Wel fake nieuws is natuurlijk dat Amerika heeft samengezworen om de illegale nederzettingen van Israël nu eindelijk eens aan de kaak te stellen. Er is geen bewijs voor, en er was geen samenzwering voor nodig. Het werd gewoon tijd.
Ook fake is dat Israël een twee staten oplossing voorstaat.
Echt nieuws is dat Netanyahu allerlei sancties bedenkt behalve de enige die er toe doet: de 38 miljard die hij de komende tien jaar van Amerika krijgt (binnenkort uitgebreid tot 45 miljard door Trump Republikeinen) weigeren.
Auteur archieven: Frans Verhagen
Andere wereld
Ik moet bekennen dat ik verrast was door de dood van George Michael. Niet door zijn dood per se, maar ik had geen idee wie deze brave man was en waarom er zoveel heisa over werd gemaakt. Nu begrijp ik dat hij het meest beluisterde kerstliedje ooit heeft geproduceerd.
Ik voel me niet erg onthand door mijn gebrek aan kennis. Maar het drukt me weer eens op de dagelijkse werkelijkheid van iemand die geen tv kijkt en geen radio luistert (anders dan on line radio waar niet gepraat wordt): je weet niet waar de brave (of boze) burger zich mee bezig houdt. Ik check dagelijks even de Telegraaf on line en wordt ook daar met mijn onkunde geconfronteerd.
Het moet een wereld van verschil zijn. Als DWDD zich ontrolt ben ik aan het koken of aan het eten. Als na elf uur ’s avonds de borreltafel van Pauw toebereid wordt, lees ik een boek. Televisie (of visuele media) speelt geen rol in mijn dagelijks leven. Nou ja, ik kijk af en toe youtubes van historische gebeurtenissen waarvoor ik vroeger naar het museum moest – zoals Walter Cronkite en de dag dat Kennedy vermoord werd.
Maar dat Rafa en ene Polman een kindje krijgen? Tja, het zegt misschien iets over de vluchtigheid van society huwelijken – ik had wel meegekregen dat Van der Vaart elders ook kroost heeft rondlopen, mede dankzij de NRC die dit soort nieuws tegenwoordig ook belangrijk vindt.
Het is geen fake nieuws. Het is gewoon geen nieuws. En daar zijn we al heel erg aan gewend.
Een dode man besliste de verkiezingen
Je kunt honderd verschillende analyses loslaten op de verkiezingsuitslag. Wat blijft staan is dat Hillary Clinton de meest gruwelijke, afgrijselijke en slechtste kandidaat was sinds .. nou ja, sinds Michael Dukakis. Zoiets. Niet dat dat onverwacht kwam. Klik hier.
Maar een van de redenen die ik te weinig heb bekeken of te laag had ingeschat, is de dood van Antonin Scalia op 13 februari 2016. Op die dag werd het Supreme Court een dominant onderwerp in de verkiezingen, ook al praatten de kandidaten er weinig over. De Republikeinen pleegden grove grondwetsschennis door te weigeren zelfs maar hoorzittingen te organiseren voor de kandidaat die Obama had voorgedragen. Dat bevestigt de perfide aard van de Republikeinse Partij maar het was sluwe politiek van de sluwste senator, Mitch McConnell.
Door de zetel open te laten en de keuzen ‘aan de kiezer te laten’ zoals de Republikeinen verkondigden, nodigden ze de christelijk evangelische kiezers uit op een Republikein te stemmen. Bijbelfreaks als Rubin en Cruz dachten dat ze daar hun voordeel mee konden doen, maar uiteindelijk is het Trump geweest die ervan heeft geprofiteerd.
Ondanks zijn gebrek aan kwalificaties en zijn minder dan evangelisch verantwoorde levenswandel, stemden alle christelijken braaf op Trump – vanwege dat Supreme Court. Ik denk dat we die ontwikkeling te laag hebben ingeschat. Niet dat Hillary er veel aan had kunnen doen. Die teerling werd geworpen op 13 februari. Door op tijd dood te gaan, heeft Scalia ervoor gezorgd dat het Supreme Court tot in lengte van jaren conservatiever zal blijven dan het Amerikaanse volk.
Déjà vu all over again
Toen ik de foto van de moordenaar van de Russische ambassadeur zag, viel me de pose op. Die had ik eerder gezien.
De JSF
Je moet het Trump nageven: soms stelt hij gewoon normale vragen. In dit geval bij die absurde JSF waar wij ons ook toe hebben laten dwingen (met dank aan de PvdA). Ik denk dat Trump in dit geval van een koude kermis thuiskomt, dat wil zeggen dat als er al iets gedaan wordt aan de kosten, dat cosmetisch is. De defensie industrie heeft een model van kosten plus percentage winst en geen enkel incentive om de kosten te drukken. Dat zal niet anders worden tenzij het systeem wordt aangepakt. Maar dat kost meer dan 140 karakters.
Andere terechte vragen van Trump:
- waarom zijn vrouwen die abortus laten uitvoeren niet strafbaar als die zeloten zonodig abortus als moord willen definiëren? Heeft hij al weer ingeslikt.
- waarom zijn de Europese landen zo laks in hun defensie uitgaven?
- moet die Airforce One werkelijk zo duur zijn?
Nooit te laat om na te Denken
Sylvana Simons heeft Denk achter zich gelaten. Blijkt bij nader inzien toch vooral een partij te zijn voor conservatieve Turkse Nederlanders.
Een moedige stap. Ik vermoed dat ze via Denk in de kamer had kunnen komen maar dat ze voorzag dat ze daar al snel uit de fractie had moeten stappen. Dat heeft ze nu maar meteen gedaan.
Ik geef haar nieuwe partij vooralsnog weinig kans, maar de zelfpromotors van Denk hebben flinke averij opgelopen.
Obama op de valreep
Mooi dat Obama op het laatste moment de rug recht heeft gehouden: het nederzettingenbeleid van Israël is illegaal en dat mag luid worden uitgesproken. Waarschijnlijk heeft Netanyahu er alleen maar voordeel van maar het is goed vast te stellen dat deze meest desastreuze premier ooit de Amerikaanse steun heeft verspeeld.
Want alle gekwetter ten spijt en de Trump ommekeer na 20 januari waar ik niet aan twijfel, de brede stroming in de VS is dat het wel mooi geweest is met het naar de pijpen dansen van Israël. Klik hier voor mijn column in de Groene daarover.
Ook het verbod op oliedrillen in het arctisch gebied is mooi. Nou Snowden nog pardon geven.
Asschers belastingverhoging
Ik moet zeggen dat Lodewijk Asschers aankondiging dat hij de hoogste belastingschijf wil optrekken een sluwe manoeuvre was. Zijn onderliggende boodschap is precies de boodschap die de PvdA wil uitstralen: om het samen in onze samenleving te versterken moeten de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen. Het gaat goed met de economie dankzij het gewaagde en niet onomstreden kabinet waarin de PvdA deelnam, maar nu moeten degenen die daar het meest van profiteren ook naar rato bijdragen. Dus iets meer voor hen die iets meer inkomen hebben, en bovendien net een belastingextraatje hebben gekregen.
Sluw, want mensen die zich druk maken om een procent meer of minder in een schijf stemmen toch niet PvdA. Sluw, want het benadrukt dat de PvdA niet vrijblijvend oproept tot een inclusieve samenleving met adequate voorzieningen. PvdA’ers dragen er zelf aan bij, een manifestatie van een onpopulair woord: solidariteit. Ik raad Asscher aan om dat woord niet vaak te gebruiken maar de achterliggende gedachten des te meer.
Aleppo
De aanval op Obama’s gebrek aan actie, weigering om te interveniëren in Syrië, ligt al langer onder vuur maar reken er maar op dat het in de nabeschouwingen over zijn regeerperiode vaak zal klinken. McCain betoogt dat er een Amerikaans belang is in Syrië. Vooral El Qaida onder de duim houden, vluchtelingenproblemen voorkomen en Iran dwarszitten. Ik zou denken dat die belangen niet voldoende zijn voor ingrijpen. Terugkijken had de libertarian kandidaat voor het presidentschap een goed punt toen hij tijdens een interview niet wist wat Aleppo was. Niet zozeer voor zijn kandidatuur, maar voor het kennis- en betrokkenheidsniveau van de Amerikanen. Het interesseerde de gemiddelde burger net zo weinig als de Europese burger dat deed.
Maar een veel groter probleem, dat de critici van Obama niet oplossen, is dat het volstrekt onduidelijk is wat Amerika had kunnen doen. Direct in oorlog met Assad? Met ISIS achter je en onbetrouwbare Turken boven je? Ik heb moeite het me voor te stellen.
Natuurlijk had Amerika 50.000 soldaten kunnen sturen en in een paar weken grote opruiming kunnen houden (in elk geval in dat deel dat Assad niet meer beheerste). En dan? Ik zou denken dat in de naweeën daarvan de door McCain geschetste belangen moeilijk te handhaven zouden zijn. Meer terrorisme, denk ik, even veel vluchtelingen en een moeras waar je niet meer uit komt.
Kritiek op Obama is prima, maar ik zou graag horen wat het alternatief geweest was. En hoe het lange termijn plan er dan uitgezien had.
Interessant is dat McCain zijn goede vriend Trump (hij steunde de haatzaaier zolang zijn eigen campagne het nodig had) vertelt dat een combi beleid met de Russen niet gewaardeerd zal worden door de haviken. En wat er dan wel moet gebeuren, daarover heeft McCain vooralsnog niets te zeggen.
Iran besliste de verkiezingen van 1980
Al schrijvend over de presidenten Carter en Reagan voor mijn nieuwe Geschiedenis van de VS (september 2017) werd ik eraan herinnerd (hoe kon ik het negeren?) dat de verkiezingen van 2016 misschien beslissend door Rusland werden beïnvloed, die van 1980 werden zeker door Iran beslist.
Iran had in 1979 Amerikaanse diplomaten in gijzeling genomen als reactie op de toelating van de Sjah tot de VS voor een medische behandeling. Hoewel Jimmy Carter als president met bewonderenswaardige terughoudendheid had gereageerd op de val van de Sjah, kreeg hij daarvoor in Teheran weinig krediet. De gijzeling zou duren tot een half uur na de inauguratie van Ronald Reagan op 20 januari 1981. Op dat moment werden de 52 gijzelaars die 444 dagen vastgezeten hadden, vrijgelaten.
De hele campagne van 1980 had in het teken gestaan van deze vernedering van Amerika, dat zichzelf toch al ziek, zwak en misselijk voelde na het debacle in Vietnam. Carter kon niet voluit campagne voeren en beperkte zich aanvankelijk tot een Rose Garden Strategy: campagne vanuit het Witte Huis. Toen hij onder vuur kwam van Ted Kennedy voor de nominatie was dat niet houdbaar. Maar het onderwerp ging natuurlijk niet weg.
Er werd gedurig onderhandeld maar Carter liet zich in het voorjaar van 1980 overhalen een reddingsactie te organiseren. Die mislukte en maakte ook duidelijk dat binnen zijn regering een splijting was ontstaan tussen haviken (Brzezinski) en duiven (Cyrus Vance). Het deed Carter allemaal geen goed, zeker niet toen in die periode ook de late night talk show van Ted Koppel opkwam, die iedere dag op het onderwerp inging. Ook CBS News deed mee: aan het einde van iedere nieuwsuitzending meldde Dan Rather dat het dag zo en zoveel was van de gijzeling. De Reagan campagne was steeds bang voor een Oktober verrassing: vrijlating vlak voor de verkiezingen. Of ze dat ook probeerden te beïnvloeden, is onduidelijk gebleven.
De Iraniërs speelden het voor wat het waard was. Ze maakten Carter kapot en haalden zo Reagan het Witte Huis in. Of ze daar nou veel baat bij hadden, is vers twee.
Ook in 1968 was er een buitenland dat besliste. De Nixon campagne deed veel moeite om de Zuid Vietnamezen over te halen bij de onderhandelingen in Parijs niets toe te geven, zodat die zouden mislukken. Nixon liet weten dat hij als president meer te bieden zou hebben aan Saigon – een leugen die ze geloofden. Via privé contacten blokkeerden ze vooruitgang in Parijs, die de regering Johnson en zo de kandidaat van de Democraten, Hubert Humphrey, geholpen zou helpen.