Beto for president! Time for someone complety different.

Waarschijnlijk nog deze week kondigt Beto O’Rourke aan dat hij kandidaat is voor de Democratische nominatie. Ik kijk ernaar uit, al was het maar omdat O’Rourke de campagne niet op de traditionele manier lijkt te benaderen. U weet nog, O’Rourke, gemeenzaam Beto genoemd, was de man die in november in Texas veel enthousiasme losmaakte en er bijna in slaagde om Ted Cruz te wippen als senator. Klik hier voor mijn verhaal uit de Groene over die campagne.

Terwijl de andere kandidaten Iowa en New Hampshire platlopen en net doen alsof ze geweldig geïnteresseerd zijn in sojabonen, varkens of andere dingen waar Iowa groot in is, heeft O’Rourke daar tot nu toe niets van laten zien. Hoe hij dan wel campagne gaat voeren weet ik nog niet, maar het zou fijn zijn als het anders was. Niet door te wachten tot latere voorverkiezingen, maar liever door landelijk iets los te maken dat in Iowa en New Hampshire weerklank vindt. Hij is ook niet Iowa-vijandig. Volgens de NYT heeft O’Rourke een Obama manager ingehuurd voor Iowa en gaat hij volgende week op bezoek. Toch denk ik niet dat het een gewone campagne wordt.

Ik moet toegeven dat O’Rourke niet mijn favoriete strategie volgt. Die zou zijn om à la Abraham Lincoln een paar grote landelijke toespraken over grote landelijke onderwerpen te geven en dan intensief campagne te gaan voeren. Maar goed, het is niet 1859. 

O’Rourke’s standpunten zijn nog niet helemaal duidelijk – maar eerlijk gezegd geldt dat voor alle kandidaten op Sanders na. Ik zou ook zeggen dat hij alle tijd heeft. In Beto’s geval draait de hele campagne namelijk om zijn persoon en een soort van benadering waar hij voor staat. Programmatisch zal hij niet erg uit de pas lopen, al hoor je progressieven al roepen dat hij niet links genoeg is.

Wat ook oneindig helpt, is dat de 46-jarige alleen al door zijn gezicht te laten zien de bejaardheid van Sanders en Biden onderstreept.

Ik moet toegeven dat mijn verlangen naar een Beto-campagne deels gebaseerd is op de wens dat er iets nieuws gebeurt, dat iemand de hele zaak op zijn kop zet. Wat ik van O’Rourke in Texas zag doet vermoeden dat hij dat kan. Laat ik er eerlijk over zijn: ik zie met spanning uit naar O’Rourke aankondiging en met pijn naar Joe Bidens poging om zijn bejaardenrekje nog vier jaar voort te duwen.

Klik hier voor een artikel in de NYT.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De Omar-affaire verhindert, voor de zoveelste keer, een serieus debat over Amerika’s midden oostenbeleid.

Alle gedoe over afgevaardigde Omar en haar opinie over Israël in de Amerikaanse buitenlandse politiek leiden af van een onderwerp dat wel degelijk bediscussieerd moet worden: de invloed van Israël op de Amerikaanse buitenlandse politiek.

Toen John Mearsheimer en Stephen Walt zo’n tien jaar geleden een boek publiceerden over de Israël lobby liep dat ook al uit op een loopgravenoorlog over wat je precies wel en wat je precies niet mag zeggen over AIPAC, de Israël lobby (dat mag je niet zeggen dus) en de manier waarop iemand als Nethanyahu zich wurmt in Amerikaanse beleid. Dat Kevin McCarthy, een Republikein die zelf is aangevallen op formuleringen die volgens de critici niet mogen, de leider is in de aanval op Omar is des te treuriger.

Donald Trump verplaatste de Amerikaanse ambassade van Tel Aviv naar Jerusalem, een lang gekoesterde wens van Israël en veel Amerikaanse politici. Maar de doorslag gaf de eis van Sheldon Adelson, een Las Vegas miljardair die dit van Trump had geeist in ruil voor steun. Laten we er niet moeilijk over doen: het was geen buitenlandse politiek besluit dat keek waar de Amerikaanse belangen in de regio lagen, het was gewoon het nakomen van een campagne belofte.

Trump zegde het nucleaire verdrag met Iran op, ook al hield het land zich aan de afspraken. Hij en zijn onderknuppels, Bolton en kwezel Pence, zijn zelfs bereid om de Atlantische alliantie op te blazen om Iran dwars te zitten. Is dat in het Amerikaanse belang? Misschien, maar vooral is het wat Nethanyahu wil.

Het was een Republikeins Huis dat Nethanyahu uitnodigde om voor het congres zijn anti-Obama retoriek te verkondigen. Het was Nethanyahu die in de verkiezingsstrijd van 2012 probeerde Romney gekozen te krijgen.

Het midden oosten beleid van de VS is een puinhoop. Het pretendeert dat Iran geen rol kan of mag spelen in het Midden Oosten, een ontkenning van de feitelijke stand van zaken. Het steunt de moordenaars in Saoedi Arabië en de dictator voor het leven in Egypte, generaal Sissi. De Saoedi’s zijn inmiddels bondgenoot van Israël, alles met het doel Iran te ondermijnen. Mag, natuurlijk, maar is dat in het Amerikaanse belang. Zou een interessante discussie kunnen zijn.

Jared Kushner, de schoonzoon, doet zaken met Saoedi’s (zijn slechte investering in New York werd gered door Saoedi’s) en zou een vredesplan op tafel leggen – een plan dat als het al ooit realistisch was, dat nu niet meer is, de tweestaten optie is de facto onmogelijk gemaakt. Zoals de verdedigers van het Israelische beleid in de NRC schreven: er zijn nu 600.000 Israëli’s in de bezette gebieden geboren, die kun je niet zomaar wegsturen!

Terug naar Omar. Het is een sideshow maar een schadelijke.  Het dwingt te veel politici tot onaangename pirouettes om niet de verdenking op te doen dat ze op een bepaald moment een verkeerd woord zeggen. Het zorgt ervoor dat die hot patato, de mate waarin Amerikaanse belangen de doorslag geven in Midden Oosten beleid. 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Nieuw Trump record!

Opnieuw een Trump succes: het grootste, beste, meest omvangrijke, beste aller tijden handelstekort. Nooit importeerde Amerika meer.

De psycho rijgt ze aaneen, die successen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Dementerende Trump vindt zijn innerlijke hippie.

“Number one, I’m in love, and you’re in love. We’re all in love together”. “There’s so much love in this room, it’s easy to talk,” he said. “You can talk your heart out. You really could. There’s love in this room. You can talk your heart out. It’s easy. It’s easy. It’s easy.” 

Weet je, man, ik weet wanneer ik een oude hippie bezig hoor. Of was het gewoon een demente babyboomer, diep verzonken in zijn herinneringen als de dag van gisteren.

Ik was vergeten dat de B-side was. Trump moet beide gewaardeerd hebben.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De voorspelbare reacties op de kritische benadering van Sanders.

Bernie Sanders roept sterke gevoelens op. Ik heb het niet over de tegenstanders van de zelfverklaarde socialist uit Vermont maar de voorstanders. Echte gelovigen, aanbidders haast, in een mate die ik al lang niet meer heb meegemaakt. Ik worstel even om vergelijkingen te vinden: de kritiekloze aanbidding van JFK?, de hoop op RFK?, de illusie dat Ted Kennedy Amerika progressief zou maken? Allemaal Kennedy’s, minder herkenbaar maar indertijd mijn eigen favorieten: Gary Hart (1984), Bruce Babbit (1988), Jerry Brown (1988 en 1992), Barack Obama. In Nederland de illusie dat Hans van Mierlo iets zou vernieuwen, of Jesse Klaver als messias?

Het zijn vooral jonge, enthousiaste en optimistische Nederlanders en Belgen die reageren op mijn kritische benadering van Sanders (logisch, de Amerikanen lezen mijn blog niet, maar mijn ervaring in de VS is dat het aantal ware gelovigen in 2016 aanmerkelijk hoger was dan nu). Mijn kritiek dat Sanders te oud is, leidt tot het verwijt van een arbitraire cut off op leeftijdsgebied en ik kan alleen maar schuldig pleiten. Bejaarden moeten weten wat ze aankunnen (fysiek en geestelijk, je kunt Trump niet dementerend noemen als je zijn leeftijd en die van anderen niet meeneemt) en ook moeten bejaarden hun plaats kennen. De toekomst komt niet van hen.

Inhoudelijk merk ik dat Sanders verwachtingen oproept dat de bevolking wakker wordt, dat de ware volkswil duidelijk wordt en Amerika eindelijk een sociaal democratisch paradijs wordt. Groene-medewerker Mars van Grunsven vertegenwoordigt die richting vanuit Brooklyn, gevolgd door menig Nederlands student die mijn Sanders-kritiek cynisch vindt. Nu is Amerika minder conservatief dan het lijkt en leidt het politieke systeem tot onterecht conservatief beleid, maar het is bij lange na niet zo progressief als deze Sanders-aanhang zou hopen.  

Deze idealisten merken terecht op dat Sanders in 2016 verfrissend was, een agenda zette en dat hij, denken ze, eigenlijk de voorverkiezingen won. Ze denken natuurlijk ook dat hij in 2016 had kunnen winnen als die vreselijke Clinton niet de nominatie had gestolen. Wel, hij won de nominatie niet. Hij haalde minder stemmen en minder staten dan Clinton. Ja, hij werd gedwarsboomd door de elite maar laten we dat wegstrepen tegen het feit dat hij helemaal geen Democraat was maar een insluiper. Natuurlijk had hij niet gewonnen in 2016 als hij wel de nominatie had gekregen. Trump had gehakt van hem gemaakt en de Amerikaanse kiezers zouden nooit achter Sanders’ populistische variant aangelopen zijn.

Het hele idee dat Sanders als persoon, en evenzeer Sanders als programma-zetter, kan winnen is een illusie. Amerikaanse winnaars moeten een coalitie smeden (zelfs Trump moest dat, wat onder opportunistische Republikeinen gemakkelijker is dan onder principiële Democraten). Dat moet al in de strijd om de Democratische nominatie. Sanders heeft geen wetgeving op zijn naam, geen coalities gevormd die iets bereikten, geen plannen die meer zijn dan een doelstelling maar ook een beleid bieden om van A naar B te komen. Voorbeeld: hoe overtuig je de 80 procent van de Amerikanen die een door de onderneming betaalt ziektenkostenplan hebben ervan dat ze dat moeten inruilen voor een ziekenfonds? Gratis hoger onderwijs? Echt?

Sanders’ buitenlandse politiek is er niet. Hij is een protectionist en een isolationist oude stijl (voor zover bekend want hij heeft het nooit over). Een soort linkse Trump. Dat is precies mijn probleem met de persoon Sanders. Hij is geen narcist, geen psychopaat zoals de president. Maar hij heeft net zo min als Trump laten zien dat hij kan doen wat nodig is in het Oval Office, namelijk beleid maken en het land verbinden. De rechtse populistische volkswil inruilen voor een linkse volkswil? Nee, dank u.

Gelukkig, maar lastig voor de ware gelovigen, heeft Sanders deze keer een keur aan opponenten in de Democratische voorverkiezingen. Ik houd vragenstellers altijd maar voor dat de enige keren dat een senator rechtstreeks van de senaat naar het Witte Huis ging JFK en Obama waren. Daar is een reden voor. Senatoren zijn geen bestuurders, ze zijn wetgevers en loud mouths. Nuttig maar niet per se presidentieel. De meeste presidenten (en zeker de beste) waren eerder gouverneur of vicepresident. Een van de weinige Republikeinen die ik zou vertrouwen, John Kasich, was twee termijn gouverneur van Ohio. Daar leer je wat (al zou Mike Pence, mislukt gouverneur van Indiana, het tegendeel kunnen bewijzen – maar die kwezel zou geen herverkiezing hebben gewonnen als Trump hem in 2016 niet had gered).

We zullen dat ook nu weer zien. Het zou mij verbazen als we in januari 2020 meer dan tien kandidaten hebben die ook maar enigszins serieus genomen kunnen worden. Daar zal Sanders wel bijzitten, denk ik, maar hij zal het afleggen tegen gouverneurs als Inslee en Hickenlooper en collega senatoren als Harris en Brown. 

Het is leuk te zien hoe jongeren begeesterd kunnen raken van een politicus. Als oude lul zie ik het welwillend aan (als dat niet te cynisch en patroniserend klinkt). De teleurstelling als je ontdekt dat de wereld idealisten waardeert als trendzetters maar niet als uitvoerders zal ook bij hen doordringen. Een Entzauberung der Welt, om met Max Weber te spreken, is onvermijdelijk.  

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Meerderheid senaat tegen Trumps machtsgreep.

Het lijkt erop dat Rand Paul, de wisselvallige senator van Kentucky en golfpartner van de psychopaat in het Witte Huis, nu ook tegen de machtsgreep van Trump gaat stemmen.

Dat zou de verhoudingen in de senaat 49 tegen 51 maken tegen Trumps afkondiging van de noodtoestand en maakt het verleidelijker voor andere Republikeinen die eigenlijk tegen zijn maar niet durven, om zich uit te spreken. In elk geval hoeft kwezel Pence niet een deadlock te breken.

Aangenomen in het Huis, misschien ook in de senaat. Dan moet Trump zijn veto gebruiken en staan de Republikeinen nogmaals voor de keuze – stemmen ze voor een override of laten ze Trump zijn gaan gaan? 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Hickenlooper for president?

Nog een interessante Democraat in de strijd: John Hickenlooper. Hij was burgemeester van Denver, gouverneur van Colorado, entrepreneur. Samen met Kasisch, een ouderwetse Republikein, verzette hij zich tegen het uitkleden van Obamacare op staatsniveau. 

Mijn soort van kandidaat. De grote vraag is of Hickenlooper (de naam lijkt geen beletsel te zijn) dit soort ervaring kan omzetten in een aansprekende boodschap. 

Het wordt al interessanter.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Wat de Republikeinen deze week lieten zien.

Het verhoor van Trumps fixer Michael Cohen door een commissie van het Huis van Afgevaardigden was onthullend. Niet zozeer om wat Cohen zei over Trump, dat was enkel een bevestiging van wat we de afgelopen twee jaar in de praktijk hebben gezien. Wat werkelijk onthutste was de unanieme weigering van de Republikeinen in de commissie om gedrag en mogelijk strafbaar optreden van president Trump serieus te nemen.

Allicht dat ze Cohens geloofwaardigheid probeerden te ondermijnden maar ze deden dat met twaalf man sterk, twaalf maal de boodschap herhalend, terwijl een van hen emotioneel sprak over zijn kanker en zijn emoties koppelde aan een campagneboodschap die zo van Trump had kunnen komen. Wat ze niet deden was hun primaire taak, de controle van de uitvoerende macht, vervullen. Er is veel gepraat over tribale politiek, hier zagen we er een onaangenaam voorbeeld van.

Het was opvallend en het was verontrustend. Opvallend genoeg om vrijwel alle commentaren in de serieuze pers te halen en niet omdat dit optreden werd geprezen. Het was verontrustend omdat het opnieuw een teken was dat de Republikeinse Partij zijn moreel kompas kwijt is en zich met huid en haar heeft overgeleverd aan de president. Kort geformuleerd: als Barack Obama had gedaan wat Trump nu doet, inclusief gebruik van de noodtoestand om de wens van het congres te dwarsbomen, dan was de wereld te klein geweest voor de Republikeinen. In plaats daarvan bleken vrijwel alle Republikeinen in het Huis de president te steunen in zijn machtsgreep en lijkt ook de senaat gewillig met de pootjes omhoog te gaan liggen.

Een dag na zijn terugkeer uit Vietnam waar de president een zeperd haalde in zijn infantiele poging een Nobelprijs te winnen, ging Donald Trump op een jamboree van conservatieve activisten twee uur lang wild tekeer. Zijn verhaal was niet alleen verontrustend incoherent, Trumps voorkeur voor wilde campagnebijeenkomsten en terugvallen in ‘lock her up’ modus was een Amerikaanse president onwaardig. Anderzijds paste het precies in het beeld dat Michael Cohen woensdag had geschetst.

Mensen die zich zorgen maken over democratie, zelfs in het land dat geacht wordt daarvan wereldwijd de voorvechter en verdediger te zijn, waarschuwen regelmatig dat niet een staatsgreep maar een geleidelijke erosie van de vertrouwensregels die democratie mogelijk maken de grootste dreiging vormt. Dat democratie wordt ondermijnd met de middelen van democratie. We zagen dat deze week in zijn volle kracht.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Sanders wordt het niet, hij wil vooral geweten zijn van de Democraten.

Morgen (maandag) in de Morgen

Wat bezielt een 77-jarige om zich opnieuw deel te nemen aan de afmattende race voor het Amerikaanse presidentschap? Voor senator Bernie Sanders is het antwoord vanzelfsprekend: hij staat voor een agenda. Vandaar dat Sanders zich vorige week opnieuw aanmeldde. En waarom ook niet, zou je zeggen? In 2016 was hij dé ontdekking, de man die bijna Hillary Clinton onderuit haalde met een gedreven en inhoudelijk sterke campagne. De verleiding is onweerstaanbaar.

Het grote verschil met toen is dat Sanders in 2016 het rijk alleen had omdat Clinton alle andere concurrenten had afgeschrikt. Enkel omdat Clintons agenda alle kenmerken droeg van het afgekloven karkas van derde-weg-kraak-noch-smaak-beleid kon deze zelfverklaarde socialist een interessante agenda neerzetten – waarbij hij overigens wat isolationisme en anti-globalisme betreft dichter stond bij Trump dan bij Clinton.

Een ander verschil is het succes van Sanders. De agenda die hij in 2016 neerzette is nu in grote lijnen de agenda van alle Democraten, met meer of minder realistische kanttekeningen. Een minimumloon van 15 dollar, gezondheidszorg, betaalbaar onderwijs, hogere belastingen voor de rijken, milieubeleid en bestrijding van de ongelijkheid staat nu bij iedereen op het programma. Sanders wil die agenda bewaken, voorkomen dat er te veel wordt ingeleverd, maar het valt te betogen dat hij dat ook van buitenaf had kunnen doen, als een soort strenge, externe keurmeester.

Verder is er nu een president die Donald Trump heet. Terwijl alle andere kandidaten er goed aan zouden doen Trump te negeren en een positief, de samenleving bindend programma aan te bieden, zal Sanders wild tekeer gaan tegen de president. Het voordeel is dat anderen dat dan niet hoeven te doen. Maar te veel kritiek kan averechts werken, ook voor andere Democraten. Zoals Franklin Roosevelt zei: je moet je vijand niet het slagveld laten bepalen. De campagne van 2020 moet geen kruistocht tegen Trump worden.

Anderzijds kan Sanders fungeren als bliksemafleider. Trump zal Sanders steeds als voorbeeld van ‘socialisme’ aanvoeren maar doordat hij de meest linkse kandidaat is, houdt Sanders de rest uit de wind. Zij lijken misschien meer gematigd dan ze zijn of dan Trump ze wil afschilderen en kunnen zo hun eigen positieve boodschap uitdragen.

Of Sanders echt denkt te kunnen winnen is moeilijk uit te maken maar hij oogt nu al meer als een traditionele kandidaat: hij vertelt over zichzelf, over zijn achtergrond, zijn motivatie, zijn verleden. De senator van Vermont, waar hij sinds jaar en dag woont, presenteerde zich vorige week in Brooklyn waar hij opgroeide als zoon van een joodse immigrant. De reden is evident: presidentsverkiezingen gaan over personen, over persoonlijk vertrouwen. Los daarvan schept het natuurlijk een contrast met die andere New Yorker in het Witte Huis. Maar zit Amerika daarop te wachten? Een veldslag tussen New Yorkers?

Kandidaten die bij hun eerste optreden verrasten, spartelen vaak in de herhaling. Origineel is dan bekend, fris en fruitig oogt vermoeid. ‘I feel the Bern’, zeiden mensen in 2016. Het contrast met Hillary was enorm. Vraag ze het nu en ze zijn onverschillig, nieuwsgierig naar de andere kandidaten. Het zou me dan ook verbazen als Sanders hetzelfde kan losmaken als in 2016. Dat was zijn jaar, dit keer gaat hij niet ver komen.

Sanders heeft een voordeel in New Hampshire, in februari 2020, omdat hij uit buurstaat Vermont komt. Ik betwijfel of dat dit keer net zoveel op zal leveren als in 2016.

Nog helemaal los van dit alles denk ik dat Sanders een belabberde president zou zijn. Behalve Burlington, Vermont (42.000 inwoners) heeft hij nog nooit iets bestuurd en hij lijkt hij ook niet de kunde, de gravitas en vaardigheid te hebben die je van een president zou wensen. Als je over gevorderde jaren begint, ligt het verwijt van leeftijdsdiscriminatie op de loer. Ik neem dat op de koop toe door te vinden dat zeventigers te oud zijn voor een volwaardig presidentschap. Sterker, de toekomst van Amerika kan niet in handen liggen van babyboomers.

Ik vermoed echter dat we aan de vraag naar Sanders’ geschiktheid niet toekomen. Voor die tijd is het al afgelopen. Alles afwegend kun je zeggen dat Sanders als geweten van de Democraten ongetwijfeld een belangrijke rol zal spelen. Tegelijkertijd zijn er zoveel goede andere kandidaten in de race, jonger en frisser, dat het daar waarschijnlijk bij zal blijven. Nu Sanders voor deelname heeft gekozen zal hij in elk geval tot en met februari 2020 aanwezig blijven en in debatten de anderen scherp houden. De kans dat hij de nominatie van de Democraten verwerft is nihil.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De wreedheid van anti-abortus fanatici.

Anti abortus activisten met absolute stellingnames doen er goed aan kennis te nemen van de wrede, mensonterende situatie in Argentinië, waar een elf jarig meisje verhinderd werd een abortus te ondergaan. Ze was verkracht door de vriend van haar grootmoeder.

https://www.nytimes.com/2019/03/01/world/americas/11-year-old-argentina-rape-abortion.html

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen