Het ontslag van Rex Tillerson als minister van Buitenlandse Zaken was een kwestie van tijd. Verkeerde man, verkeerde plaats, verkeerde tijd. De voormalig bestuursvoorzitter van Exxon dacht dat hij een grote, niet op een specifiek product gerunde bureaucratie kon besturen alsof het een groot bedrijf was. Het State Department verkeert in chaos. Dat is deels Tillersons werk (of gebrek aan werk), deels de weigering van de Trumpistan-zeloten om Tillerson de mensen te laten benoemen die hij wilde.

Ik sprak deze week toevallig een vriendin die deel uitmaakt van de honderd carrière diplomaten die eind november zijn vertrokken. Zij was ambassadeur en vervulde een aantal hoge posten in Washington zelf. Een van de weinige vrouwen in deze wereld. Ze had kunnen blijven, zei ze, ‘sit it out’, maar was zo gedemoraliseerd dat ze liever vertrok in plaats van een laatste plaatsing voor haar pensioen af te wachten.

Behalve de bestuurlijke chaos lag Tillerson ook op een ramkoers met de psycho zelf, die hij, in een van zijn meer heldere momenten, een ‘moron’ noemde, een idioot. Dat was toen Trump begon te roepen dat hij tien keer zoveel kernwapens wilde. Maar al voor die tijd was het duidelijk dat Trump met zijn olifant in een porseleinkast benadering, gecombineerd met zijn pathologisch narcisme dat hem doet denken dat alles wat hij aanraakt een succes is, niemand naast zich kon hebben die eigen ideeën zou hebben. Zo blies Trump de relatie met de NAVO op – iedereen doet nu wel of dat allemaal hersteld is, maar feit is dat de psycho eigenlijk niets van een bondgenootschap moet hebben. Groot succes vond deze neonazi supporter die ook nog eens in Warschau de extreem rechtse politici een hart onder de riem stak. Terwijl Trump de Saoedi’s omarmde en een zwaarddans met hen uitvoerde terwijl ze Qatar ondermijnden, probeerde Tillerson de schade te beperken.

Trump saboteerde wat er aan diplomatiek overleg was met Noord-Korea, hij zat vast in zijn overtuiging dat Iran moet worden dwarsgezeten. Kortom, het is een mirakel dat Tillerson nog zo lang overleefde. Hij was niet de rationele, verstandige persoon die sommige deskundigen zagen toen hij benoemd werd (dezelfde deskundigen die denken dat generaals a la John Kelly de wereld zullen redden van de psycho).

Als Pompeo inderdaad Tillersons opvolger wordt (Tillerson zal er nu spijt van hebben dat hij geen ontslag nam in plaats van door de psycho te worden gedumpt) dan zal de chaos op het State Department mogelijk verminderen, maar wie een zucht van opluchting slaakt kan zich daarover beter bedenken. Op de CIA die hij sinds januari runde was Pompeo een houwdegen die er het liefst op af gaat en die, in de stijl van bendeleider Dick Cheney indertijd, de informatie graag naar zijn hand zet. Pompeo wil Iran aanpakken. En hij wil het onderzoek naar Russische invloed op Amerikaanse democratische processen saboteren.

Dat geldt ook voor de genoemde opvolger van Pompeo bij de CIA, senator Cotton. Cotton was de malloot die toen Obama de Iran deal sloot namens een aantal Republikeinse senatoren een brief naar Iran stuurde dat de president wel wat kon beslissen maar dat zij zich daar niet aan gebonden voelden.

Het is niet verrassend dat Niki Haley, de VN-ambassadeur die werd genoemd voor de post, hem weigerde. Ze zou wel gek zijn om deze rommel over te nemen. Ze heeft de ambitie om de eerste vrouwelijke president te worden en de VN is voldoende voor haar CV. Daar hoeft niet een mislukt ministerschap bij. Bovendien heeft ze een gezin en de wereld rondreizen is niet geweldig voor het gezinsleven.

Zo’n ministerschap, ook van Pompeo, is gedoemd te mislukken. Dat is eenvoudigweg de vuistregel van iedereen die denkt dat hij op eigen kracht in een regering geleid door Trump kan ontsnappen aan de enige echte constante in die regering: iedereen die met Trump omgaat, raakt besmeurd.

Wie dacht dat McCain zijn ruggengraat had ontdekt, kan nu weer terugvallen op het oude beeld van de man: een meegaande Republikein die het destructieve beleid van de anti-overheidskliek kritiekloos uitvoert.

Het wordt steeds duidelijker: niet de incompetente psychopaat is het grootste Amerikaanse probleem maar de Republikeinse Partij die geen enkel ethisch besef heeft.

Je zou haast medelijden krijgen met onze eigen kleine haatzaaier. Geen enkele invloed, gepasseerd door Baudet en zijn maat die het slavernij woord neger weer invoert alsof het geen betekenis heeft, zonder leden, zonder programma, op weg naar een nederlaag in maart.

De haatzaaier weet niets beters te bedenken dan Rutte aan te klagen. Er was een tijd dat dit soort goedkope stunten publiciteit opleverden. Nu komen ze alleen in de Telegraaf en zijn Dumpert club aan bod. Zielig, toch?

Weer een paar criminele smeerlappen gevallen. Houdt het nooit op? Moet het niet ophouden? Gaat #metoo niet te lang door?

Er zijn grenzen, zeker, maar de val van NBC’s Laurer laat zien dat er nog vele mannen zullen volgen en moeten volgen. Opnieuw blijkt een management dat alleen maar kijkt naar de advertentie inkomsten zijn ogen en oren te sluiten voor gedrag dat allang bekend was.

Want nog los van het misbruik verhaal is het tolereerverhaal belangrijk. Capitol Hill gaat (zeggen ze, maar je kunt die lui niet vertrouwen, ze hebben het te druk met het beroven van de gewone burgers) kijken wat er allemaal mis is. Dat er heel veel mis is, kan geen verrassing zijn. En ja, het wordt vervelend, maar de onthullingen en zelfkastijding moeten doorgaan.

Ondertussen zit de pussygrabber-in-chief hoog en droog in het Witte Huis, beschermd en ondersteund door gewetenloze Republikeinen die hem gebruiken om hun agenda erdoor te duwen. Het is een vorm van ethisch ogen en oren sluiten die vergelijkbaar is met wat er in Hollywood en bij de media gebeurde. Ik heb niet de illusie dat deze politici zullen worden gestraft voor hun tolerantie van wangedrag – ze vertonen zelf te veel wangedrag. Maar de onthullingen moeten doorgaan.

Het is officieel: de psycho is niet alleen een psychopaat maar ook een white supremacy extremist. Hij retweette anti-moslim bagger (een filmpje dat blijkbaar van de Telegraafsite Dumpert kwam). Zijn verdedigers doen net alsof het allemaal met een korrel zout genomen moet worden maar dit is serieuze stuff.

Zijn woordvoerder, de ethisch gehandicapte mevrouw Sanders, verklaarde officieel dat het niet uitmaakt of de filmpjes de waarheid weergeven of niet, ze dienden de zaak waar de psycho voor staat, namelijk angst en haat zaaien.

There you have it: Trump gebruikt alles, maakt niet uit wat, leugens en fake news, om zijn verhaal aan de man te brengen.

Ondertussen duiken ook verontrustende verhalen op over de mate waarin deze volslagen geschifte president geobsedeerd is door onwaarheden die hij zichzelf heeft aangepraat. De pussy tape was vervalst, hij gelooft nog steeds dat Obama niet in Amerika is geboren, hij koestert een kluster samenzweringstheorieën en hij is uit op een confrontatie met Iran (die is veel belangrijker dan het geëikel rondom Noord Korea). Kortom, het adult day care center dat senator Corker in het Witte Huis ontwaarde, draait op volle toeren. Wat deze senator overigens niet verhindert om voor een schandalige belastingwet te stemmen.

Het was amusant, op een onaangename manier, om Fredo Trump te zien tweeten over de spectaculaire economische resultaten van zijn vader. Die cijfers zijn hetzelfde of volgen de trend die Obama heeft gezet en voor iemand die meer hersens heeft dan Fredo zouden ze de overweging geven om misschien beleid in het verleden lof toe te zwaaien.

Zijn dumbo tweets doen echter twee dingen (afgezien van het nodeloos en nutteloos betrokken raken van de nepotisme ontvangers in publiek debat). Ten eerste laten ze zien dat een stimulans van de economie zoals de partij van de rijken voorstelt, helemaal niet nodig is. Het gaat prima, dank u wel. Verhoging van de tekorten, vast GOP recept, helpt niet de economie te verbeteren – integendeel, dit zijn de lui die altijd roepen dat je het dak moet repareren als de zon schijnt. Nu roepen ze regen af.

Ten tweede maken ze Trump de gevangene van de economie. Zodra de trends keren – ik ben nogal bearish over de huidige ontwikkeling maar ik heb een slechte reputatie voor voorspellen – dan zullen ze meteen bij hem neergelegd worden. Een mooie beurscrash bijvoorbeeld. Ik weet zeker dat Trump alles wat er gebeurt aan anderen zal toeschrijven (geen belastingverlaging voor de rijken –> beurscrash, schuld van de swamp) maar ik vermoed dat de kiezer geleidelijk aan tot beter inzicht komt.

Ik denk dat Thierry Baudet in sommige opzichten een aanwinst is voor de parlementaire democratie. Het zou mooi zijn als hij het niveau van debatten (en de interesse daarvoor) zou vergroten maar ik heb daar zo mijn twijfels over. Het zou ook mooi zijn als een erudiet persoon van een optreden als volksvertegenwoordiger wat meer weet te maken dan een platform voor een roeptoeter.

Het interview met de NRC bevat zijn gebruikelijke over the top uitspraken – sinds Trump is het wat al te gemakkelijk om die maar gewoon zo te benoemen en het daarbij te laten. Zijn autoritaire tendensen zijn geen grapje, zoals hij steeds zegt als hij erop betrapt wordt. Zijn intolerantie voor mensen die een andere smaak hebben of andere dingen belangrijk vinden dan hij zelf, is stuitend en gevaarlijk. Mogen we van deze opperbaas atonale muziek nog interessant vinden? Of niet figuratieve kunst?

Van de klassieken die hij zo hoog waardeert (en van J.S. Mill) had hij kunnen leren dat de menselijke ervaring vele vormen aan kan nemen. Er is bij Baudets geliefde klassieken niets te vinden van de intolerantie die hij tentoon spreidt. En wie Pepe the Frog en vervelende lui als de provocateurs rondom Trump (door Baudet omarmd op de Republikeinse conventie) ondersteunt, doortoetert en er vervolgens afstand van neemt omdat hij de reikwijdte ervan niet overziet, kan maar beter achter de studeertafel blijven. Er is een goede reden waarom rechts radicale proto fascisten zich bij Baudet thuisvoelen. Daar vroeg de NRC niet naar: wat maakt Baudet zo aantrekkelijk voor deze lieden? Hij kan hun steun wel verwerpen maar verwerpt hij ook het gedachtegoed dat hen naar hem toedrijft?

Baudet is een prima recept om de haatzaaier van de afgelopen twintig jaar, nu op zoek naar steun bij Poetin, te ondermijnen. Ik denk dat dat al nauwelijks meer nodig was. Wilders is een cliché van zichzelf, al jaren, en nu door iedereen, inclusief zijn eigen achterban als zodanig onderkend. Baudet is veel gevaarlijker. Gelukkig heeft hij alle kenmerken van iemand die zelf ook nog gaat geloven dat hij geroepen is, dat hij als (om in stijl te blijven) een moderne Icarus dicht bij de zon moet vliegen. Het zou mij niet verbazen als hij eindigt als Icarus.

Ik moet zeggen dat de berichtgeving over Zimbabwe me nogal heeft verrast.

Mij lijkt het, zeer op afstand, de vervanging van de ene zakkenvuller met de andere. De opvolger van Mugabe was zijn hench man. Gaat die democratie en welvaart brengen?

Ik hoop het voor een uitgemergeld land, maar betwijfel het ten zeerste.

Ik denk dat het saturatie punt voor de zwarte piet discussie wel is bereikt. Je mag het racisme vinden of een onschuldig familiefeestje. Die punten zijn gemaakt. Er is niemand meer te overtuigen.

Laat degenen die zwarte piet willen behouden dat vooral doen en, voor zover dat als racistisch wordt ervaren, zichzelf te kijk zetten. Laat de rest genieten van hun succes in veegpieten en andere gedoe. Ik moet bekennen dat ik niets heb met sinterklaas noch zwarte piet. Maar wie dat wel heeft, doe je ding.

Het roept de vraag op of je racisme kunt uitbannen door het te verbieden of vermeend racisme weg te moffelen, of dat je de racisten (als ze dat zijn in het zwarte piet geval – ik vermoed dat de demonstraties meer racisme hebben veroorzaakt of versterkt dan verminderd) moet aanwijzen.

De huidige discussie of wat daarvoor door moet gaan doet denken aan die over integratie: ingegraven stellingen, uitwisselen van voorspelbare verhalen, niets opgelost. Mijn oplossing: laat het zichzelf oplossen.

Het is een algemeen erkende wijsheid dat politici vrijwel altijd langer blijven dan ze welkom zijn. Vraag het Hillary Clinton, Tony Blair of Ruud Lubbers, om maar een paar gevallen te noemen.

Nu is het ook Andrea Merkel overkomen. In plaats van op tijd met pensioen te gaan, een opvolger klaar te stomen en met ongeschonden blazoen de aftocht te blazen, gaat ze nu de weg van haar voorganger Helmut Kohl, die een zetje moest krijgen – van Merkel – om op te donderen.

Ik word er niet blij van maar vanuit democratisch en zelfreinigend perspectief is het zo slecht nog niet. In dit geval kan ik er weinig goeds aan ontdekken behalve dat het dwingt tot nadenken over de nabije toekomst.

Als Rutte slim is, zorgt hij voor de tweede helft van dit kabinet weg te wezen. Misschein is eerder als beter want je weet maar nooit. Ook voor hem geldt de regel.