Orkaan Harvey die in augustus Houston onder water zette, biedt een staalkaart van wat amerika Amerika maakt. Er was burenhulp, er waren moedige mensen, zelfs een president die moeizaam want met enige bescheidenheid zijn medeleven toonde. Maar los van die uitingen van sociale samenhang die in de moderne VS al te zeldzaam zijn, waren er de even herkenbare omstandigheden die van deze ramp een specifiek Amerikaanse ramp maakten.

Dat begint al bij Houston en de plek waar de stad ligt. Het was een accident of history dat in een moerassig gebied met onaangename leefomstandigheden een nederzetting kwam. Amerikanen bouwden steden op plekken waar dat niet erg verstandig was. In aardbevingsgebieden, in een semiwoestijn zonder drinkwater, omringd door ontvlambare bossen, vlak bij rommelende bergen. Los Angeles, Miami, Seattle en New Orleans zijn andere voorbeelden van kwetsbare steden. Natuurrampen zijn vast onderdeel van Amerikaanse geschiedenis.

Houston groeide en groeide en was er trots op dat de stad geen regels kende voor bouwvergunningen. Dat was de Texaanse manier om zaken te regelen: ze niet regelen. De gebieden die overvloedig water rondom Houston natuurlijk regelden werden volgebouwd, asfalt sloot de bodem af. Iedereen wist wat de risico’s waren: Harvey was de derde storm die maar eens in de 500 jaar voorkomt in het afgelopen decennium. Maar Amerikanen en zeker Texanen hebben een hekel aan overheidsregulering. Ze hebben een hekel aan de overheid. Lobbyisten voorkwamen dat er een verzekeringsprogramma was voor overstromingen. In een pro-business omgeving zoals Houston die claimde passen geen regels.

Texaanse politici zijn van het onbehouwen ideologische soort: Senator Ted Cruz, in 2016 presidentskandidaat, is er een haast clichématig voorbeeld van. Cruz en zijn collega senator John Corbyn voerden in 2015 campagne tegen overheidshulp voor de slachtoffers van de orkaan die toen een deel van New Jersey en New York onder water zette. Cruz en zijn conservatieve soortgenoten hebben een vast patroon: ze zijn tegen overheidsbemoeienis behalve als hun achterban de overheid nodig heeft.

Vorige maand nog probeerden Cruz en andere Republikeinen honderden miljoenen dollars weg te halen bij FEMA om Trumps muur te financieren. Het past allemaal in een patroon waarin de Republikeinen de overheid verzwakken en afbouwen totdat ze hem nodig hebben en dan melken ze hem ongenadig uit. Trump was daar goed in als onroerend goed krabbelaar. Maar het is, vrees ik, een kenmerkend deel van de Amerikaanse samenleving.

Het is moeilijk om nog teleurgesteld te raken in de PvdA maar de oogst aan voorzitters kandidaten is wel heel armoedig. Deze mensen gaan niet voor de revolutie zorgen die ik graag zou zien en die volgens mij nodig is om de sociaal democratie te redden. (klik hier)

Nu er geen fantasie aan de partijkant valt te bespeuren, betekent dit dat Asscher de kar helemaal alleen moet gaan trekken. Ik had en heb daar weinig vertrouwen in. De onderwijszeperd was korte baan schaatsen, deze negen kamerleden zullen met wat meer substantie moeten komen.

Je zag het al tijdens de verkiezingscampagne: de VVD maar vooral het CDA schoven op naar Wilders. Met een laagje dat pretendeert dat ze beschaafd nationalistisch rechts zijn, speelden beide partijen op het winnen van potentiële Wilders (of Baudet) afvalligen. Met succes. Iedereen feliciteerde zichzelf met het afstoppen van de haatzaaier, zonder zich te realiseren dat het gedachtegoed van de haatzaaier nu gemeengoed is geworden.

In zijn Schoo-toespraak (Elsevier weet heel goed wie het daarvoor uitkiest – het heeft zelf ook een agenda) maakte Buma duidelijk dat de tournure van Maxime Verhagen voor Rutte/Wilders geen toeval was. Er werd toen een hoop over gejeremieerd – om in stijl te blijven – maar als ik Buma hoor dan vraag ik me af wat toen het probleem was. Zijn identiteit is niet een identiteit waar ik me mee kan vereenzelvigen en dat geldt voor heel wat mensen, schat ik zo. Net zo min als Wilders doet Buma pogingen om die identiteit te definiëren, afgezien van wat geneuzel over het Wilhelmus.

Nou moet ik toegeven dat de PvdA met zijn burgerschapstoets ook al een eind in deze verkeerde richting op is geschoven. De nieuwe regering bindt voor deze richting ook D66, nominaal liberaal en virtueel progressief (en ook niet meer dan dat), en de CU aan zijn zegekar. Baudet geeft haatzaaierij een laagje corporale zelfverzekerdheid. Wilders wint zonder te winnen.

Ik heb even de avonturen van de psycho gelaten voor wat ze zijn om mijn nieuwe boek af te ronden. Ligt op 25 september in de winkel. Zo ziet het eruit.

Dat geluid, dat was Asscher die door het ijs zakte.

De verwachtingen van zijn rol als fractieleider waren toch al niet hoog, zijn laatste act als minister heeft dat niet veranderd.

Zoals ik schreef in mijn stuk over de revolutie die de PvdA nodig heeft (klik hier) via een nieuwe voorzitter (ik vrees dat het een roep uit de woestijn zal blijken):

Voorwaar een uitdaging voor de nieuwe voorzitter. Ik ben me ervan bewust dat de voorzitter niet de partijleider is. Dat is nu Lodewijk Asscher. Maar de opdonder die de PvdA en Asscher hebben gekregen, dwingt tot serieuze soulsearching. Ik ga er niet van voorbaat bij uit dat de Tweede Kamerfractie en het programma waarop die is gekozen de toekomst van de PvdA zijn – er waren simpelweg te weinig kiezers die dat vonden. Het is lastig om met de verliezers van de verkiezingen de toekomst uit te zetten.

De verliezer heeft zijn visitekaartje afgegeven.

What a crowd! What a turnout!

Wat een narcist! Zoals altijd gaat het weer over Trump.

Het goede nieuws: Houston wordt zo duur dat de muur ervoor moet wijken. 

Linkse dommeriken zijn net zo dom als rechtse dommeriken, al zijn die laatsten de antisemieten, racisten en white supremacy idioten.

Maar de Antifa groepen die normale demonstraties uit de rails doen lopen (doet denken aan de krakers en anarchisten die dat hier deden in de jaren tachtig en negentig) zijn het slechtste wat je kunt hebben, namelijk een uitroepteken voor de psycho en zijn foute vrienden.

Nog los daarvan is het hele fascisme gedoe van een onpeilbare onzinnigheid. Ik had er met een Amerikaanse dit weekend een discussie over. Nee, Trump is geen fascist, de Charlottesville bruten zijn geen fascisten. Geef ze niet de eer dat ze een afgerond maatschappijbeeld hebben dat verwerpelijk is, ze hebben gewoon opinies en levenshoudingen die verwerpelijk zijn.

Er is weinig dat een normaal mens kan doen tegen deze oproerkraaiers. Maar het gaat op een dag, niet zo heel ver in de toekomst, tot echte confrontaties leiden. Dan kan de psycho de noodtoestand uitroepen of iets dergelijks. Je houdt je hart vast.

Misschien was het onvermijdelijk dat Martin Sommer van de krant zonder mening het gedoe rondom de standbeelden in Amerika zou gebruiken om weer eens wild tekeer te gaan over het gezeik over slavernij in Nederland. De onvermijdelijke professor Emmer maakte ook zijn opwachting.

Maar Sommer begon al verkeerd. Die standbeelden in Amerika zijn om niet omstreden ‘in verband met het slavernijverleden’. Het zijn standbeelden opgericht door de voorstanders van Amerikaanse apartheid om de mensen die zij onderdrukten nog eens flink in te peperen dat ze niets te vertellen hadden.

De standbeelden dateren van de jaren 1890-1910 en sommige zelfs van de jaren 1950. Ze gingen niet over ‘slavernijverleden’, ze gingen over blanke repressie van zwarte Amerikanen. Sommer weet beter maar vond het wel leuk om zo wild tekeer te kunnen gaan tegen slavernij historische afrekening activisten.

Al doende miskende hij ook nog door onderzoek gestaafde gegevens: zwarte Amerikanen dragen nog steeds de last van gebroken sociale verhoudingen van de slavernij en de segregatie in de vorm van slechte gezinsstructuren en economische en sociale achterstand. Sommer negeert die informatie in zijn ijver om compensatieverhalen onderuit te halen.

In de krant zonder mening heeft Sommer een mening. Die stinkt. 

Senator Ted Cruz van Texas is een hypocriet type. En een botte eikel. En een ideoloog. What else is new?

Leuk om te zien hoe Cruz nu graag ruimhartige overheidsprogramma’s ziet voor hulp aan het door overstromingen getroffen Houston, juist ja, in Texas. Toen de orkaan Sandy New Jersey en New York enorme schade toebracht was Cruz een van de senatoren die hulpprogramma’s dwarsboomde. Klik hier voor een verhelderend verhaal.

Hij claimt nu dat daar allemaal onnodige extra uitgaven in verstopt zaten maar dat is flauwekul. Het is leuk te zien hoe zo’n man in zijn hemd staat – en hopelijk in 2018 zijn senaatszetel kwijtraakt.

Zoals zo vaak riepen Republikeinen toen dat nieuwe uitgaven moesten worden gecompenseerd met bezuinigingen elders (planned parenthood en zo). Misschien kan Trump zijn 20 miljard muur  inruilen voor hulp aan Texas.

Ook in de hypocresiecategorie: let op het gezeur over verhoging van het schuldenplafond. Onder Obama dwarsboomden de Republikeinen dat keer op keer, steeds met de dreiging van een sluiting van de overheid. Nu Trump hun president is liggen ze klaar, op hun rug met de pootjes omhoog.

Wie had gedacht dat Houston, een verrassend plezierige stad gelegen op een spectaculair onaantrekkelijke plek waar het altijd warm en benauwd is, zomaar onder kon lopen? Zo te zien wordt dit een herhaling in slow motion van New Orleans, al is dit keer de hele bevolking getroffen en niet enkel arme zwarte gezinnen. De correspondent in Houston van de NYT schreef over het onderlopen van zijn eigen huis.

Er is iets met Amerikaanse steden die onvoorbereid zijn op calamiteiten. Ook voor Houston lijkt dat op te gaan, althans in de waterverwerking. Ik las dat het Corps of Engineers twee stuwmeren moet laten leeglopen, met nog meer water in de stad, om te voorkomen dat dammen instorten. Dammen waarvan in 2009 werd gesteld dat ze een grote kans op een rampzalig probleem boden.

Als Trump niet een psycho was maar iemand die nadacht over de publieke zaak dan was dit het moment om over infrastructuur te praten. Om bijvoorbeeld te zeggen dat die verkwistende 20 miljard die hij wil voor zijn domme muur besteed moet worden aan de ineenstortende bruggen en pokdalige wegen. Maar het zal wel weer blijven bij een of andere claim van grootheid: nooit is een Amerikaanse stad zo spectaculair ondergelopen als onder Trump! Fantastisch. Bijna net zo mooi als zijn miljoenen bezoekers bij de inauguratie.

Trump hoeft niet bang te zijn dat hij een kleine Bush imitatie doet. Zijn eigen Katrina vond twee weken geleden plaats met Charlottesville. Daar zal zijn presidentschap zich niet van kunnen herstellen.