Tijdrekken zodat Tottenham nog kon scoren …

Nederland heeft een onbedwingbare neiging om zichzelf te overschatten of al te optimistisch te zijn over wat we wel niet vermogen. Voetbal, wielrennen, tennis …

Ik moest denken aan mei 2005 (denk ik) toen PSV in de laatste minuten werd uitgeschakeld door AC  Milan. Ook toen dacht iedereen dat het al in de tas was en wachtte in de finale Liverpool.

Ben ik trouwens de enige die goalie Onana zag tijdrekken met 4.28 van de extra 5 minuten op de klok, een tijdstraf van een minuut zag krijgen en Tottenham vervolgens zag scoren in de zesde minuut? Niet om blaam toe te delen, maar het commentaar dat Onana er prima aan deed om te tijdrekken en er wel een gele kaart voor over had, leek me de plank redelijk mis te slaan.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Net als Clinton is Joe Biden een ramp voor de Democraten.

Sommige mensen zien de Biden campagne en zien de Clintons. Mijn idee.

De Democraten stevenen af op de volgende ramp – hopelijk is het klimaat voor stevige concurrentie voor de bejaarde Biden beter dan in dat rampjaar 2016 toen Clinton iedereen had weggejaagd – waardoor overigens Bernie zijn kans kreeg.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De economische oorlog tegen Iran wordt militair gemaakt – Bolton wil het succes van Irak herhalen.

Het neoconservatieve plan voor het Midden Oosten was altijd om Irak te veroveren, te ‘democratiseren’, en daarna Iran aan te vallen. John Bolton was een van de cheerleaders.

Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat iemand met een dergelijk patroon van falen een tweede kans krijgt, maar onder Trump is alles mogelijk. Het kostte Nethanyahu en de acolieten rondom Trump weinig moeite om hem de Iran deal te laten opzeggen. Obama had die gesloten en alles wat Obama had gedaan was slecht. Bovendien waren Trumps vrienden in Israël en in de moorddadige kliek die Saoedi Arabië runt, voor druk op Iran.

De economische oorlog tegen Iran is al bijna twee jaar bezig en schijnt desastreuze gevolgen te hebben voor de burgers van het land, inclusief het risico dat gematigde hervormers door de hard liners worden ondermijnd. 

Nu mag Bolton zijn karwei van 2003 afmaken. Hij heeft de Amerikaanse vloot op scherp gezet, zogenaamd vanwege een niet gespecificeerde dreiging door Iran. 

Het is beangstigend dat een fluim als Bolton die macht heeft – ik geloof niet dat de in Florida tweetende Trump er zelfstandig ideeën over heeft, behalve dat Iran slecht is, slecht, heel slecht.

Hier worden voorbereiding getroffen voor een oorlog tegen Iran die het Amerikaanse volk niet wil – dat wil zo ver mogelijk van het Midden Oosten weg blijven. Maar als er militaire confrontaties plaatsvinden zul je zien dat de ruggegraatloze Republikeinen keurig in de pas zullen lopen met hun psycho president.

Trump heeft geluk gehad dat hij nog niet geconfronteerd is met een buitenlandse crisis – afgezien van de wedstrijd verpissen met kleine Kim. Hier wordt een crisis gemaakt.  

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Another one down the drain

Niemand die met Trump omgaat, ontsnapt zonder schade. Nou ja, Nikki Haley deed het. En Jim Mattis, de minister van Defensie, min of meer.

Minister Barr, geaccepteerd door Washington als een man met een reputatie, en door Trump binnengehaald als zijn privé jurist, is nu enkel dit laatste. Zijn reputatie heeft het Mueller rapport niet overleefd. Twee maal gaf Barr een mediaspin voordat hij informatie gaf, waarbij hij beide keren op zijn minst creatief was met de waarheid.

De hoorzitting voor de senaat gisteren was verhelderend. Barr is gewoon een party hack, iemand die inderdaad loog op de vraag of hij wist waarom de Mueller onderzoekers ongelukkig waren met zijn verhaal. Maar vooral is Barr iemand die een moreel failliete president beschermt. Of dat nou is omdat hij een theorie heeft dat presidenten onbeperkte macht hebben en dus nooit obstructie kunnen plegen of dat hij gewoon maar wat in de ruimte praat, doet er niet zoveel meer toe.

De hoorzitting toonde Kamala Harris op haar best. We hebben dat al eerder gezien. Het zal haar campagne geen kwaad doen. De hoorzitting toonde Lyndsey Graham weer helemaal normaal, wat sinds een jaar of twee zijn slechtst is. Een Trump hielenlikker van het ergste soort.

Ondertussen stevenen we af op een volbloed constitutionele crisis. Trump heeft besloten dat zijn macht absoluut is, zijn onderknuppels zouden geen verantwoording schuldig zijn aan het volgens de grondwet controlerend orgaan, het congres. Dat kan het congres niet accepteren. Of de rechtszaken aan bod kunnen komen voor de verkiezingen is nog maar de vraag maar we hebben nog niet het einde gezien van dit verhaal.

Barr heeft dat wel gezien. Hij heeft zijn keuze gemaakt. He is all in. Zijn reputatie all out.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Joe Biden is de Hillary Clinton van 2020

Mijn favoriete kielhaling van Joe Biden tot nu toe: hij is de Hillary Clinton van 2020 en ook deze keer gaat het niet goed aflopen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Joe Bidens kandidatuur is deprimerend. Is dit de toekomst?

Joe Biden heeft eindelijk zijn hoed in de ring gegooid, om met Theodore Roosevelt te spreken. De 76-jarige veteraan in de Amerikaanse politiek wil graag president worden. Door zijn naamsbekendheid is Biden instant de front runner, de man met de hoogste cijfers in de opiniepeilingen over wie de Democraten zou moeten vertegenwoordigen in 2020. Toch stemt zijn kandidatuur deprimerend, zowel overwegend wat hij betekent voor Biden persoonlijk als voor de Democraten als politieke partij.

Biden is een sympathieke politicus, een aardige man die beter verdient dan het drama waar dit op gaat uitlopen. De voormalig vicepresident van Obama had het gevoel dat als hij in 2016 de kandidaat was geweest Donald Trump niet had gewonnen. Misschien, maar dat doet er nu niet meer toe en het is de slechtst denkbare reden om in 2020 te kandideren. Het politieke slagveld ligt vol met mensen die een tweede kans wilden, soms een derde en ontdekten dat de magie van eerdere gelegenheden er niet was – of er misschien nooit was geweest.

Denk aan John McCain die in 2000 interessant was maar in 2008 een opportunistische oude man. Denk Mitt Romney die in 2008 de nominatie had moeten krijgen (en misschien, met de economie op zijn gat ook nog had kunnen winnen) maar in 2012 een schim was van zichzelf. Denk Hillary Clinton wiens jaar 2008 was en zich niet realiseerde dat in 2016 haar tijd voorbij was.

Biden komt met alle ballast die iemand met zijn voorgeschiedenis aankleeft. Zijn eerdere campagnes, in 1988 en 2008, geven weinig vertrouwen in zijn vaardigheden. Hij ging toen roemloos ten onder, voornamelijk door eigen falen. Ook als vicepresident van Obama liep hij regelmatig ‘with his foot in his mouth’, de Amerikaanse uitdrukking voor het zeggen van domme dingen. En dan hebben we het nog niet over Bidens meer dan veertig jaar in de politiek waarin hij onvermijdelijk een stapel verkeerde of achteraf kwestieuze standpunten heeft ingenomen. Gaan we nog eens een keer zijn rol in de Anita Hill hearings analyseren? De anti-misdaadwetgeving onder Clinton? De oppositie-research zal overuren maken.

Voorspellen is een hachelijke zaak en ik kan niet claimen dat ik er erg goed in ben, maar mijn verwachting is dat Joe Biden niet de kandidaat wordt. Ik kan het samenvatten in drie redenen: hij is te oud, hij is te oud en hij is te oud.

Te oud puur in leeftijd. Wie zit er te wachten op een straks 78-jarige als president? De ervaringen met de twee oudste presidenten tot nu toe, Ronald Reagan en Donald Trump, zijn nou niet direct bemoedigend. Erger is dat de Democraten de kans weggooien op een succesvol, lang twee termijnen presidentschap, de tijd die nodig is om grote veranderingen door te voeren. Daarvoor is een jonge, ambitieuze kandidaat nodig met kracht van leven.

Biden zal straks aanbieden om maar voor één termijn president te zijn, zich wel realiserend dat hij in 2024 als 82-jarige meer zal lijken op de Algerijnse gerontocraat Bouteflika dan op een aantrekkelijke leider. Maar dat zou een no starter moeten zijn. Dan moet alles voor de Democraten weer opnieuw beginnen en pakt Nikki Haley het presidentschap voor de Republikeinen. Hetzelfde geldt voor een situatie waarin Biden zich voorziet van een jonge vicepresidentskandidaat. Laten we de generatie Biden dan maar liever gewoon overslaan.

Biden is te oud omdat hij in alle opzichten een man van het verleden is. Zeker, hij was vicepresident van een succesvol president, maar het teruggrijpen op Obama’s erfenis is niet direct de meest aansprekende manier om kiezers te winnen. We zijn al een stadium verder. Wat we ook van hem denken, was afkeer van Obama niet precies een van de drijfveren van de Trump-kiezers? Hoe kan Biden als zijn alter ego dan denken het land te kunnen verenigen?

Maar ik ben iemand van het midden, zal Biden roepen. Het probleem is dat ‘het midden’ geen betekenis heeft. Kijk naar de huidige agenda van de Democraten en Biden staat niet in het midden maar gewoon buiten de werkelijkheid. Alle gepraat dat de Democraten in geen geval een blanke man mogen kiezen is onzinnig, maar tegelijkertijd is Biden op geen enkele manier een weerspiegeling van Amerika anno 2019.

Biden is te oud omdat hij achterloopt. Hij denkt nog steeds in termen van Trump tegenhouden. Zijn boodschap bij zijn aankondiging was dat nog eens vier jaar Trump rampzalig zouden zijn. Geen boodschap van optimisme maar een verhaal over Charlottesville, over de krachten die Trump heeft losgemaakt. Daar zullen veel mensen het mee eens zijn, maar wat Amerikanen willen zien is wat een Democraat te bieden heeft in plaats van Trump. Ervaring en ‘iets in het midden’ is niet voldoende. De verkiezingen van 2020 moeten gaan over de toekomst van Amerika.

Het simpele feit dat Biden het nodig vindt om zichzelf in de strijd te werpen is al deprimerend. Biden zegt, de facto, dat er bij de twintig of meer kandidaten die officieel meedoen niemand is die de aansprekende agenda en de overtuigende persoonlijkheid heeft die de kiezers kan overhalen. Dat getuigt van weinig vertrouwen in zijn eigen partij, in zijn collega’s, zijn kiezers en in de capaciteit van de Democraten om een serieus alternatief voor Trump neer te zetten. Het getuigt van weinig vertrouwen in de toekomst.

Het kan niet goed aflopen. Als Biden verliest dan ligt zijn zijn reputatie als aardige, verstandige man aan flarden. Als hij wint levert het kandidaat op die geen toekomst biedt maar enkel een noodgreep om Donald Trump uit het Witte Huis te krijgen. Het is niet eens zeker dat dát lukt maar het is zeker niet waar Amerika, waar de wereld op zit te wachten.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Hervorming publieke omroep, seizoen 21, aflevering 8.

Ik lees in de NRC dat er weer een nieuwe ronde gedoe aankomt rondom de publieke omroep. Nu zal het mij, in alle eerlijkheid, worst wezen wat daarmee gebeurt. Ik heb geen vertrouwen in de zelfreinigende kracht van het omroepsysteem, noch van de politiek in dit opzicht en het overgrote deel van de producten van de omroep is aan mij niet besteed.

Maar ik heb de afgelopen tien jaar in diverse varianten een ander, veel beter systeem voorgesteld dat recht doet aan het feit dat er überhaupt nog omroepen zijn. Om de een of andere reden, vele redenen, haalde de stukjes nooit de publicatie op de opiniepagina, ondanks interesse van de redacteur.

Hier nog maar eens de meest recente versie, geschreven toen de vorige ronde onzin zich voordeed. Alsof de tijd heeft stilgestaan.

Laat de kijker de kwaliteit bepalen

Publieke televisie moet er zijn voor alle zeventien miljoen Nederlanders en niet alleen voor de leden van de omroepen. Het is één van de argumenten die staatssecretaris Dekker gebruikt om ons aftandse omroepbestel tegelijkertijd te behouden en te hervormen. Omroepen moeten blijven maar leden doen er niet meer toe. Kwaliteit moet doorslaggevend zijn.

Ik wil best met Dekker meegaan op deze weg maar waarom dan niet ook de volgende logische stap gezet: laat de kijker bepalen wat kwaliteit is.

Dekker heeft wat anders bedacht. Een staatscommissie naar goed betuttelend recept moet ons alle zeventien miljoen kwaliteit garanderen, een soort wonderbaarlijke vermenigvuldiging van de netcoördinatoren die nu al bepalen wat het publiek mag zien en horen op welk tijdstip. Jammer dat Dekker de kans van zijn leven miste om ons aftandse bestel met behoud van zijn unieke aspecten zodanig te hervormen dat het werkelijk een toekomst heeft en de consumenten ervan, u en ik, werkelijk wat te zeggen hebben.

Tot voor kort werd ons bestel verdedigd met het argument dat de burger via de omroepen kon bepalen waar hij naar wil kijken. De netgecoördineerde werkelijkheid ligt wat gecompliceerder maar laten we uit bewondering voor deze parel van de verzuiling vasthouden aan de gedachte dat omroepen stromingen in de samenleving vertegenwoordigen. Noem het een deel van onze Nederlandse identiteit. Maar laten we die identiteit dan wel serieus nemen door eisen te stellen die écht duidelijk maken of het product van een omroep werkelijk door de samenleving wordt gedragen.

Een mooi principe voor elke vorm van overheidssubsidie, kwistig toegepast door de voorlaatste VVD variant van liberaal cultuurbeleid, is te verlangen dat burgers zelf er de basis voor leggen door een serieuze bijdrage te leveren. Ze moeten eigen geld mee te meebrengen en zo laten zien dat er steun is. Geen basis in de samenleving, geen subsidie. Dit principe zou overal moeten gelden, niet alleen voor experimenteel theater of grensverleggende kunst, maar er is moeilijk een terrein te bedenken waar het beter zou werken dan voor ons publiek gefinancierde omroepbestel.

Hoe koppelen we de mediawensen van de burgers aan het media-aanbod op een afrekenbare manier? Dat kunnen we door het geld dat een omroep krijgt direct relateren aan het geld dat de leden ervoor over hebben. Laten we zeggen dat een omroep die voldoet aan de eisen (het blijft publiek geld, dus je mag eisen stellen) net zoveel uit de publieke pot krijgt als de eigen leden hebben bijgedragen. Fifty/fifty. Dus niet € 5,72 al of niet via de Telegraaf of een omroepblaadje, maar euro voor euro. Als lid betaal je voor de programma’s waar je wat voor over hebt en wij, alle burgers samen, verdubbelen dat bedrag (het mag ook 60/40 zijn of 40/60, het gaat me om het principe).

U wilt als consument die prachtige programma’s van de VPRO of de EO of de TROS blijven genieten? Bewijs het door mee te betalen. Heeft niemand er iets voor over dan verdwijnt de omroep. Waarom zou de samenleving, waarom zouden wij met zijn allen, programma’s financieren waar niemand wat een cent voor over heeft? Ik heb er niets principieels op tegen als er reclame inkomsten rondom die programma’s zitten, sterker nog, dat zou de basis moeten zijn om het publieke deel van de deal te financieren. Omroepen die geen zin hebben om zich bij de eisen van het publieke bestel neer te leggen, kunnen gewoon commercieel gaan. AVRO, TROS en de VARA hebben daar al eerder over gedacht, het wordt tijd dat ze hun plannen weer eens afstoffen. Ik kan me vergissen, maar ik denk dat we de AVRO en de TROS kwijt zouden raken – kijkers zouden verrassend ongeïnteresseerd blijken in hun programma’s. Deze omroepen kunnen dan doen wat ze eigenlijk willen en soms al doen, namelijk commercieel gaan. Cultureel zullen we daar als burgers, denk ik, niets aan missen maar ik sluit niet uit dat hun leden er anders over denken en hun portemonnee trekken. Zoveel te beter. Misschien geldt dat ook voor de NCRV, KRO en de VARA hoewel ik betwijfel of leden echt geld op tafel zouden leggen om te kijken naar Boer zoekt vrouw, Britse crimi’s of zweverige neuzelprogramma’s. Zouden ze betalen voor Paul de Leeuw of zelfs voor Pauw en Witteman en DWDD en hun borreltafel van BN’ers?

De EO en de VPRO zouden, vermoed ik, heel goed in staat zijn om geld los te praten bij hun kijkers en zouden dan ook een relatief hoog budget binnen kunnen halen. Dit zijn omroepen die werkelijk wortels in de samenleving hebben. Misschien zouden kleinere, doelgerichte omroepen met toegewijde kijkers een kans krijgen in het systeem in te breken. Natuurlijk zijn allerlei regels nodig over maximumbijdrage, minimum aantallen en dergelijke, maar laat dat even wachten tot we over het principe hebben gedacht. Het is waar dat er in een dergelijk systeem veel free riders zullen zijn, mensen die niets betalen, maar dat is niet erg, wie betaalt bepaalt en ook in het huidige systeem zijn we allemaal verplichte deelnemers. En in een nieuw systeem van deze aard betalen we allemaal indirect mee aan het lovenswaardige initiatief van andere burgers via het matching deel van de financiering van de omroepen.

Het was roerend staatssecretaris Dekker zijn afkeer horen uiten voor moeilijke programma’s waar weinig mensen naar kijken. Publiek omroep moet voor iedereen zijn. Elitair is een vies woord. Maar dit systeem zou alles behalve elite-bevestigend zijn: je kunt immers een grote omroep worden door veel leden met een kleine bijdrage bijeen te sprokkelen maar ook met veel minder leden die ieder een hogere bijdrage leveren (denk voor de gedachteordening aan Barack Obama die in 2008 president werd dankzij miljoenen kleine gevers).

Het resultaat zou iedere voorstander van een sterke civic society moeten aanspreken. De omroepen met de sterkste wortels in de samenleving zullen het best in staat zijn om geld los te praten bij hun kijkers en kunnen dan ook een relatief hoog budget binnenhalen. Het is mogelijk dat kleine, doelgroep gerichte omroepen een kans krijgen in het systeem in te breken. Natuurlijk zijn allerlei regels nodig over maximumbijdrage, minimum aantallen, fondsenwerving en dergelijke, maar laten we eerst even over het principe nadenken.

Dekker bijt niet door. De omroepen zijn te laf of te murw gebeukt om zich te verzetten tegen hun ontmanteling en mompelen instemming, de politiek durft niet serieus te praten over een bestel dat zijn tijd had gehad en laat zich leiden. De bezuinigers schaven wat, de lobby’s doen er hun plas over, een staatscommissie levert weer leuke baantjes op. Zijn plan levert ons het slechtste van alle werelden. Of beter gezegd, we houden dat.

En dat terwijl er dit alternatief is, een bestel dat recht doet aan Nederlandse traditie, dat criteria aanlegt voor de besteding van publiek geld en dat een echte basis heeft in de samenleving. Een publiek systeem dat die naam verdient. Co-financiering van ons aller, geliefde omroepbestel, een onmiskenbaar deel van onze nationale identiteit.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

In 1999 wisten Republikeinen precies welke morele eisen je aan een president moest stellen.

Hoewel het nutteloos is enige morele ruggegraat of consistentie te verwachten van de Republikeinen bij het beoordelen van de activiteiten van de psycho in het Witte Huis, is het leuk om op een rijtje te hebben wat die Republikeinen in 1999 hadden te zeggen over Billy Clinton en zijn strapatsen.

De Guardian heeft ons een dienst bewezen door ze allemaal op een rijtje te zetten.

Vooral die twee draaitollen, Mitch McConnell en Lyndsey Graham, springen eruit, maar het is een lange, lange lijst. Vrijwel iedereen die er nu het zwijgen toe doet, had in 1999 een grote mond.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Warren kan beter haar mond houden over impeachment.

Het ging niet geweldig goed met de presidentscampagne van Elizabeth Warren. Althans, dat vond ik, maar zoals u weet vond ik altijd al dat Warren vooral senator moest blijven. Dat deed ze goed.

Ik denk dat ze nu een kolossale fout heeft gemaakt door te roepen om een impeachment van Trump. Politiek en strategisch gezien had ze beter haar mond kunnen houden.

Het gaat haar sputterende campagne verder ondermijnen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Het kluitjesvoetbal rondom het Mueller rapport – en rond Trump in het algemeen.

Ik haal niet graag mijn gelijk – nou ja, dat moet je altijd even zeggen voordat je je gelijk haalt.

Toen drie weken geleden de samenvatting van het Mueller rapport verscheen, irriteerde mij de berichtgeving, ook in de NRC. Barr’s conclusies werden overgenomen, de kranten gingen mee met Trump dat er niets aan de hand was geweest en, mijn grootste ergernis, journalisten begonnen zichzelf as over het hoofd te strooien, zich te verontschuldigen voor hun ‘obsessie’ met Mueller.

Nu was het natuurlijk Trump zelf die geobsedeerd was, en, zoals we nu weten, om goede redenen. Voor de media was er helemaal geen reden om aan ‘zelfonderzoek’ te doen. Niet de media maar een aantal politici hadden al bij voorbaat aangenomen dat er inderdaad samenwerking met de Russen was (althans op een dieper niveau dat Mueller heeft kunnen aantonen, maar dat is al erg genoeg. Het waren politici en kortzichtige critici van Trump die hoopten de man via Mueller te kunnen kwijtraken.

Dat was altijd kortzichtig en onverstandig, zoals ik herhaaldelijk heb geschreven. Ik vond dat Speaker Pelosi heel verstandig was in het weglopen van impeachment avonturen. Ik pleitte voor geduld. Er zat nog meer in de pijplijn, we hadden enkel een samenvatting gezien.

Het is wel een interessant fenomeen dat zich voordeed, de ombudsman van de NRC schrijft er vandaag ook over. Te weinig slagen om de arm, concludeert hij.

Het fenomeen is verontrustend. Zowel de overdreven verwachtingen van het Mueller rapport als de eerste reacties op de voorspelbaar partijdige samenvatting waren nogal misplaatst. Als jongetjes van E5 speelde iedereen kluitjesvoetbal. Ineens lag de bal bij de Democraten, was Trump gered, bla bla.

Nu zwabbert het hele veld de andere kant op. Het zou een goede les moeten zijn over al te snel conclusies trekken, zowel ten negatieve als ten positieve. Het stukje dat ik toen schreef werd door de NRC niet geplaatst, sterker, ik kreeg een boutade over de toon van laatste waarschuwing. Volgens mij onterecht.

Jammer toch, de ombudsman had  zo’n opiniestuk mooi kunnen aanvoeren als het bewijs van de gebalanceerde berichtgeving over Trump en Mueller.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen