Democraten 2020: programma vòòr de kandidaten.

De afgelopen twee jaar was het een van de meest gehoorde vragen: waar zijn de Democraten? Geduld, was steeds mijn antwoord. Er gebeurt van alles, maar pas als er kandidaten met een verhaal opstaan krijgt de oppositie tegen Donald Trump en zijn volgzame Republikeinen zijn vorm. Pas dan kunnen we zien waar de Democraten staan.

Half goed. De volgorde blijkt omgekeerd: het verhaal is aan de kandidaten vooraf gegaan. Er ligt inmiddels een Democratische agenda die zo breed wordt gedragen dat de kandidaten er niet omheen kunnen, geen andere keuze hebben dan zich te voegen naar dat verhaal. Twee jaar hardvochtig en corrupt beleid gecombineerd met dertig jaar zielloos Derde Weg-gemeander schiep ruimte voor een nieuwe agenda die onderkent dat het land progressiever is dan je zou denken. Een deel van deze agenda werd in 2016 aangejaagd door Bernie Sanders, maar wat toen nog gewaagd was is nu gewoon.

Alles begon met het probleem dat de Democraten al decennia dwarszit: niet in staat zijn te formuleren wat de rol van de overheid kan en moet zijn in het bij elkaar houden van een samenleving. Ze waren geïntimideerd door de Reaganpraatjes over de overheid als je vijand en lieten zich de Republikeinse agenda opdringen van lage belastingen en ondermijning van de publieke sector. Dat is voorbij.

Grote problemen vereisen grote, verziende oplossingen die onderkennen dat je de zaken niet zomaar op hun beloop kunt laten, niet kunt wachten op waar ‘de markt’ of ‘het vrije spel van maatschappelijke krachten’ mee gaan komen. Daarom speelt in de Democratische plannen een overheid die iedereen vertegenwoordigt de cruciale rol als het orgaan dat bindt, dat egoïstische belangen overstijgt, dat maatschappelijke confrontaties modereert. Kort samengevat luidt dat verhaal zo: de noodzakelijke publieke voorzieningen kosten geld, iedereen moet daaraan meebetalen, de zwaarste lasten op de stevigste schouders. Dat is geen ‘socialisme’ of ‘extreem links’, zoals Republikeinen roepen. Opiniepeilingen tonen dat Amerikanen stukken minder conservatief zijn dan hun huidige regering, hun senaat en Supreme Court. Vergeet links en rechts als ijkpunten, kijk gewoon wat Amerikanen belangrijk vinden.


Bullet points voor deze agenda: serieus milieubeleid; infrastructuur; inkomensongelijkheid; een minimumloon van 15 dollar; gezondheidszorg; goed en betaalbaar onderwijs; immigratiewetgeving; hervorming van het kiesrecht. Je kunt ze eindeloos uitbreiden, maar dit zijn de speerpunten voor de Democraten in 2020.

Meer dan ooit is er steun voor een ambitieus klimaatbeleid. De meeste Amerikanen weten dat de onzin die de president uitkraamt op gezag van de Koch-Republikeinen niet deugt. Ze realiseren zich dat de mens verantwoordelijk is voor klimaatproblemen en willen wat doen. De eerste stap is eenvoudig, Amerika keert terug naar het Parijse klimaatakkoord. Verder onder meer het afzien van olieboringen voor de kust en exploitatie van nationale parken, natuurbehoud en geen ex-lobbyisten als ministers. Het opschonen van de energievoorziening: een Green New Deal zoals de Democraten het nu noemen.

Acht jaar na de invoering van Obamacare en na talloze Republikeinse pogingen om het uit te kleden, is Obama’s belangrijkste wetgevende erfenis populairder dan ooit. De overtuiging wint veld dat Amerikaanse gezondheidszorg een probleemsector is: Amerika geeft er twee keer zoveel aan uit als Europese landen terwijl het eindproduct niet beter is, en nog steeds te veel mensen buiten het systeem vallen.

Zeventig procent van de Amerikanen is voorstander van een Medicare for All, een algemene ziektekostenverzekering – of, een eenvoudiger variant, de mogelijkheid om je ‘in te kopen’ in Medicare, de overheidsverzekering voor bejaarden. ‘Ziektekostenverzekering als basisrecht’ klinkt niet meer utopisch. Okay, enthousiasme vermindert als mensen zich realiseren dat ze hun gesubsidieerde bedrijfsverzekering kunnen kwijtraken, maar er is iets gaande. Dan kan meteen ook de echte nationale crisis worden aangepakt: de epidemie van verslaving aan pijnstillers en andere drugs. In 2017 overleden 70.000 mensen aan een overdosis, meer Amerikanen dan sneuvelden tijdens de oorlog in Vietnam.

Ongelijkheid en armoede zijn traditionele Democratische onderwerpen. Na de Republikeinse plundering van de publieke financiën met hun verdere ongelijkheid veroorzakende belastingverlagingen voor de rijken geldt dat des te meer. De meeste Amerikanen zien het probleem. De lonen van de meeste Amerikanen stagneren al dertig jaar terwijl de hoogste inkomens ongegeneerd explodeerden. Inkomensongelijkheid agenderen is geen kwestie van jaloersheid of klassenstrijd, zoals Republikeinen de kiezer willen wijsmaken, het gaat om het signaleren van absurde inkomens, gemeten aan welke standaard dan ook. Ondernemingen mogen zichzelf benadelen door hun management zoveel te betalen, de samenleving hoeft de extreme ongelijkheid die er het gevolg van is niet te accepteren. De verhoudingen in Amerika zijn terug waar ze waren in de Gilded Age, de late jaren van de negentiende eeuw, de tijd van de Robber Barons.
Hogere marginale belastingen voor de topinkomens kunnen daar wat aan doen. De negatieve gevolgen daarvan zijn minimaal: Amerika groeide het sterkst toen de belastingen behoorlijk hoog waren. Zoals de econoom Thomas Piketty toonde hebben juist de belastingverlagingen sinds 1981 de graaizucht van de elite veroorzaakt. Je hield nu oneindig veel meer over van de uitonderhandelde miljoenen. Er is veel voor te zeggen om die inkomens af te romen ten bate van de publieke zaak. De superinvesteerder Warren Buffet zei het al jaren geleden: het is belachelijk dat ik procentueel minder belasting betaal dan mijn secretaresse. Het verhaal vertelt zichzelf: een sterke overheid komt iedereen ten goede, iedereen profiteert van publieke voorzieningen, en een samenleving waarin de sterken het laten afweten is gedoemd uiteen te vallen.

Ook een nieuwe belasting op vermogens van meer dan 50 miljoen dollar is populair. Dat geldt ook voor de erfbelasting op enorme vermogens, die de Republikeinen hebben afschaft. Het verhaal: het is bepaald niet extreem om wat hinderpalen op te werpen als rijkdom van generatie op generatie wordt doorgegeven, zodat de samenleving die deze mensen rijk gemaakt heeft daar ook wat van terugkrijgt.


Voor armoede is dat allemaal geen remedie. Wat wel helpt is een behoorlijke vergoeding en veilige leef- en werkomstandigheden (en Obamacare). Dat begint met een landelijk minimumloon van 15 dollar per uur. Een betere stimulans voor de economie is nauwelijks denkbaar: mensen met dit inkomen geven het voor honderd procent weer uit en de ervaring leert dat het geen banen kost. Daarbij horen humane arbeidsvoorwaarden. Mag overwerk verplicht opgelegd worden zonder dat het extra betaald wordt? Natuurlijk niet, maar is de regel die Trump geschrapt heeft.

Bedrijven als Walmart gebruiken werknemers als pionnen voor winstmaximalisatie. Als er te weinig klanten zijn, worden ze onbetaald naar huis gestuurd. Als het druk is moeten ze ineens op komen draven of ze worden ingeroosterd zonder te worden opgeroepen. Slechte werkplanning is de meest gehoorde klacht van werknemers. Een basisinkomen is niet aan de orde maar wel een uitbreiding van de Earned Income Tax Credit (EITC), een soort negatieve inkomstenbelasting. Het programma is er enkel voor mensen die werken, maar ja, de meeste arme Amerikanen zijn working poor.


Een structureel probleem is de kloof tussen de dichtstbevolkte, meest productieve en meest op de toekomst ingestelde deel van het land (de kusten) en de rest: ‘high output’ Amerika versus ‘low output’ Amerika. We horen vooral over de rustbelt maar ook aan de kusten groeien de problemen. Zo is voor lage inkomens het leven in de meest succesvolle regio’s onmogelijk geworden. Techies verdienen kapitalen maar bedrijven kunnen geen bewakers, schoonmakers en andere ondersteunende dienstverleners vinden bij gebrek aan betaalbare woningen. San Francisco staat symbool voor dat probleem met een gemiddelde huur van 3300 dollar per maand voor een éénkamer-appartement. De stad kent nu alleen nog maar rijken en armen, geen middenklasse meer. De grootverdieners ontdekken dat de mensen die hun leven moeten veraangenamen er de brui aan geven.

Juist omdat die kusten zo vol zitten is er de mogelijkheid om durfkapitaal en entrepreneurs naar het midden van het land te lokken. Willen ze echt ambitieus worden dan moeten Democraten een industriebeleid opzetten voor het Midden Westen en Diepe Zuiden. Op termijn valt van een dergelijk beleid meer te verwachten dan de belastingvoordelen die bedrijven eisen en die maken dat staten met elkaar concurreren wie het meeste kan weggeven zoals Amazon net bewees in New York. De investeringsinkeer naar het midden van het land kan versterkt worden.

Een ander onderwerp dat Bernie Sanders aan de orde stelde (bravo Bernie, en nu snel met pensioen) was de kosten van hoger onderwijs. Free college was zijn slogan, nu breed gehoord. Gratis is te veel gevraagd maar goedkoper hoger onderwijs is een belangrijk onderwerp. Dat geldt te meer nu veel Amerikanen zitten met een studieschuld die ze niet kunnen afbetalen. Om wat te doen aan het deplorabele niveau van veel openbaar onderwijs, een onderwerp dat vooral lokaal speelt, moeten de Democraten het bestuur in zoveel mogelijk staten veroveren. Niet de hele agenda is landelijk.

De belabberde conditie van de Amerikaans infrastructuur met zijn instortende bruggen, wegen vol gaten en spookachtige vliegvelden, staat al jaren op de agenda van zowel de Republikeinen als de Democraten. Trump was te druk met zijn muur maar er is een brede consensus over. Iedereen weet dat het nodig is, get it done.

Hetzelfde geldt voor immigratiewetgeving. Nog in 2013 kwam Republikein Marco Rubio met serieuze voorstellen die door de extreme vleugel van zijn eigen partij werden afgeschoten. De Democraten moeten in elk geval de Dreamers, de niet-legale Amerikanen die wel in het land zijn opgegroeid omdat ze door hun ouders zijn meegebracht, een pad naar burgerschap geven. Een deal die ook extra grensbeveiliging installeert vergt geen rocket science, enkel praktisch politiek bewustzijn. En natuurlijk een minder obsessieve president.

Ten slotte zijn politieke hervormingen urgent, met name het aanpakken van gerrymandering, het oneerlijk indelen van kiesdistricten, en het beëindigen van de blokkades voor kiezersregistratie. Democraten moeten opnieuw proberen de onbeperkte financiering van politieke campagnes aan banden te leggen, lobbyisten kortwieken, Trumpiaanse corruptie bestraffen. Daarnaast wil de overgrote meerderheid van Amerikanen betere wapenwetgeving, veilige abortus en serieus anti-discriminatiebeleid.

Onder Donald Trump heeft de racistische en seksistische onderbuik van Amerika presidentiële legitimatie gekregen. Trumps birther-campagne dat Obama niet Amerikaan zou zijn werd stilzwijgend gesteund door de Republikeinen. Zijn Charlottesville-optreden niet veroordeeld, zijn aanval op zwarte football spelers toegejuicht. Zijn vrouwonvriendelijke, zoal niet misogene optreden spreekt voor zich. De Democraten hoeven niet al te veel aandacht te besteden aan deze onderwerpen, er enkel voor zorgen dat ze niet in de hoek van identiteitspolitiek worden geduwd of de gevangene worden van etnische of raciale belangengroepen.

In dit verhaal miste u buitenlandse politiek, maar nu de Republikeinen daar hun traditionele rol van bedachtzame hoeders van Amerika’s erfgoed hebben verspeeld, is herstel van vertrouwen ook hier het wachtwoord. Na Trump is het lastig de Democraten van onverantwoordelijk geklungel te beschuldigen. De enige Democraat die tot nu toe een artikel in het vakblad Foreign Affairs publiceerde, een verplichte stop in een campagne, is Elizabeth Warren. Haar boodschap dat een buitenlandse politiek thuis begint, kan door iedereen onderschreven worden.

Het verhaal ligt er. De agenda is breed en wordt breed gesteund. De komende weken, de komende maanden, zal alle aandacht uitgaan naar de mensen die zich kandidaat stellen. Hoewel dat een gezelschap veel variatie kent, zal haar boodschap eensluidend zijn. Democraten doen er goed aan het voorbeeld te volgen van de populaire Beto O’Rourke die in Texas bijna Ted Cruz versloeg. Hij noemde Trump nauwelijks, O’Rourke hield een positief verhaal. Dat moeten alle Democraten doen. Het is nodig na jaren kaalslag. Het verhaal ligt er. Durf ik het te zeggen? Make America dream again?

Kader kandidaten

Bejaarden

Bernie Sanders (77)

Joe Biden (76)

John Kerry (74)

Michael Bloomberg (76)

Senatoren

Elizabeth Warren (Massachusetts, 69)

Sherrod Brown (Ohio, 66)

Kamala Harris (Californië, 54)

Cory Brooker (New Jersey, 49)

Amy Klobuchar (Minnesota, 58)

Chris Murphy (Connecticut, 45)

Kirsten Gilibrand (New York, 52)

Jeff Merkley (Oregon, 62)

Michael Bennet (Colorado, 54)

Bob Casey (Pennsylvania, 58)

Afgevaardigden

Tulsi Gabbard (Hawaii, 37)

Beto O’Rourke (ex Texas, 46)

Eric Swalwell (California, 38)

John Delaney (Maryland, 55)

Tim Ryan (Ohio, 45)

(Oud-) Gouverneurs

John Hickenlooper (Colorado, 66)

Terry McAuliffe (Virginia, 61)

Steve Bullock (Montana, 52)

Jay Inslee (Washington, 67)

Burgemeesters en anderen

Mitch Landrieu (New Orleans, Louisiana)

Pete Buttigieg (South Bend, Indiana)

Bill De Blasio (New York City)

Juan Cástro (oud burgemeester San Antonio, Texas, minister onder Obama)

Tom Steyer (rijke man)

Howard Schultz (oprichter Starbucks)

Flauwekul kandidaten

Oprah Winfrey

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Cohens waarschuwing: omgang met Trump corrumpeert. Absoluut.

Vandaag in de Standaard

Als de geschiedenis van de regering-Trump geschreven wordt, zullen deze weken een kantelpunt blijken. De combinatie van Trumps verkiezingsnederlaag afgelopen november, zijn boze reacties daarop, culminerend in de shutdown en de presidentiële machtsgreep door middel van de noodtoestand, plus de getuigenis van zijn voormalig klusjesman, de juridische fixer Michael Cohen, het aanstaande rapport van speciale onderzoeker Mueller en het spectaculair falen van Trumps Korea-beleid, zullen even zovele nagels in zijn politieke doodskist blijken.

Michael Cohen, zelf veroordeeld voor strafbare feiten die op één na niet met Trump te maken hadden, legde in de hoorzittingen voor het Huis genadeloos bloot hoe Trump werkt, hoe hij denkt en praat, en welke mogelijk strafbare feiten hij heeft gepleegd. Voor wie verwachtte, of hoopte, dat er een ‘smoking gun’ op zou duiken, à la Watergate, was Cohens getuigenis misschien teleurstellend. Maar dat zat er nooit in. Bij Donald Trump is het de opeenstapeling van juridische en politieke problemen en verdere onthullingen over zijn kwalijke karakter die doet vermoeden dat een omslag in de dynamiek van zijn presidentschap eraan zit te komen.

Cohen is een van de vele mensen die het slachtoffer zijn geworden van de president en hij waarschuwde de Republikeinen dat ze een gerede kans liepen net als hij in een positie van spijt terecht te komen zich verbonden te hebben met deze ‘racist, con man en bedrieger’, de woorden waarmee hij Trump beschreef. Het meest onthullende was misschien wel dat alles wat Cohen te berde bracht breed is bevestigd door het gedrag van een instabiele president die het ambt besmeurt en niet in staat is zichzelf te verheffen tot de waardigheid en gravitas die je van iemand in die positie mag verwachten.

In Vietnam – zijdelings aan de orde toen Cohen beschreef hoe Trump indertijd zijn dienstplicht had ontlopen – ging de president onderuit in zijn wensdroom om een Nobelprijs te winnen. De dans tussen de moorddadige dictator en de naar autoritair bewind neigende president vloog gierend de bocht uit. ‘Wederzijds respect’ en zelfs Trumps naïeve (of kwaadwillige) geloof dat Kim niets wist van de martelingen die de Amerikaanse staatsburger Otto Warmbier het leven kostte, konden niet verhullen dat er niets te onderhandelen viel. Als je bovendien je hand weggeeft door te voorspellen dat je een historische deal gaat sluiten dan is het niet verrassend dat de andere kant zíjn sterkste kaart speelt: mislukking van de top. Opnieuw zakte de grote dealmaker door het ijs. Onder een normale president worden onderhandelingen vooraf gevoerd door ervaren diplomaten. Zit er niets in dan komt er geen top want mislukte topontmoetingen zijn pijnlijk. De opluchting in Washington en elders dat er geen ‘slechte deal’ werd gesloten nadat Trump zichzelf bij voorbaat klem had gezet, was voelbaar.

Het is waar dat de hoorzitting waarin Cohen getuigde politiek theater was, maar dat is de aard van politiek in een democratisch bestel (Trump is een expert). Republikeinen klaagden daarover, maar juist zij waren degenen die geen vragen stelden over de substantie maar enkel de geloofwaardigheid van Cohen probeerden te ondermijnen. Hun boodschap was duidelijk: ze nemen eventuele strafbaar gedrag van hun president niet serieus, sterker, ze weigeren hun taak als controleur van de uitvoerende macht uit te voeren. Een enkele Democraat kon zich ook niet inhouden, maar de meesten van hen stelden relevante vragen. Daarbij sprong afgevaardigde Alexandria Octavio-Cortez, het jonge talent van de Democraten, eruit met functionele vragen die ook nog nuttige antwoorden opleverden.

Cohen bood vooral een beeld van hoe het werkt binnen de Trump-club, met ondertonen van de mob, de georganiseerde misdaad. Het concrete strafbare feit dat hij met bewijs illustreerde (cheques) was dat Trump inderdaad Cohen terugbetaalde voor diens voorgeschoten 130.000 dollar zwijggeld voor pornoster Stormy Daniels. Daarmee overtrad Trump de regels voor campagnefinanciering, zoals hij ook regels overtrad door zijn schuld aan Cohen te verzwijgen bij het invullen van zijn financiële gegevens, beide zaken toen hij al president was

Meerdere malen verwees Cohen naar lopend onderzoek van de federale aanklagers in New York en naar speciale onderzoeker Robert Mueller. Er waren hints naar meer problemen voor Trump, zoals zijn voorkennis van de inmiddels beruchte afspraak in Trump-Tower met de Rus die schadelijke informatie over Hillary Clinton zou hebben. Een telefoontje van Roger Stone over de Wiki-leaks-hack van de Democraten. Beide zaken, en de Rusland-samenwerking waarover Trump (en Cohen eerder) duidelijk heeft gelogen, zullen ongetwijfeld in het Mueller onderzoek aan de orde komen dat in de afrondende fase zou verkeren.

Laten we helder zijn: tot nu toe is er geen impeachment-waardig gedrag aan de orde gekomen en het blijft verstandig voor Democraten om die verleiding te weerstaan. Verstandiger is het om Trump met zachte hand naar de rand van de afgrond te begeleiden. Dit is de eerste hoorzitting, hij zal leiden tot meerdere getuigenissen van mensen die hier genoemd werden. Death by a thousand cuts, zoals Amerikanen dat noemen, is beter dan een publieke lynching.

Wat we deze week zagen was een ontluisterende illustratie van het karakter en de werkwijze van de Amerikaanse president. Wie van Trump concrete successen verwacht, leeft in een droom. Hier is de link met het diplomatieke debacle in Vietnam relevant. En de kostbare en destructieve shut down. En de verklaring van de noodtoestand aan de grens, een machtsgreep die Republikeinen moeilijk kunnen verteren . En de geleidelijke realisering dat het gezag van Amerika tanende is, zoals vicepresident Pence in München ervoer toen hij de groeten overbracht van de president en een ijzige stilte ontmoette.

De meest pregnante les van een dagje Michael Cohen was zijn waarschuwing dat hij inderdaad tien jaar lang een verwerpelijk individu had gediend. Dat hij zijn eigen normen en waarden opzij had gezet om Donald Trump te beschermen en uit de wind te houden. Als er een probleem was, dan was Cohen de fixer. Het corrumpeerde hem. Eerst geleidelijk en toen totaal. Zijn waarschuwing was dat de Republikeinen hetzelfde zal overkomen.

Is er een punt waarop de dam breekt, waarop ondermijnd vertrouwen leidt tot een diepe val? Niet als we op Trumps trouwe aanhang moeten wachten. Die staan niet meer open voor rede. De echte vraag blijft of er een punt komt waarop de Republikeinen in het congres ontdekken dat ze in de positie van Michael Cohen terecht gekomen zijn. Dat ze hun ziel hebben verkocht aan de duivel.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Eindelijk: Democratische gouverneurs stellen zich kandidaat.

Nu begint het interessant te worden. Jay Inslee, gouverneur van Washington State (progressief, milieubewust, Californië zonder de nutcases), stelt zich kandidaat voor de Democraten.

Gouverneurs hebben meer te brengen, in het algemeen, dan senatoren. Ze hebben een staat gerund en niet alleen hun staf. Behalve Inslee lijken oud gouverneur van Colorado John Hickenlooper en huidig gouverneur Steve Bullock van Montana in de markt.

Alle drie interessant maar houdt Inslee in de gaten.  

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Tot 3 maart afwezig

Beetje laat maar toch: ik zat deze twee weken in California. Terug komend weekend, 3 maart.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Sanders moet zonodig nog een keer.

Bernie Sanders heeft toch de verleiding niet kunnen weerstaan. Hij moet en hij zal nog een keer campagne voeren. Ik denk niet dat dit goed zal aflopen voor deze krasse bejaarde, maar anders dan voor Joe Biden zal het geen drama worden omdat Sanders de strijd voert voor de agenda. Voor mij lijkt hij erg op George McGovern in 1984: alleen aanwezig als geweten van de Democraten (al is hij nog steeds geen Democraat).

Ik denk dat Sanders een nuttige rol kan vervullen door Trump steeds maar weer aan te vallen, door linkser te zijn dan de andere kandidaten (die een groot deel van zijn agenda hebben overgenomen) waardoor zij meer midden lijken dan anders het geval zou zijn en derde weg, middle of the road kandidaten zoals diezelfde oude Biden wel erg slap lijken.

Maar het zou me verbazen als hij in 2020 hetzelfde kan losmaken als in 2016. Dat was zijn jaar, dit keer gaat hij niet ver komen. En in het slechte geval leiden alle bovenstaande argumenten tot het omgekeerde: een uiterst links doelwit voor Trump en zijn bende.

Tweede ronde kandidaten hebben vaak problemen. Ze zijn niet vers meer. Alleen Ronald Reagan lukte het om vier jaar later weer hetzelfde los te maken, met dank aan Ted Kennedy en Jimmy Carter. Maar het slagveld ligt bezaaid met mensen die het nog een keer probeerden – soms, zoals Hillary, met het argument dat het nu haar beurt was. Ga de lijst maar na: Gary Hart was een revelatie in 1984, in 1988 ging hij onderuit. Bob Dole was nog redelijk interessant in vergelijking met oude Bush in 1988, in 1996 was hij een oude krabbelaar. McCain was spannend in 2000, een bejaarde opportunist in 2008. En ja, Hillary die nooit in de gaten had dat 2008 haar jaar was en zonodig nog een keer moest en ons opzadelde met Donald Trump.

Sanders heeft een voordeel in New Hampshire, in februari 2020, omdat hij uit Vermont komt. Ik betwijfel of dat dit keer net zoveel op zal leveren als in 2016. Nog helemaal los van dit alles denk ik dat Sanders een allerbelabberste president zou zijn. Maar daar komen we gelukkig niet aan toe. Voor die tijd is het al afgelopen. 

 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Trump steelt het geld dat het nodig heeft van andere departementen.

Zoals je kon verwachten, heeft Mitch McConnell, leider van de ruggegraatloze Republikeinen zich zonder tegenstribbelen overgegeven aan de psycho. Iedereen weet dat het onverstandig, zoals niet onconstitutioneel is om geld te besteden waarvoor het congres geen toestemming heeft gegeven, en Republikeinen waarschuwden al maanden dat een Democratische president deze bevoegdheid zou kunnen gebruiken om wat anders een emergency te verklaren. Dit was ook de partij die zo klaagde over Obama en diens gebruik van executive orders.

Niets van dat alles is te horen nu Trump de publieke kas weer leegsteelt om zijn fans tevreden te stellen. 

Het blijft de vraag – een interessante vraag – of Trump zijn kostbare nederlaag over de muur en shut down kan wegpoetsen met zijn machtsgreep. Ik betwijfel het maar gegeven de samenstelling van de senaat en het hooggerechtshof dat uiteindelijk de grondwettelijkheid van deze onzin moet beschouwen, zou hij er wel eens mee kunnen wegkomen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Trump probeerde Beto te negeren. Dat lukte niet echt.

Beto en Trump hielden gelijktijdige rally’s in El Paso. De psycho deed net alsof Beto niets voorstelde, maar het feit dat beide rally’s landelijk werden gecovered laat zien dat hij het fout had. Niet zozeer een leugen, zoals zijn verhaal weer volzat met leugens, inclusief de aantallen bezoekers, maar een ontkenning van de werkelijkheid.

Trump was in vorm. Dat wil zeggen, op zo’n rally kan hij gewoon wild gaan. Je hoeft niets te regelen, niets te besturen, niets af te spreken, gewoon een eind weg te lullen. Daar is hij goed in. Maar je zag tegelijkertijd dat het ook behoorlijk oud is geworden, de herhaling van Trumps onzin maakt het niet aantrekkelijker.

Beto oogt nog steeds naturel, met de nadelen daarvan maar vooral met enthousiasme en met energie. Dit is een goed onderwerp voor hem, hij hield een goed verhaal. Wat mij betreft moet O’Rourke zich niet al te snel een presidentsrace laten opdringen maar de kat uit de boom kijken met dit soort bijeenkomsten. 

Aan de andere kant, ik weet hoe het werkt. Allerlei kandidaten zuigen nu geld en medewerkers op. Maar als ik Beto moest adviseren zou ik toch rustig aan. Je weet dat een aantal van deze kandidaten de herfst niet zal halen en dat een stel uiteindelijk niet doorkomt (hopelijk blijven Joe Biden en Bernie Sanders aan de kant, genietend van hun welverdiend pensioen). Dan kun je die medewerkers weer oppikken.

Mooie, verstandige toespraken houden door het land heen, dat is wat Beto O’Rourke moet doen. Het verschil tussen de psycho en de uitdager is zo immens, zo mooi dat hij voorlopig op voorsprong staat.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De Amerikaanse ambassade staat nu in Jeruzalem omdat Sheldon Adelson dat eiste.

Ik heb geen twijfel dat elementen van de Amerikaanse politiek tegenover Israel worden beïnvloed door financiële bijdragen van grote gevers. Afgevaardigde Omar mag dat niet zeggen en ik begrijp wel weer de opwinding, zij het dat die overdreven is.

Uiteindelijk is nu de Amerikaanse ambassade in Jeruzalem gevestigd omdat een groot donateur van Donald Trump, Sheldon Adelson, groot casino houder in Las Vegas, het van hem verlangde nadat hij flink in de bus had geblazen bij de Republikeinen.

Waarom zou je dat niet mogen zeggen? 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Mooi, houdt de druk op de moordenaarsbende in Saoedi Arabië.

Iets verrassends en hoopgevends speelt zich af rond het moordenaarsregime in Saoedi Arabië. Ondanks de wens van Trump en zijn kornuiten, en de zakenwereld die net doet alsof het hen niet aangaat en gewoon geld wil verdienen, lijkt Mohammed bin Salman zich niet los te kunnen maken van zijn moord op journalist Khashoggi.

De rapporten over politieke gevangenen en martelingen, vooral van vrouwen, buitelen over elkaar heen. 

Voor de goede orde: verwijdering van deze potentaat zou weinig veranderen in Saoedi Arabië. Het westen is geneigd om de verwijdering van een dictator of een wanregime te begroeten als structurele verandering (zie Zimbabwe, Kongo, Zuid Afrika) en dan gewoon verder te gaan. Het goed dat een organisatie als Amnesty Saoedi Arabië onder vuur blijft houden. De moordenaars verdienen het. 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Eerder die national emergency dan een nieuwe shutdown.

De psycho in het Witte Huis dreigt met een nieuwe shutdown. 

Het zou me verbazen als het zo ver gaat komen. De Democraten hebben eigenlijk alle kaarten in handen. Ze kunnen hun eisen voor een deal scherp houden als was het maar omdat aan het einde van de eerste, nutteloze, schadelijke shutdown al bleek dat de Republikeinen in de senaat weinig trek hadden zich voor Trumps karretje te laten spannen.

De situatie is onveranderd, dat wil zeggen de machthebber in het congres, Mitch McConnell, zal moeite hebben zijn club bij elkaar te houden. Dat zal niet leiden tot een serieuze begroting want daarvoor zijn 60 stemmen nodig. Dertien Republikeinen zullen niet zo hun nek durven uitsteken. Maar ongetwijfeld zijn er een paar die ineens ontdekken dat ze baat hebben bij enige principes tegenover het wanbeleid van de president.

Trump en de Republikeinen zitten klem. Hij is de enige die die muur wil. Zijn partij heeft drie keuzes: instemmen met een shutdown door hem niet tegen te houden; de shutdown vermijden maar Trump toestaan per executive order geld te stelen van andere departementen, waarna hij zijn overwinning kan uitroepen (dit vereist het uitroepen van een nationale crisis); Trump laten vallen en een deal sluiten met de Democraten die Trump dan zou moeten vetoën, waardoor alle druk bij hem alleen komt te liggen.

Misschien is het tweede alternatief nog afschrikwekkender voor Republikeinen dan de andere twee. Wat zij tolereren van een Republikeinse president – het zal leiden tot een constitutionele crisis – kunnen ze later niet meer ontzeggen aan een Democraat. De volgende crisis is de opioid verslaving of klimaat – beide echte crisissen.

Politici schoppen graag de bal vooruit, hopend dat er ergens wel een oplossing opduikt. Daarom zou ik inzetten op variant 2. Laat Trump maar gek doen, laat hem zichzelf maar naar de rand van de afgrond bewegen, optie 3, hem erover heen duwen kunnen de Republikeinen altijd nog doen.

Het zou me verbazen als er een shutdown komt maar ja, je weet het nooit met een van de werkelijkheid losgezongen idioot, omringd door hielenlikkers en bangige partijgenoten.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen