Allemaal om Joe dwars te zitten, een man die geen kans heeft op de nominatie.

Dit maakt de impeachment procedure zoveel leuker: Trump deed het allemaal om een tegenstander te dwarsbomen, Joe Biden, die de nominatie zeker niet zal krijgen. 

Wie zei er dat de geschiedenis zich niet herhaalt? Nixon stuurde loodgieters op pad om een Democraat te ondermijnen die hij op zijn sloffen kon verslaan. 

Er zit een wrekende rechtvaardigheid in de geschiedenis voor hen die niet willen leren – en wat gebrek aan leervermogen betreft kan Trump zelfs Hillary Clinton de loef afsteken.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Deval Patrick schudt de Democratische race op. Booker en Harris kunnen het wel schudden, Biden zal moeten erkennen dat het voorbij is.

Geupdate versie, vandaag in de Standaard op de opiniepagina.

Aan kandidaten voor het Amerikaanse presidentschap hebben de Democraten geen gebrek. Qua ras, identiteit, sekse en seksualiteit was er nooit een gevarieerder stel. Afgelopen week werd dat nog diverser door de kandidatuur van de New Yorkse miljardair en oud-burgemeester Michael Bloomberg en de zwarte oud-gouverneur van Massachusetts, Deval Patrick. De alom gewantrouwde en veel te oude Bloomberg zal irrelevant blijken, maar Patricks kandidatuur is serieus, niet ondanks maar juist door zijn late aankondiging, die het gevolg was van inmiddels beheerste kanker bij zijn echtgenote.

Patricks aantreden gooit alles overhoop. Het bedreigt de kwakkelende campagnes van Cory Booker en Kamala Harris, zwarte gematigde senatoren die tot nu toe niet konden overtuigen, laat staan uitbreken. Patrick heeft een betere kans om zowel zwarte Amerikanen aan te spreken als andere kiezers die vooral kijken naar verkiesbaarheid en programmatisch realisme. De 63-jarige Patrick is een ervaren bestuurder en een financier in goeden doen. Zijn ras is een bijkomende zaak, niet de essentie van zijn kandidatuur. En het is 2020: alle Republikeins racisme ten spijt kun je kiezers na het grove, immorele presidentschap van Trump niet meer afschrikken door ras het onderwerp te maken. Obama heeft die ban gebroken.

Als het bij de Democraten uitloopt op een strijd tussen pragmatisch midden en progressief dan heeft Patrick uitstekende papieren om de midden-kandidaat te zijn. Oud-vicepresident Joe Biden kunnen we afschrijven: te oud, te vaag, te niets. Patrick zal Biden de genadeslag toebrengen in South Carolina, waar zwarte kiezers de doorslag geven, maar niemand moet raar opkijken als hij al eerder de handdoek in de ring gooit. Biden ligt achter in Iowa en New Hampshire, en als zijn aanhang in South Carolina wegsijpelt dan is zelfs voor de oude man de boodschap duidelijk. De andere serieuze middenkandidaat, Pete Buttigieg, doet het goed in Iowa en ligt volgens recente peilingen zelfs voorop, maar de 37-jarige burgemeester van South Bend, Indiana, (108.000 inwoners) kan qua ervaring niet op tegen een oud-gouverneur. Na Iowa wacht Buttigieg een moeilijk traject. Voor Patrick is het belangrijk in New Hampshire goed te scoren. In de buurstaat van Massachusetts kennen ze hem goed.

Als dit scenario zich ontrolt – en dat is verre van zeker – dan beschikt Patrick over veertig procent van de stemmen. Elizabeth‌ Warren zal de aanhang van de onverkiesbare Bernie Sanders oppeuzelen en komt dan ook op veertig procent uit. Een mooie tweestrijd. In dat stadium zal het wel degelijk verschil maken dat Patrick een zwarte politicus is – Warren kan bij die groep kiezers geen potten breken, onterecht maar dat maakt niet uit.

Alle programmatische peilingen wijzen erop dat Amerika toe is aan een progressieve kandidaat, iemand die de overheid inzet voor het gemene goed en gezondheidszorg, onderwijs en infrastructuur serieus neemt. Een kandidaat die de splijtende ongelijkheid vermindert. Op alle terreinen, inclusief buitenland, zijn de Republikeinen rijp voor de slacht. Toch zijn veel Democratische kiezers bang om te radicaal over te komen, inclusief Patricks vriend Barack Obama die dat vorige week nog eens uitsprak. Dat neemt niet weg dat mede dankzij Bernie Sanders de progressieve agenda de discussie bepaalt.

De ervaring leert dat gouverneurs goede kandidaten zijn. Ze hebben tenminste iets gerund, dat kun je van senatoren niet zeggen. Ze worden vaker gekozen: Carter, Reagan, Clinton en kleine Bush waren allen gouverneur, net als Theodore en Franklin Roosevelt, die Amerika redden van excessen die erger waren dan Donald J.‌Trump. Patrick past in die traditie al zal hij gelden als Wall‌‌‌ Street kandidaat vanwege zijn ervaring in de financiële wereld. Maar beide hervormende Roosevelts, deel van de elite, lieten zien dat juist een dergelijke president in staat is het systeem te veranderen, misschien beter dan een populist.

Is Patrick niet te laat? Dat staat te bezien. Als Wall Street favoriet kan hij direct beschikken over financiering waarvoor anderen maanden moesten werken. Patrick heeft nog geen staf, maar er is een heel leger van Obama-medewerkers die de kat uit de boom keken, plus de hulptroepen van nog af te vallen kandidaten. De overstap van Biden naar Patrick is snel gemaakt.

Het geweeklaag over de Democratische kandidaten is onterecht, maar de mensen die zich zorgen maken over een te progressieve kandidaat, onder wie veel journalisten, zullen Patrick luidkeels verwelkomen. Voor progressieven is hij niet onaanvaardbaar. Een betrouwbaar bestuurder die de onmiskenbaar progressieve agenda van de Democraten handen en voeten kan geven. Iemand die erop kan wijzen dat in Massachusetts 98 procent van de inwoners een ziekenkostenverzekering heeft.

Alles bijeen is de kandidatuur van Deval Patrick een welkome aanvulling. De verkiezingen van 2020 moeten gaan over karakter, beschaving, corruptie, de rol van de overheid en de structurele ongelijkheid die de Amerikaanse samenleving ondermijnt. Alle Democraten delen die agenda. De vraag voor de kiezers is wie van hen het best in staat is ermee te winnen en hem dan ook uit te voeren, een gematigde pragmaat als Patrick of een intelligente populiste als Warren. Dat is een rijkere keuze dan vorige week ter tafel lag.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Nog een bejaarde? Nog een rijke zakenman? Please!

Een 77 jarige biljonair moet de Democraten redden van paniek zaaiende derde weg adepten?

Please. Go away Michael Bloomberg.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Sinking UK.

Verkiezingen op 12 december zullen UK Brexit geven en zullen Johnson vijf jaar de macht geven. Allemaal dankzij Corbyn. Labour zal een enorme opdonder krijgen. En verdiend.

Good riddance to Brittain.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Twee acute zorgen in de aanloop naar 2020, nog afgezien van het lange termijn pessimisme.

Het valt niet mee om afstand te nemen tot het circus in Amerika. Zittend in een snelle trein in Zuid-Korea, gebruik makend van het superbe openbaar vervoer in Seoul, in een gesprek over onderwijs en het totale verbod op wapenbezit in Korea, verbaas je je er alleen maar over dat in Los Angeles (of New York of waar dan ook in de VS) zo weinig te merken is van elementaire beschaving.

Afgezien van de algemene zorg dat de VS een onderontwikkeld land is, heb ik twee acute zorgen over de nabije toekomst.

Het gejerimieer van Democraten over hun kandidaten. Gezeur over hun kwaliteit, te links, te vrouw, te iets. Kunnen we wel winnen van Trump met Warren of Klobuchar? Kan Amerika een homo president verdragen? Ik heb het al eerder opgemerkt, dit is hetzelfde gemekker dat ons in de jaren tachtig en negentig de zielloze derde weg opleverde, die vooral een oprit bleek voor de Republikeinen om hun dominantie sinds Nixon te bevestigen.

Het is gejerimieer omdat de kandidaten wel degelijk gekwalificeerd zijn (ik negeer hier Joe Biden, gediskwalificeerd wegens bejaard en vanaf het begin afgeschreven). Ik had graag wat ervaren gouverneurs gezien maar die zijn niet echt in voorraad (bespaar me Cuomo) maar deze senatoren zijn de slechtste niet. De laatste twee Republikeinse kandidaten waren een zwakke gouverneur van Texas, waar de overheid nauwelijks iets doet, en een New Yorkse nouveau riche poseur en ervaren oplichter. De Democraten hadden een gouverneur van Arkansas en een senator met vier jaar ervaring. 
Het gezeur gaat zelfs zover dat er weer verhalen verschijnen alsof Hilary Clinton nog een keer zou meedoen. Ik kan me geen armoediger en desastreuzer scenario voorstellen. Persoonlijk had ik gehoopt in 2001 (na Bills Trumpistaanse gratieverlening aan een bevriende oplichter als laatste act van een teleurstellend presidentschap)  verlost te zijn van de Clintons. Helaas, Hillary is een soort teek die je niet meer kwijtraakt.
De zorg is dat de Democraten zich overdreven zwak achten in de strijd tegen de slechtste president ooit. Daar is geen reden voor en het is een vorm van zelfdestructie.

Ten tweede:
Hiermee samen hangt de zorg dat de Republikeinen Trump zullen dumpen als de stortvloed aan onthullingen van de afgelopen week blijft doorgaan en ook andere aspecten van zijn zieke geest en ditto gedrag duidelijk worden. 
Volgens een verhaal in de NYT zou hij zelfs steun verliezen onder evangelicals, de ultieme onderontwikkelde stroming in Amerika, de groep die het land dom en arm houdt.
Mike Pence to the rescue. Een mogelijk scenario voor Moscow Mitch en zijn vrienden: Dump Trump, maak Pence president en ga met hem de verkiezingen in. De Republikeinen hebben onder wel moeilijker omstandigheden onverwachte overwinningen uit het vuur gesleept. Het zou hen in elk geval helpen de senaat te behouden en zo een Democratische president te saboteren. Een Democratische senaat is voorwaarde voor een succesvol Democratisch presidentschap.
Je kunt in Amerika met veel wegkomen en ik sluit niet uit dat de Republikeinen van een Trump-dump kunnen profiteren, vooral als de Democraten … maar ik herhaal mezelf.

Wat mij betreft is 2020 een buitenkans voor de Democraten om een regering te installeren die de meer progressieve waarden van de meerderheid van Amerika vertegenwoordigt. Trumpistan en Republikeins opportunisme openen de deur naar een enorme verkiezingsoverwinning. Er is engagement, er is enthousiasme, er is energie. Daar moet je wat mee doen. Maar de establishment Democraten zijn zo bang, zo fantasieloos dat ik ze in staat acht dit voordeel te verkwanselen. Dat Hillary Clinton geen enkel leervermogen heeft weten we inmiddels. Te vrezen valt dat ze haar partij heeft aangestoken. 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Groeten uit Seoul, Zuid-Korea.

De Amazing Brewing Company is truly amazing .

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Mike Mulvaney komt eindelijk ten val

Geen man die het meer verdient om ten onder te gaan in de Trump-schipbreuk dan Mike Mulvaney, de chief of staff. Ooit Tea Party nutcase tegen tekorten, de man die het Consumer Potrection Ageny kapot maakte, recentelijk kritiekloos hielenlikker van zijn baas en nog steeds maar ´acting’.  Hij blijkt de organisator van de Oekraine affaire. Dit is Iran Contra all over met het verschil dat dit keer de president precies wist wat er gebeurde omdat hij er opdracht voor gaf.

Re: debat

Warren superieur maar niet vrij. Harris zit vast. Buttigieg blijft in de running. Biden bevestigt dat hij aan het einde van zijn latijn is. Enige van de tweede garde die echt een goede avond had was Klobuchar.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Met Biden en Sanders in de touwen wordt de strijd om de Democratische nominatie pas echt interessant.

Ik heb altijd voorzien dat Joe Biden en Bernie Sanders zouden wegvallen als kandidaten voor de Democratische nominatie. Als u me hebt gevolgd weet u waarom. Uiteraard had ik de ontwikkelingen (Oekraïne voor Biden, gezondheid voor Sanders) niet voorzien maar tegelijkertijd zijn ze niet verrassend. Biden had een probleem met zijn familie, al voordat Trump er op los ging – het verhaal stond in juli al in de New Yorker – en ook overigens was hij een zwakke kandidaat die regelmatig de draad kwijtraakte en geen andere boodschap had dan dat hij Trump kon verslaan. Zijn grootste bijdrage zal blijken te zijn dat Trump dat ook ging geloven en door Biden zijn obsessie te maken zijn impeachment waardige gedrag ging vertonen. Dank Joe, een goed pensioen toegewenst!  

Sanders’ leeftijd was al een probleem voordat hij een hartaanval kreeg. Ik heb nooit goed begrepen wat de toekomst van de Democraten kan zijn met deze twee superbejaarden. Als Sanders zichzelf wijs had gemaakt dat hij op basis van de resultaten in 2016 nu de nominatie kon verwerven met een aantal andere kandidaten, niet Clinton, naast zich, dan is hij meer verblind dan ik dacht. Maar een campagne voor het presidentschap doet wat met je, het is moeilijk daar een punt achter te zetten. Hij kan het Hillary nog eens vragen. 

Enfin, we kunnen ze beide nu afschrijven. Dat lijkt voordelig voor Warren maar ik ben er  niet zo zeker van dat ze er baat bij heeft, het kan ook een valkuil blijken.

De teloorgang van Biden en Sanders is niet verrassend maar omdat het zo vroeg in de race gebeurt, wordt de dynamiek nu anders. Warren kreeg steeds meer momentum, nu zal dat sneller gaan en, dat is de ironie, het zal het ook moeilijker maken voor haar. Ook Warren is oud (70) en er zijn te veel angsthazerige Democraten die haar agenda te links vinden. Persoonlijk vind ik dat onzin, de Democraten moeten deze gelegenheid aangrijpen om Amerika op een ander spoor te zetten, maar dat maakt de angst niet minder reëel en politiek relevant. 

Ik vermoed dat over een week of twee, als Biden en Sanders ook in de peilingen walking wounded zullen blijken, de kiezers gaan snuffelen aan andere kandidaten. Buttigieg komt het eerst in aanmerking. Hij heeft veel in zijn voordeel maar geen uitgesproken agenda en moet met brille zijn gebrek aan ervaring compenseren. De achtergrond van de man is indrukwekkend. Hij moet snel wat Theodore Roosevelt boeken lezen.

En dit is de kans voor Kamala Harris. Het zou mij niet verbazen als Harris eindelijk haar zaken op orde krijgt en een alternatief biedt voor Warren. Het debat op 15 oktober zal een ware koorddans blijken voor degenen die de Biden mantel willen overnemen. Harris kan niet met een draai komen zoals ze deed in het eerst debat, er moet meer en beter op tafel komen. Daar is ze ongetwijfeld mee bezig. Dit is haar kans.

Cory Booker en Amy Klobuchar zijn andere kandidaten die mogelijk kunnen profiteren van een second look. Booker geef ik weinig kans, simpelweg, hoe kan ik dit fijnzinnig zeggen, omdat 2020 niet een jaar is voor een zwarte kandidaat. Sorry maar het is niet anders. Van Klobuchar kan ik geen hoogte krijgen, althans ik zie nog niet hoe ze haar campagne uit de modder kan tillen voor een serieuze rol in de top drie. Ze is zo middle of the road dat ze nergens bovenuit steekt.

En dan is Beto nog. Ik zie hem niet de nominatie winnen maar zijn rol als iemand die de dingen zegt zoals ze gezegd moeten worden (zoals dat oorlogswapens geen plek moeten hebben in Amerika) kan hem nog behoorlijk wat steun opleveren. In dat opzicht doet hij me denken aan Jerry Brown die bij zijn pogingen om de nominatie te krijgen (in 1980 en vooral in 1992 toen hij het middle of the road conservatisme van Bill Clinton en de toen al angstige Democraten aanviel) scherper formuleerde waar de Democraten voor moesten staan dan de anderen. Het leverde hem niet de nominatie op zoals het ook Beto niet de kandidaat zal maken. Maar iemand moet het zeggen.

Vergeet de rest van het veld. Te laat, te weinig, te irrelevant, too far out. Hopelijk kunnen we er weer een paar lozen na het debat.

Het nieuws van deze weken is dat de Oekraïne-affaire en Trumps aanstaande impeachmentproces plus Bernie´s gezondheid de Democraten dwingen om te kijken naar de kandidaten die er echt toe doen, Warren voorop. Het wordt interessant om te zien hoe Warren omgaat met de druk van de eenzame front runner, want dat is ze nu. Het doek is gevallen voor Biden en Sanders.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Ik herhaal: bejaarden moeten geen president willen worden.

U heeft me vaak horen zeuren over de leeftijd van de Democratische kandidaten. Bejaarden moeten geen president willen worden. 

Bernie Sanders bewijst iedereen een dienst door daar nog eens de aandacht op te vestigen. Hij is te oud en als hij niet al kansloos was zouden zijn hartproblemen hem diskwalificeren. Voor Biden geldt hetzelfde. De frontrunner, Elizabeth Warren valt ook in de categorie te oud, vrees ik.

Biden en Sanders hadden we al afgeschreven. Elk probleempje van Warren is een probleem.

Herinner u de opwinding toen Hillary, die een paar jaar tevoren een serieus gezondheidsprobleem had gehad, onderuit ging bij de 9/11 herdenking? 

Mijn duveltje uit een doosje blijft Mayor Pete. Net veertig. Theodore Roosevelt werd toen president, Kennedy was net even wat ouder. Zeg niet dat leeftijd niet relevant is. Sanders heeft het net bewezen. De dementerende Trump bewijst het al drie jaar.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Een paar observaties rondom de Oekraïne-affaire

Enige observaties rondom de impeachment procedure:

Patroniserende Brooks

David Brooks, de conservatieve columnist van de NYT die steeds vaker optreedt als de stem van het redelijke midden (denkt hij), had een column die me enorm irriteerde – dat moeten columns doen, in die zin was het goed maar Brooks verwoordde een lamlendige overal-bang-voor houding die veel Democraten ook ten toon spreiden.
To the point: hij betoogde dat Trump schuldig was maar dat impeachment onverstandig was. Waarom? De kiezers zouden het niet begrijpen. Ze zouden een opgejaagde Trump zien en Democraten die zich alleen met Trump en niet met beleid bezig hielden (Brooks´ vorige column was een scenario waarin Warren werd gekozen en vanwege te links zou falen). Het viel, vond Brooks, niet uit te leggen aan de kiezers.
Wat me irriteerde was de patroniserende houding. We hebben een grondwet, we hebben een systeem van waarborgen tegen machtsmisbruik maar omdat we het aan de domme kiezer niet kunnen uitleggen gebruiken we het niet. Gevaarlijke onzin, lijkt me.

De ironie van Trumps Biden obsessie

Zoals u weet denk ik dat Biden niet de nominatie krijgt. Ik heb dat gelukkig al heel lang verkondigd, ook voordat zijn neergang in de peilingen duidelijk werd. De ironie is dat Trump zo geobsedeerd is met Biden (om redenen waarop ik een andere keer zal ingaan) dat hij zich in dit impeachment verhaal heeft laten lokken. Trump zag peilingen die Biden ruim lieten winnen en kon zich daar niet van losmaken. Trumps impeachment, kortom, komt via een kandidaat die niet eens kans had op de nominatie.
De ironie is plezierig. Hij lijkt op die van Nixon die liet inbreken bij de Democraten die voorjaar 1972 weliswaar nog niet compleet verslagen waren maar waarvan hij niets te duchten had in november. 

Bidens ´corruptie´

Ja, Trump heeft een punt. Er is iets mis met de zoon van de vicepresident die een baantje opstrijkt van 50 k per maand zonder enige expertise, in een land dat financieel afhankelijk is van de VS. Volgens het uitgebreide artikel in de New Yorker over Hunter Biden zou zoonlief niets tegen papa hebben gezegd maar dat is niet relevant. Biden kreeg deze gig alleen omdat hij Biden heette. Dat Joe er niets van wist lijkt me sterk, dat Hunter er niet met pa over praatte is niet relevant. Zoons die niet weten waar de grenzen liggen worden deel van het probleem.
Dit is de institutionele corruptie waarin Biden en Giuliani deel zijn van hetzelfde probleem: profiteren van naam en toegang tot macht. Als Biden voor mij al niet een ongeschikte kandidaat was, dan zou dit de zaak beklonken hebben. Te kwetsbaar. Niet verrassend na vijftig jaar in Washington. Biden is dead meat.

Een alternatief scenario

Er is een mogelijk scenario dat nu onwaarschijnlijk lijkt. Het is mogelijk dat bewijsmateriaal zich opstapelt en de Republikeinen hun kans zien om zich los te maken van Trump door mee te gaan met een impeachment. Uiteindelijk is Mike Pence een brave hielenlikker die de Republikeinse agenda zonder problemen zal uitvoeren. Het zou de Republikeinen bevrijden van een president die toch niet wordt herkozen en voorkomt de negatieve invloed die Trump heeft op hun posities in het Congres. Voorspellen is lastig, vooral in de toekomst, zoals de Amerikaanse baseball coach Yogi Berra placht te zeggen. Dat moeten ook niet doen maar het is verstandig om open te staan voor alle opties.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen