De psycho heeft een manier gevonden om zijn onverstandige beloftes te houden en toch niet te hoeven te handelen. Hij noemde het Iran verdrag de slechtste deal ooit – for what it’s worth van iemand die talloze keren failliet is gegaan en zijn leveranciers heeft opgelicht.

Iedere 90 dagen moet hij bevestigen dat Iran zich aan de deal houdt. Dat doet Iran en dus heeft de psycho een probleem. Hoe komt hij er vanaf zonder dat hij volstrekt onterecht Iran ervan beschuldigt dat het het verdrag breekt?

De oplossing is tegelijk lachwekkend en inventief. Hij bevestigt niet maar laat het aan het Congres over om daar consequenties aan te verbinden. De ene lafaard stuurt zijn gebrek aan beleid aan een heel huis van lafaards. Het heeft wat amusants als het niet zo stupide was. Het Congres verdient deze gift ten volle.

Duidelijkheid zal er pas komen als Tillerson, de door Trump in de zeik gezette minister (wat een leven nadat je CEO van Exxon geweest bent), is afgetreden. Een opvolger zal moeilijk te vinden zijn en zal ongetwijfeld afspraken willen maken, onder andere over de Iran deal. Maar ja, afspraken met de psycho zijn precies het moeras waar Washington op lijkt, en iedereen die denkt dat je de man kunt vertrouwen komt bedrogen uit. Zou er wel iemand te vinden zijn?

Another one hits the dust. Afgevaardigde Murphy, een typerend heilig boontje uit de anti abortus club, heeft toch maar ontslag genomen.

Het zijn niet alleen zijn abortus capriolen – hij adviseerde de vrouw met wie hij een affaire had een abortus te ondergaan en stemde jarenlang tegen elke abortusregeling – maar ook de terreur die zijn chief of staff in zijn kantoor namens hem uitoefende. Lees daarover hier.

Over de hypocresie in Washington, mooie column in de NYT. Ik aarzel om te zeggen dat dit alleen bij Republikeinen voorkomt maar vanwege hun ik-sta-moreel-hoger-dan-jij houding, is het daar wel prominenter.

Eduardo Porter van de New York Times is een van mijn favoriete columnisten. Vandaag gaat hij in de slag met de Republikeinse onzin dat lagere belastingen voor de rijken meer economische groei opleveren. Hoewel Paul Ryan en zijn acolieten en collega Ayn Rand aanhangers deze boodschap blijven blaten, laten de feiten zien dat lagere belastingen voor de rijken alleen maar meer ongelijkheid hebben opgeleverd en zelfs, in hun zakkenvullende drift, de hoogste inkomens verleiden om beleid te voeren dat hen op de korte termijn het meeste oplevert. Maar laat ik het niet samenvatten, lees zijn column.

Volgens de psycho in het Witte Huis, die zoals de NRA hem heeft opgedragen, vooral veel over god praat als er een massamoord plaatsvindt, waren de moorden in Las Vegas ‘an act of pure evil’. Wacht u als er evil in de strijd gegooid wordt. Laat ik het teruggooien: de man in het Witte Huis is een vertegenwoordiger van evil in zijn meest naakte vorm. Lees ook de column van Thomas Friedman, over wat er gebeurd zou zijn als een moslim 600 Amerikanen had neergeschoten. Net als hij durf ik te wedden dat onze vrijheid door de god aanroepende kracht van het slechte onmiddellijk beperkt zou worden. Klik hier.

Trump: “You have a true friend and champion in the White House”

Om van evil een drieslag te maken, kijk alleen maar naar die psychopaat die naar Puerto Rico gaat om ze te vertellen dat hun problemen miniscuul zijn vergeleken met Kartrina in 2005. Die alleen maar kan zeuren over de financiën van het eiland, lots of water. En zichzelf maar vooral het ambt verder verlaagt door keukenrollen te gooien naar mensen die wanhopig wachten op echte hulp. Evil aan het werk.

Het debat of een massamoord kan leiden tot debat over de  redenen waarom Amerika uniek is in dit soort festiviteiten leidt tot verder cynisme. Hoe vaak is dit onderwerp al ter sprake geweest? Ik waardeer dat er politici zijn die proberen daar doorheen te breken maar ik weet (en zij weten) dat het verspilde energie is – vergelijkbaar, zou de psycho zeggen, met Rex Tillerson die diplomatieke conservaties met Noord-Korea probeert te onderhouden.

Maar het is zo vermoeiend. Dezelfde mensen die hetzelfde zeggen. Dezelfde mensen die de echte problemen ontlopen. De moord- en wapenlobby die tijdelijk zwijgt. De pscyho die over god loopt te ratelen. Het is te pijnlijk.

Wat in de tellerstanden van deze massamoorden vaak wordt vergeten is hoeveel mensen levenslang problemen houden, ook al hebben ze het overleefd. Meer dan 500 gewonden. Voor hen zal geen aandacht zijn. Zo was het, zo is het en zo zal het blijven.

Ondertussen overtreft de psycho zichzelf door in Puerto Rico zijn kostenbesparingen op een belachelijk duur vliegtuig onder de aandacht te brengen, onze eigen F-35. De psycho being the psycho kon hij natuurlijk ook niet de boodschap beperken tot ondersteuning en hulp maar moest hij doorzeuren over Puerto Rico’s deplorabele financiële toestand.

Een afgevaardigde in het Congres, Republikein natuurlijk en fel anti-abortus, raadt zijn maitresse aan om een abortus te ondergaan.

Het Huis, geleid door Republikeinen, natuurlijk, beperkt het recht op abortus en laat de ziektekostenverzekering van 9 miljoen kinderen verlopen – te druk bezig met het afschaffen van Obamacare is het excuus.

De Orwelliaans getitelde Sportmen Heritage and Recreational Act (SHARE) legaliseert geluidsdempers op wapens. Het Huis zou het deze week aannemen (Republikeinen, weet u). Hoe nadenkend: ze hebben het maar even uitgesteld. De behandeling was al een keer uitgesteld, nadat een afgevaardigde was neergeschoten. Met het aantal massamoorden lekker op stoom, komt deze fijne NRA-wet nooit aan bod. En zou de sportlieden tekort gedaan worden.

Minister Mnuchin, Republikein extra ordinair, op weg naar de uitgang, vliegt mee met het privé vliegtuig van de rijke lui die hij moet controleren.

Ah, laat ik ophouden. Bananenrepubliek.

Mooi overzicht van de manier waarop de late night shows reageerden. Allemaal beter dan de psycho, of Ryan of McConnell. maar vooral Kimmel is weer grandioos.

Vandaag houdt het Supreme Court hoorzittingen over de vraag of gerrymandering niet in strijd is met de grondwet. In dit geval gaat het om de staat Wisconsin waar de Republikeinen (natuurlijk, altijd zij) de staat na de volkstelling van 2010 zo hebben ingericht dat ze met een minderheid aan stemmen een zeer ruime meerderheid aan zetels halen in het staatscongres.

Wat is gerrymandering?

Ook als iedereen die ervoor in aanmerking komt mag kiezen garandeert dat nog niet dat de verkiezingen eerlijk zijn in een bredere zin. In de Verenigde Staten kunnen de staten zelf hun kiesdistricten indelen. Ze doen dat steeds opnieuw na de volkstelling die eens in de tien jaar gehouden wordt (in een nul-jaar, straks weer in 2020). Er zijn geen vaste regels voor en dus is ook de indeling deel van de politiek.

Politici delen hun kiesdistricten graag zo in dat ze het maximale voordeel opleveren voor hun partij. Dat kan betekenen dat je alle waarschijnlijk Republikeinse kiezers zodanig spreidt over de kiesdistricten (steeds zestig procent) dat ze bijna altijd een Republikein opleveren. Of je groepeert je tegenstander zodanig dat hun district bijna honderd procent Democratisch is. Dat garandeert één Democratische zetel maar maakt de omliggende districten minder Democratisch. In Misssissippi zijn alle zwarte kiezers in honderd procent zwarte kiesdistricten gegroepeerd, wat hen een paar zetels garandeert maar minder dan wanneer ze hun invloed in meer districten konden doen gelden.

Het is een oude Amerikaanse gewoonte, gerrymandering genaamd naar Elbridge Gerry die in 1812 gouverneur was van Massachusetts. Hij deelde de staat zo in dat zijn Democratisch-Republikeinse partij er het meest van kon profiteren, wat één district opleverde dat leek op een salamander die zich om de halve staat heen krulde. Aan de combinatie van salamander en gerry danken we gerrymander. Meer factoren spelen een rol maar het is een van de redenen dat de Democraten in 2014 voor het Huis van Afgevaardigden 47 procent van de stemmen haalden (landelijk) maar slechts 43 procent van de zetels. Met 52 procent van de stemmen slokten de Republikeinen 57 procent van de zetels op. De bescherming die de Republikeinen voor zichzelf hebben ingericht betekent dat volgens het Cook Political Report slechts 37 van de 435 zetels in het Huis echt op het spel staan.

Gerry’s mandering

De Republikeinse winst in 2010 – het tussenjaar waarin Obama flink werd afgestraft – had langdurige gevolgen. Dat was ook het plan. In 2008 besloten Republikeinen alles op alles te zetten op de staatsregeringen én het Huis. Hun programma heette Redmap, Redistricting Majority Project. In de tussentijdse verkiezingen van 2014 wisten ze hun winst verder uit te bouwen. De Democraten kunnen het zichzelf verwijten: ze kwamen simpelweg niet opdagen bij die tussentijdse verkiezingen. In 2014 nam slechts 36,6 procent van de geregistreerde kiezers de moeite om te stemmen en de meesten van hen waren Republikeinen die heel goed wisten wat er op het spel stond.

Het netto effect is dat het midden is verdwenen. Gematigde Republikeinen die door Democratische kiezers uitgedaagd konden om wat naar het midden op te schuiven, zijn weggewerkt door de eigen partij. Met het creëren van veilige districten is hun grootste gevaar dat ze op rechts uitgedaagd worden in de voorverkiezingen. Het project in 2010 zocht de staten waar de staatswetgever en niet een commissie de districten bepaalt met een Republikeinse gouverneur die de wetgeving niet van een veto zou voorzien. Slechts zes staten gebruiken niet partijdige commissies: Arizona, Iowa, Californië, Washington, Idaho en New Jersey. Deze travestie is een van de redenen dat de mening van de meerderheid van de Amerikanen in het Congres vaak geen meerderheid vindt.

In een regering vol met ethisch gehandicapte lieden – de baas voorop – springt na het vertrek van de insider dealer Price één man er met kop en schouders bovenuit: minister Mnuchin van Financiën.

Mnuchin is multimiljonair en heeft een beeldschone oliedomme echtgenote. Voor zijn huwelijksreis wilde hij graag wat overheidsvliegtuigen hebben. Om de zonsverduistering te zien nam hij een privé vliegtuig, op kosten van de belastingbetaler.

Mnuchin stond naast de pyscho toen die in de lichttoorts neonazi demonstratie, met antijoodse leuzes, heel aardige mensen herkende. Munchin, joods, liep niet weg – dat deed niemand van de lafaards die erbij stonden. Sterker, hij verdedigde zijn baas.

Nu liegt hij alles bij elkaar om een totaal geschift belastingplan erdoor te jassen.

Het is moeilijk om in deze regering je favoriete zwart schaap te kiezen maar Mnuchin hoeft er nauwelijks zijn best voor te doen. Het gaat bij hem vanzelf.  Een Republikein zoals Republikeinen bedoeld zijn. Op weg om de boeken in te gaan als de slechtste minister van Financiën sinds de republiek werd gesticht. Partner in crime met de president die op plek 45 van de waardering voor presidenten gaat belanden.

Al die loyaliteit aan de baas is hartverwarmend. Ik denk dat hij het einde van het jaar niet haalt.

De psycho deed een oproep tot eenheid. Je moet het lef maar hebben.

Dit is de man die tweets stuurde aan de burgemeester van Londen toen daar terroristische aanslagen plaatsvonden. Dit is de man die in Charlottesville de gewapende neonazi’s goedpraatte. Dit is de man die 24 tweets besteedde aan zijn gefabriceerde NFL conflict en geen aan Puerto Rico.

Vrienden van de man die oproept tot eenheid

Dit is de man die Hillary in het gevang wilde gooien voor privé email gebruik en zijn halve staf privé laat mailen. Dit is de man die liegt over belastingwetgeving. Die 20 miljoen mensen hun verzekering af wil nemen.

De excessen van deze idioot zijn zodanig en zo veelvuldig dat je na een paar weken al weer bent vergeten hoezeer de psycho de civic society van de VS heeft vernietigd.

Nee, eenheid zal er niet komen met deze man.

Een onbelangrijk punt op een dag als vandaag: ik ga niet stemmen in de voorzittersverkiezingen van de PvdA. Geen idee welk van de twee opties de slechtste is, dus ik laat het maar zo.

Wat mij betreft had Spekman meteen in maart moeten opdonderen en had een interim een radicale verandering moeten voorstellen waarin de partij al of niet mee kon gaan. De moeite die het blijkbaar heeft gekost om kandidaten te vinden en de kwaliteit die uiteindelijk boven water kwam doet het ergste vermoeden.

De interesse in een vernieuwde PvdA is al verwaterd, zoals ik eerder noteerde.

De echte slachtoffers? Puerto Rico. Arme mensen. Eerst genegeerd door de psycho nu uit het nieuws gedrukt door een andere psycho.