Mooi artikel in de NYT van Thomas Friedman waarin hij uitlegt dat Obama en Kerry het beste voorhebben met Israël. Een democratisch en veilig Israël, niet het land dat Nethanyahu produceert.
Helaas is het inderdaad een begrafenisrede voor de twee staten oplossing. Die gaat er niet meer komen en dat is een beloning voor het landjepik van de settlers en het opportunistische visieloze beleid van Nethanyahu. Er is geen ruimte voor een tweede land. Geduld en gewoon illegaal blijven handelen betaalt af.
Voor de Palestijnen ziet het er slecht uit, dat wil zeggen, een serieuze zelfstandige optie lijkt steeds verder weg. Zeker als ideologen als John Bolton hun zin krijgen die gewoon de mooie stukken westbank wil inpikken en houden en de rest wil dumpen bij Jordanië, waarbij Israël de grenzen bewaakt. De huidige situatie maar dan gelegitimeerd.
Opname van de Palestijnen in een één staat oplossing durven de Israeli’s zelf niet aan. Hun democratie staat nu al onder druk, hoeveel erger wordt het in een apartheid staat waarin alleen Joodse bewoners van Israël de rechten hebben?
Nethanyahu, opportunist en gevangene van zijn eigen rechtervleugel, rekent op Trump. Ik begrijp niet goed waar hij op rekent, wat zijn doelstelling is behalve aan de macht blijven. Er valt niets te onderhandelen en dat is al jaren zo. Ik bewonder Kerry voor zijn energie en inzet maar het was verspilde moeite.
De deal die 38 miljard dollar weggeeft aan Israël (en onder Trump nog uitgebreid zal worden, ook al heeft Nethanyahu getekend voor het ophouden met lobbyen) is de facto ondersteuning voor dit beleid dat Israël nooit veilig en steeds meer een rammelende, fundamentalistische Midden Oosten staat zal maken. Klik hier voor mijn column daarover in oktober in de Groene.
Wat de VN resolutie aantoont – en dat zou Israël moeten bezorgen – is dat de steun voor het land in de wereld is gereduceerd tot autoritaire regimes in het Midden Oosten en Noord Afrika die machtsspelletjes spelen. De rest van de wereld keert zich af. Zeker als de ambassadeur die Trump daar neer gaat zetten iedereen die niet denkt als Nethanyahu nazi’s noemt. Ook de steun in de VS is veel minder groot dan de lobby en Nethanyahu zou willen. Het in de pas lopen van politici in het Congres is misleidend. De Amerikaanse bevolking is al lang afgehaakt, net als de rest van de wereld.

Wel fake nieuws is natuurlijk dat Amerika heeft samengezworen om de illegale nederzettingen van Israël nu eindelijk eens aan de kaak te stellen. Er is geen bewijs voor, en er was geen samenzwering voor nodig. Het werd gewoon tijd.
Ook fake is dat Israël een twee staten oplossing voorstaat.
Echt nieuws is dat Netanyahu allerlei sancties bedenkt behalve de enige die er toe doet: de 38 miljard die hij de komende tien jaar van Amerika krijgt (binnenkort uitgebreid tot 45 miljard door Trump Republikeinen) weigeren.

Ik moet bekennen dat ik verrast was door de dood van George Michael. Niet door zijn dood per se, maar ik had geen idee wie deze brave man was en waarom er zoveel heisa over werd gemaakt. Nu begrijp ik dat hij het meest beluisterde kerstliedje ooit heeft geproduceerd.
Ik voel me niet erg onthand door mijn gebrek aan kennis. Maar het drukt me weer eens op de dagelijkse werkelijkheid van iemand die geen tv kijkt en geen radio luistert (anders dan on line radio waar niet gepraat wordt): je weet niet waar de brave (of boze) burger zich mee bezig houdt. Ik check dagelijks even de Telegraaf on line en wordt ook daar met mijn onkunde geconfronteerd.
Het moet een wereld van verschil zijn. Als DWDD zich ontrolt ben ik aan het koken of aan het eten. Als na elf uur ’s avonds de borreltafel van Pauw toebereid wordt, lees ik een boek. Televisie (of visuele media) speelt geen rol in mijn dagelijks leven. Nou ja, ik kijk af en toe youtubes van historische gebeurtenissen waarvoor ik vroeger naar het museum moest – zoals Walter Cronkite en de dag dat Kennedy vermoord werd.
Maar dat Rafa en ene Polman een kindje krijgen? Tja, het zegt misschien iets over de vluchtigheid van society huwelijken – ik had wel meegekregen dat Van der Vaart elders ook kroost heeft rondlopen, mede dankzij de NRC die dit soort nieuws tegenwoordig ook belangrijk vindt.
Het is geen fake nieuws. Het is gewoon geen nieuws. En daar zijn we al heel erg aan gewend.

Je kunt honderd verschillende analyses loslaten op de verkiezingsuitslag. Wat blijft staan is dat Hillary Clinton de meest gruwelijke, afgrijselijke en slechtste kandidaat was sinds .. nou ja, sinds Michael Dukakis. Zoiets. Niet dat dat onverwacht kwam. Klik hier.

Maar een van de redenen die ik te weinig heb bekeken of te laag had ingeschat, is de dood van Antonin Scalia op 13 februari 2016. Op die dag werd het Supreme Court een dominant onderwerp in de verkiezingen, ook al praatten de kandidaten er weinig over. De Republikeinen pleegden grove grondwetsschennis door te weigeren zelfs maar hoorzittingen te organiseren voor de kandidaat die Obama had voorgedragen. Dat bevestigt de perfide aard van de Republikeinse Partij maar het was sluwe politiek van de sluwste senator, Mitch McConnell.

Door de zetel open te laten en de keuzen ‘aan de kiezer te laten’ zoals de Republikeinen verkondigden, nodigden ze de christelijk evangelische kiezers uit op een Republikein te stemmen. Bijbelfreaks als Rubin en Cruz dachten dat ze daar hun voordeel mee konden doen, maar uiteindelijk is het Trump geweest die ervan heeft geprofiteerd.

Ondanks zijn gebrek aan kwalificaties en zijn minder dan evangelisch verantwoorde levenswandel, stemden alle christelijken braaf op Trump – vanwege dat Supreme Court. Ik denk dat we die ontwikkeling te laag hebben ingeschat. Niet dat Hillary er veel aan had kunnen doen. Die teerling werd geworpen op 13 februari. Door op tijd dood te gaan, heeft Scalia ervoor gezorgd dat het Supreme Court tot in lengte van jaren conservatiever zal blijven dan het Amerikaanse volk.

Toen ik de foto van de moordenaar van de Russische ambassadeur zag, viel me de pose op. Die had ik eerder gezien.