt in het kwadraat) allerlei flauwekul. Biden is een pedofiel – oh, grapje. Het coronavirus is na 3 november ineens verdwenen, wink, wink, de Democraten zijn ervoor verantwoordelijk. Deze ontaarde kleuters krijgen nota bene tegen enorme kosten bescherming van de secret service.

In Nederland wordt Obamagate, de flauwekul campagne van Trump tegen zijn obsessie, de president van het goede voorbeeld, alleen opgespeeld door de Telegraaf die zijn reputatie als broddelkrant uitbreidt door lieden als Leon de Winter en Wierd Duk hun op onkunde en kwaadwilligheid gebaseerde beschuldigingen te laten marketen. Oh ja, ook de Amerikaanse ambassadeur steunt deze onzin uit het rechtse samenzweringskamp. Maar een krant als de Telegraaf is blijkbaar de schaamte voorbij.

Ook in Nederland klaagt SGP baas Van der Staaij dat het gesloten houden van kerken lijkt op het dwarszitten van gelovigen. Dit is dezelfde onzin die evangelische zeloten in de VS uitkramen. Er is geen enkele reden het te verkondigen en Van der Staaij zou zich moeten schamen dat hij op deze manier de evangelische populist uithangt, nou ja, de zwarte kousen populist.

China houdt niemand voor de gek. Xi kan 2 miljard aan de WHO geven maar zijn goodwill is kwestieus. Er zijn weinig mensen die Xi zoveel beter achten dan de psycho. Nou ja, de psycho zelf natuurlijk die in een eerder stadium nog vertelde hoe goed hij en Xi kunnen opschieten en hoeveel bewondering hij voor de man heeft.

 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Ambassadeur, een ambt waarvoor je respect hebt, niet per se voor de ambassadeur.

Pete Hoekstra, Trumps ambassadeur in Nederland, neemt het niet zo nauw met de waarheid. Daarin is hij een goed volger van zijn baas. Vanaf zijn benoeming heb ik me afgevraagd of ik respect voor zo iemand moet hebben (hij hoorde bij de islamofoben in de VS die riepen dat in Nederland auto’s en politici werden verbrand en dat we ‘no go’ areas hadden). In een interview met toenmalig corresponent  Wouter Zwart ontkende Hoekstra dat hij dat ooit gezegd had.

Zwart was ad rem en goed voorbereid genoeg om de uitspraken bij zich te hebben op film. Hoekstra stond in zijn hemd. Hoekstra was ook een ferm verdediger van de leugens van de Bush-Cheney bende waarmee ze de oorlog in Irak, Amerika’s grootste blunder aller tijden, verdedigden.

Terug naar die vraag: moet je respect voor zo iemand hebben? Ja, voor het ambt. Zoals je respect moet hebben voor het ambt van president van Amerika. Maar niet noodzakelijk voor de personen die dat ambt uitoefenen. Niet dus voor Hoekstra, niet dus voor Trump. Ik herinner me dat een boekhandel in Amsterdam een bijeenkomst in 2017 afgelastte omdat mensen weigerden te komen als Hoekstra er was. Ik zou ook niet gegaan zijn. Mijn goede collega Maarten van Rossem heeft er minder problemen mee. Hij vond een dialoog met deze man, ik meen in in de Industreele Club, geen probleem.

Zo maak je je afwegingen.

Ik kom er op omdat de onvolprezen Tom Jan Meeus ons vandaag in de NRC nog eens herinnert aan deze man, die zich laat interviewen door Robert Jensen, die zichzelf graag ziet als vooruitgeschoven post van de rechts radicalen in Amerika. Jensen is zijn eigen Fox News. Goed dat Meeus ons scherp houdt.

 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

China en Obama: Trump op campagne.

De Trump-campagne is in volle gang. Nu de economie als positieve factor is weggevallen, kan de psycho alleen maar negatief campagne voeren. Dat wil zeggen, zondebokken en doelwitten bedenken. Nou ja, bedenken. Het zijn eerder automatische reflexen.

China is de meest voor de hand liggende zondebok. Wat we ook mogen vinden van de Chinese slipperigheid en de Trump jaloers stemmende vaardigheid om de feiten verborgen te houden, het doet niets af aan de zes weken die Trump tussen eind januari en half maart verspilde met het uitkramen van nonsens en het nalaten beleid te ontwikkelen.

Obama is een favoriet doelwit van deze gefrustreerde man. Zijn obsessie met een van de beste presidenten sinds, pak weg, Harry Truman, is alles consumerend. En terecht, in de vergelijking is Trump een malloot, iemand die mislukte presidenten als Buchanan en Andrew Johnson van de laagste posities gaat verdringen. Obama oogt steeds beter.

Obamagate, wat het ook mag zijn – Trump definieert het niet maar verwijst naar de kranten, die natuurlijk niet te vertrouwen zijn – vat dit allemaal mooi samen. Dat Trump is gekozen met hulp van de Russen en dat de regering-Obama toen ze dat aan kaak wilde stellen erop uit zou zijn om de psycho en zijn bende onderuit te halen, past helemaal in het denken van de onvermurwbare Trump aanhangers. Die lui zonder mondmasker die vergezeld van tuig met automatische wapens demonstreren tegen Democratische gouverneurs. Terzijde: 17 van de 1500 demonstranten in Michigan, twee weken geleden, hebben nu corona.

Het zal allemaal niet helpen. Het koppelen van Uncle Joe Biden aan China lijkt me minder kansrijk dan het nog eens uitmelken van de Oekraïne-strapatsen van diens domme zoon (maar die komen ongetwijfeld ook aan de orde). Afkeer van China is op dit moment geen partij-issue. En Obamagate zal alleen even mallotige commentatoren als Leon de Winter overhalen tot de stevige stukken die hij niet schreef toen Trumps coronabeleid incompetent bleek.

Biden laat weinig van zich horen. Dat is, denk ik, verstandig. Zolang Trump dagelijks laat zien dat hij niet geschikt is – met, pak weg, een racistische uitval tegen een journaliste (het is inmiddels amusant om te zien hoezeer de psycho van zijn stuk raakt als hij met vrouwen wordt geconfronteerd), zolang de aantallen doden blijven oplopen, de zielepoten hun mannelijkheid tonen door mondmaskers te weigeren, zolang de minister van Justitie de rechtsstaat corrumpeert (daar hoor je De Winter niet over) hoeft Biden niets te doen.

We zeggen wel dat het in een campagne zaak is je tegenstander te definiëren voordat hij dat voor jou doet. Biden kan stil blijven zitten. Trump definieert zichzelf en sinds eind januari pakt dat niet lekker voor hem uit. Straks moet hij ook nog iets zeggen over een sterke vrouw naast Biden – dat kan alleen maar problemen opleveren voor een mysogene racist.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Het lose-lose scenario dat Trump omarmt.

ΩCorona observaties

Donald Trump, ongeduldig en zonder consistentie want zonder intellectuele diepgang, krijgt straks de slechtste van alle werelden gepresenteerd. Door de lockdown is de economie in een zware depressie terecht gekomen. Door het te vroeg opheffen van die lockdown zal het aantal doden nog sterk oplopen.

Een lose-lose scenario. En depressie, en doden. De doden lopen nu op in de counties waar Trump-kiezers wonen.

Ik kan er niet veel meer over zeggen. Ik stel het alleen maar vast. Met de besmetting in het Witte Huis, nota bene van de echtgenote van de superracist en xenofobiefluisteraar Stephen Miller, rukt het virus op naar het hart van het probleem. Geen mondkapje te bekennen, afstand fictief of facultatief, baas die het stoer vindt om net te doen of hij als echte man het virus moedig tegemoet treedt. En een vicepresident die hem naäapt. Ik zou zeggen, dichtgooien die tent. Totale lockdown.

2) Over Flynn. Wat moet je erover zeggen? Minister van Justitie Barr corrumpeert de rechtsstaat. Obama heeft gelijk. Maar Flynn was niet de eerste keer dat hij dat deed en het zal niet de laatste keer zijn. Let op de verkiezingen.

 

3) Ik begrijp trouwens niet goed waarom het aantal van 60.000 doden steeds met Vietnam werd vergeleken. De afgelopen jaren gingen 60.000 Amerikanen per jaar dood aan de opioid-crisis. Die vergelijking hoor ik nooit.

4) Over Bas Blokker, NRC correspondent

Ik heb nog geen uitgesproken oordeel over Bas Blokker als correspondent van de NRC. Wel merk ik dat hij wat mij betreft wat al te vriendelijk is voor Trump. Vaak ook zijn de koppenschrijvers schuldig aan vreemde tournures zoals in onderstaand geval. Eerder zag ik een kop, als ik me goed herinner, die zei dat Trump de gouverneurs het recht  gaf om op eigen gezag beleid te maken terwijl dat niet aan de psycho was om te geven maar gewoon in de grondwet staat. Ook vreemd is dat ze Verenigde Staten in meervoudsvorm gebruiken, iets dat sinds de burgeroorlog niet meer usance is. Ik kan in de NRC geen ingezonden brieven schrijven omdat ik af en toe een opiniestuk schrijf. Daarom hier maar.

In zijn artikel over gouverneur Whitmer van Michigan noemt Bas Blokker niet een derde reden (of wellicht de belangrijkste reden) waarom Donald Trump haar als doelwit neemt: Trump kan niet overweg met prominente vrouwen. Het mooiste voorbeeld is Nancy Pelosi die keer op keer Trump weet te ontregelen, simpelweg door zich niet te laten afblaffen of overbluffen.

Trump wordt daar zenuwachtig van. Zo ook met Whitmer. Het is typerend voor deze president dat hij zijn mysogenie en privé-frustraties in de weg laat staan aan beleid om de burgers van Michigan te helpen.

Jammer dan ook dat Blokker niet vertelt waarom deze vulgaire president haar ‘deze vrouw uit Michigan’ noemt. Dat is omdat hij in eerste instantie weigerde iemand aan wie hij een hekel heeft bij naam te noemen en dat voor een vrouw des te meer geldt. Jammer ook dat Blokker evenmin vermeldt dat Trump dit kleuterschoolgedrag vertoonde in een oproep aan vicepresident Pence, formeel de chef van de Corona-taskforce, om haar, ‘that woman’ niet op te bellen.

Overigens is de onderkop (ongetwijfeld niet van Blokker) niet juist. Trump maakt haar niet de corona-zondebok en dat staat ook niet in het verhaal. Die rol heeft hij voorbehouden aan China, zoals Blokker in het artikel zegt. En ten slotte, het is niet zo dat Whitmer zomaar een kandidaat kan worden voor het vicepresidentschap. Ze is dat al.

5) Frits Abrahams schrijft over de gigantische rotzooi die Amsterdammers de laatste weken opstapelen bij hun vuilnisverwerkers. Voorjaarsopruiming. Inderdaad.
We mogen ook vaststellen dat handhaving van andere dan corona regels verdwenen is. Zelden zag ik zoveel scooters op verboden fietspaden rijden.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Amerika was al lang niet normaal meer. Over een bananenrepubliek.

Ik was bezig met een lang artikel over de teloorgang van Amerika, over de realisering dat het land dat we kenden, dat we liefhadden (sommigen van ons) voorgoed is verdwenen. Er zijn niet zoveel publicatiemogelijkheden meer en ik moet eerlijk zeggen dat ik ook geen puf heb om het verhaal pasklaar te maken of me dat financieel kan veroorloven. Vandaar dat ik het zo maar publiceer.

Laten we het onderkennen: het Amerika van vroeger komt niet meer terug. Het land dat de wereld leidde, een voorbeeld was van democratische waarden en economische dynamiek is niet meer. We hebben dan ook geen andere keuze dan ons denken over Amerika te veranderen. Zelfs voor degenen die van het land houden, tot wie ik mezelf reken, is het onontkoombaar de conclusies te trekken die zich de afgelopen jaren hebben opgedrongen.

Het is niet de coronacrisis die tot deze bespiegelingen leidt, zelfs niet de vulgaire, haatzaaiende president die sinds januari 2017 in het Witte Huis zit. De trends lopen al veel langer maar beide crises, of het samenvallen van beide, maken duidelijk dat we een point of no return hebben bereikt. Ik weet niet wat ‘het nieuwe normaal’ gaat worden maar normaal was al heel lang niet waar we Amerika van kenden.

Amerika vertoont alle kenmerken van een derde wereld land , inclusief het beschamend lage niveau van de leiders ervan. David Shipler, de journalist die als correspondent in Moskou de laatste jaren van de Sovjet Unie meemaakte, noemt de VS een ‘vierde wereld land’. Dat zijn landen die ooit leidinggevend en respectabel waren maar zijn vervallen tot bananenrepublieken.

Sinds begin jaren tachtig staat de groei van inkomen in de lagere inkomensgroepen stil. Tegelijkertijd is de groei van de hoogste tien procent geëxplodeerd. Deze lange termijntrend is nog verergerd door de crisis van 2008 en de reactie van de Amerikaanse samenleving erop. Zeven miljoen Amerikanen raakten hun huis kwijt, tientallen miljoenen waren bang alles te verliezen. De banken werden gered, de burgers werden verwaarloosd. Hoewel dit grotendeels is te wijten aan de Republikeinen die Obama’s stimuleringsbeleid uitkleedden en dwarsboomden, valt het de Democraten te verwijten dat ze al die jaren weinig aandacht besteedden aan wat later de boze blanke kiezer werd genoemd. Hillary Clinton had deze mensen in 2016 niets te bieden, behalve de stupiditeit om een groot deel van hen een ‘basket of undesirables’ te noemen.

Geen talent

Klagen over de kwaliteit van de Amerikaanse politici is van alle tijden. Tocqueville stelde al vast dat mensen die werkelijk een talent hebben dat in de bruisende economie te gelde maken. Wie de voorverkiezingen en verkiezingen van 2016 en 2020 zich zag ontrollen, kon dat gebrek aan kwaliteit gemakkelijk vaststellen. Niemand onderscheidde zich. Het is geen nieuw probleem en misschien ook niet het grootste probleem. Want zelfs capabele leiders kunnen van dit land geen succes meer maken.

Bill Clinton was getalenteerd maar ongedisciplineerd, Barack Obama stak en steekt met kop en schouders uit boven de rest. Maar zelfs Obama kon in het politieke klimaat dat zich in Amerika had ontwikkeld geen ijzer met handen breken. Het Amerikaanse politieke systeem leent zich voor obstructie en dat is het enige waar de Republikeinse Partij goed in is. Na de verkiezingen van 2010 moest Obama zich beperken tot kleinere initiatieven, maar ook al voor die tijd ondermijnden de Republikeinen in de senaat (waar niet een gewone meerderheid gold maar je 60 van de 100 stemmen nodig hebt) zijn pogingen de klappen van de crisis van 2008 te dempen.

Misschien krijgt Amerika de politici die het verdient. De coronacrisis heeft andermaal laten zien dat een niet gering deel van de Amerikanen ongelooflijk dom is. Je kunt ze van alles wijsmaken en er is een bende van kwaadwillende lieden die daar gebruik van maakt, president Trump voorop.

Het is verleidelijk te denken dat een andere president met meer fatsoen en meer communautaire idealen Amerika kan redden. Het vergt meer dan het ‘terug naar normaal’ dat Joe Biden aanvankelijk in zijn campagne hanteerde. Biden zal niet de verandering brengen die nodig is, misschien kan zijn vicepresident dat straks wel. Franklin Roosevelt voerde in 1932 campagne op een fantasieloze, traditionele agenda en toonde zich als president creatief en krachtdadig. Het is nooit te laat voor optimisme hoewel dat inmiddels nauwelijks realistisch lijkt.

Een gesegregeerd land

Amerika is een gesegregeerd land en dan heb ik niet over ras. De mensen die het goed vergaat hebben nauwelijks contact en vaak ook geen compassie met de vele Amerikanen die nauwelijks het hoofd boven water kunnen houden. Ze wonen in verschillende wijken, gaan naar verschillende winkels, ervaren een verschillend dagelijks leven. Ze stemmen anders, dat wil zeggen, het overgrote deel van de lage inkomens stemt niet. De rest wordt bedrogen. Neem de belastingverlaging voor de rijken (die van 2001 of die van 2016, maar laten we dichtbij blijven): daar had Trump geen campagne op gevoerd. Sterker, niets van wat in de campagne van 2016 een rol speelde is door hem als prioriteit opgevoerd, met uitzondering van zijn immigrantenhaat. In de praktijk is er een grote discrepantie tussen de agenda’s waarop politici worden gekozen en wat ze daadwerkelijk doen.

Ik heb lang betoogd dat de VS een samenleving is die steeds meer als los zand aan elkaar hangt. Mensen die het goed hebben, hebben het goed. Ze keren zich af van de mensen die het slecht hebben. Het orgaan dat een samenleving samenhang geeft door taken te vervullen die anders blijven liggen, de overheid, is in de VS systematisch uitgekleed nu sinds vijftig jaar conservatieve ideologie het Amerikaanse beleid bepaalt. Conservatief is een misplaatst woord hier. Conservatieven zouden voorzichtiger met hun samenleving omspringen dan deze anti-overheidsactivisten voor wie niets heilig is dan hun eigen portemonnee.

In zijn stemgedrag sinds 1970 is de Republikeinse Partij verder afgedwaald naar rechts dan de Democraten naar links zwierden; ik zou zelfs eerder betogen dat links in Amerika sinds de jaren zestig op apegapen ligt. Je kunt te hoop lopen tegen de Republikeinen en ze dragen een zware verantwoordelijkheid maar dat neemt niet weg dat de Democraten medeverantwoordelijk waren, met name in de jaren negentig. Onder Clinton hervormden ze het sociale stelsel, stemden ze in met verregaande deregulering van het financiële systeem en misdaadbestrijding die leidde tot overvolle, geprivatiseerde gevangenissen, alles onder vlag van triangulering of derde weg opportunisme. Ziektekostenverzekering hielpen ze naar de mallemoer. De Democraten maakten in de culture wars die ze mede aanjoegen ook de fundamentele fout om zich te concentreren op onderwerpen als geslacht, ras en seksuele identiteit in plaats van klassieke sociaal economische onderwerpen.

Politieke polarisatie groeide sinds 1980 en volgens de historicus Walter Scheidel in The Great Leveller volgde de ontwikkeling van de hoogste inkomens tussen 1913 en 2008 vrij nauw de mate van polarisatie, maar met een vertraging van ongeveer tien jaar.

Beperking van de opkomst en het moeilijk maken om te stemmen werkt sterk in het voordeel van de hoogste inkomens. In de verkiezingen van 2008 en 2010 was opkomst nauw gerelateerd aan inkomen. In 2010 bracht slechts een kwart van de armste huishoudens hun stem uit terwijl de helft van de burgers met inkomens boven de 150.000 dollar dat deden. Zelf heb ik de neiging om inkomensongelijkheid, hoe onaangenaam en vulgair de graaizucht van bestuurders ook mag zijn, ondergeschikt moet zijn aan armoedebestrijding. Laten we zeggen dat ik me minder druk zou maken over inkomens van meer dan een miljoen, laat staan over die van tientallen miljoenen, als het percentage armen in het rijkste land van de wereld sterk was afgenomen tijdens dit graaifestijn. Het is een schande dat het rijkste land van de wereld nog steeds zoveel armen en kanslozen kent.

Geen ideologische grondslag

De coronacrisis laat zien dat er geen sprake is van een ideologische grondslag voor Amerikaans beleid. Bernie Sanders en anderen mogen te hoop lopen tegen neoliberalisme, de crisis toont eens te meer dat de drijvende kracht voor degenen die de macht hebben puur eigenbelang is. Donald Trump is enkel bezig met zijn populariteitscijfers en zijn herverkiezing, de Republikeinen onder leiding van Mitch McConnell dienen enkel de belangen van sociaal conservatieve belangengroepen en van hun geldschieters, de ondernemingen melken het systeem, zelfs in een crisissituatie, burgers laten zich opnaaien met argumenten die suggereren dat het gaat om grondwettelijke vrijheden. Er is niets ideologisch aan, het gaat puur om de macht en om wat je met die macht kunt doen. De Republikeinen gebruiken niet eens meer het argument van vrije markten, wereldhandel en burgerlijke vrijheden. Ze hebben de pretenties opzijgezet. Trump zelf erkende dat als de kiesrechtregels zonder beperkingen werden toegepast, geen Republikein meer verkiezingen zou winnen.

Trump won met opzijzetten van het Republikeinse establishment. Maar binnen de kortste keren schaarde de hele partij zich achter een president die misschien wat ideeën had die hen tegenstonden maar die gewoon deed waarvoor zij macht nodig hebben: belastingen verlagen, regulering ondermijnen en de rechtelijke macht voor de lange termijn in hun zak stoppen. Politiek rechts voert al decennia veldslagen tegen de federale overheid en zuigt al decennia het geld weg voor effectief algemeen beleid. De samenleving is uiteengevallen, geholpen door een president die verdeeldheid aanjaagt en gebruikt als dagelijks politiek middel. Het land, de kiezers, ook zijn kiezers, zijn cynisch, wantrouwend, elkaar verwerpend, en hebben geen beeld van een gezamenlijke toekomst.

We hebben het niet over de zichtbare corruptie van Trump die de overheid rekeningen stuurt voor gebruik van faciliteiten, of die paaseieren verstopt in belastingmaatregelen die onroerend goedboeren zoal hijzelf en zijn schoonzoon bevoordelen, of van de Republikeinse senator Burr die medio februari zijn aandelenportefeuille opschoonde nadat hij uitgebreid gebriefd was over de zich ontwikkelende coronacrisis. Omkoping of geld onder de tafel gebeurt niet veel meer dezer dagen. Corruptie van politici is subtieler en dieper. Belangengroepen hebben andere manieren gevonden om wetgevers in te kapselen en hun invloed ondermijnt de democratische open samenleving.

Dit is de derde crisis deze eeuw. Het begon met 9/11. Het onmiddellijke gevolg was nationale eenheid en solidariteit, het eindresultaat was verdeeldheid, verspilling en verkwanseling van Amerikaanse reputatie, zowel binnenlands als buitenlands. In 2008 redde het congres het financiële systeem maar toen het aankwam op structurele veranderingen om de factoren die de crisis hadden veroorzaakt aan te pakken, gebeurde er weinig of niets. De bankiers werden gered, bleven arrogant en zeven miljoen Amerikanen verloren hun huis. Een blijvend gevolg was de polarisatie van de samenleving – niet de politieke polarisatie maar degenen die goed af waren en weinig last hadden van de crisis van 2008 en degenen die er nooit meer uit kwamen. Waarom zou het nu beter aflopen?

Je kunt niet anders dan diep pessimistisch zijn. De politieke elite is disfunctioneel, zelfzuchtig en kortzichtig. Zelfs de beste van het stel, Barack Obama, liep vast. De economische elite is bezig met zelfverrijking, uitbuiting van de zwakke kanten van de Amerikaanse samenleving of het kopen van appartementen in New York of landgoederen in Nieuw Zeeland. Er is geen intellectueel leven dat doordringt in de samenleving.

Niemand verbaast zich erover dat de hulpprogramma’s die het congres opzet in de coronacrisis onmiddellijk worden uitgekleed door ondernemingen die er geen recht op hadden en geen probleem hebben met wat neerkomt op diefstal uit de publieke pot. Natuurlijk moesten de gewone burgers die hun baan en hun ziektekostenverzekering kwijtraakten wachten terwijl bonusgraaiende ondernemers miljoenen aan staatssteun kregen, zonder veel voorwaarden, want dat hadden hun lobbyisten en politici wel bedongen.

Het beeld van neonazi’s met automatische geweren in het gebouw van het congres van Michigan – alles legaal en door de racist in het Witte Huis gekwalificeerd als ‘goed volk’ – zegt het allemaal. Het is een onontkoombaar gevolg van een president die wetenschap onzin vindt en iedere tweede zin van een leugen voorziet. Historici weten dat polarisatie een vast deel is van het Amerikaanse politieke systeem maar nooit was er een president, een partij, die de ene helft van Amerika tegen de andere helft opzette. Zelfs de presidenten in de aanloop naar de burgeroorlog waren niet zo grof. Amerika heeft zijn deel aan slechte presidenten, is misschien zelfs overbedeeld maar gered door zijn politieke systeem. Het had echter nooit een president die dagelijks verdeeldheid zaait en een toch al wankelend gevoel van samenleven structureel ondermijnt. Niet omdat hij er ideeën over heeft maar omdat hij het kan. Niemand houdt hem tegen. Zo gaat dat in een bananenrepubliek.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Ach, die politici.

Zoals ik verwachtte gaat Joe Biden de komende week weer helemaal besteden aan het rechtbreien van zijn gemankeerde antwoord op de Tara Reade klacht. Je weet hoe het gaat aflopen: een commissie of verstandig persoon die zijn archieven in Delaware doorploegt. Moet niet al te moeilijk zijn, het beperkt zich tot 1993. Wat is Bidens probleem?

Niet dat het ertoe doet, het is nu ons probleem. Hij is al een uitzonderlijke zwakke kandidaat, dit maakt het allemaal veel erger.

Zelfs die kwezel van een Mike Pence weet wanneer je de terugtocht moet blazen. Hij droeg geen mondkapje toen hij de Mayo Clinic bezocht en geeft nu toe dat dit fout was. Stop de persen: iemand in de regering-Trump geeft toe dat hij iets verkeerd deed. 

Gouverneur De Wine van Ohio draaide ondertussen zijn order dat de burgers mondmaskers moeten dragen in winkels fluks terug. Niet omdat hij het verkeerd gedrag vindt, integendeel, maar omdat hij zich realiseerde dat de order niet te handhaven is. Nou ja, handhaving zal leiden tot provocaties van precies dat tuig dat in Michigan met automatische geweren rondloopt. Daar valt niets aan te winnen. Dus krabbelde De Wine terug.

Ondertussen heeft in Nederland Baudet moeite om zijn eigen racistische en antisemitische groepjes onder controle te houden. Zijn retoriek, zijn stellingnames nodigen dit soort corporale kluchten onder dito leden uit. Hij kan er niet van weglopen. Zijn onwelriekende gedachtegoed en zijn eigen optreden lopen eigenlijk wel aardig parallel met die racistische white supremacy idioten in Michigan. 

Iedere keer als ik iets over Baudet lees, moet ik weer denken aan die foto waarop hij de rechtse provocateur Milos Yiannopoulos omarmt. We wisten wat ons te wachten stond. Foute man, foute vrienden.

Foto van de week | Frans Verhagen, Amerika kenner

Het CDA, ook zo’n club zonder leervermogen, vindt het geen sta in de weg om weer eens goed samen te werken. De ervaring met Wilders was zo goed, doen we nog een keer! Het CDA is een partij geworden die geen rol meer heeft in de politiek en die ook niet verdient. Het midden verdwijnt verder. 

Tja, en die opportunist van een Krol en zijn bejaardensoos. Hollandse politiek op zijn best. Je ziet trouwens ook hoe goed de Nederlandse Turken zijn geïntegreerd: ook zij vallen ruziënd over persoonlijke zaken uiteen. Nou Baudet nog. Hij houdt van oud-Hollandse tradities.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen