De afgelopen weken zijn er een groot aantal antisemitische ‘incidenten’ geweest in de VS. President Trump besteedde er lange tijd geen aandacht aan, kreeg zelf het verwijt dat hij in staat was gebleken het Holocaust Museum te bezoeken, daar een speech te houden en het woorden Joden niet eens te noemen. Zijn staf in het Witte Huis zit vol met Breitbart en alt-right lui die ook niet terugdeinzen voor wat anti-joodse retoriek.

Gisteren kwam Trump eindelijk met een officiële verklaring waarin hij de incidenten veroordeelde. Vice president Pence ging een stapje verder en toonde zich meer presidentieel dan de psycho die alleen op advies van zijn mediakliek de verklaring aflegde.

Wat onderbelicht blijft is de mate waarin Amerika een land is waar antisemitisme enorm sterk aanwezig is. Altijd geweest. In de negentiende eeuw liep de elite te hoop tegen de bankiers die vanaf 1850 invloedrijk werden: de Lehmans, de Goldmans en de Seligmans. Het waren vooral immigranten uit Duitsland die in New York succes boekten als bankiers. Ondanks hun succes, en deels dóór hun succes, werden ze sociaal op afstand gehouden. Zoals altijd viel het verhaal van de samenzwerende joodse bankiers in vruchtbare aarde.

Toen na 1890 miljoenen straatarme Jiddisch sprekende Oost-Europese en Russische joden arriveerden, verjaagd uit Rusland door de officiële pogroms, werd het alleen maar erger. De anti-immigratie retoriek in de jaren 1900 en 1910 was bepaald onfris. De in 1916 door president Wilson benoemde rechter van het Supreme Court, Louis Brandeis, riep veel weerstand op. Sommige van zijn collega’s in het Hof weigerden naast hem te zitten of met hem te praten.

Tot ver na de Tweede Wereldoorlog zou Amerika een sterk antisemitisme kennen. Zakenclubs en golfbanen hielden joden buiten de deur, in het Zuiden gingen racisme en antisemitisme hand in hand. Philip Roths The Plot against America maakt fictie van een soort segregatie tegen joden en inderdaad, dat zou in 1940 bepaald niet onmogelijk geweest zijn.

Maar iedere New Yorker weet dat joden tot in de jaren zestig niet lid konden worden van zakenclubs. Overigens heerst in zwarte kringen, vooral bij de Nation of Islam, maar ook onder establishment types als Jesse Jackson, een afkeer van joodse Amerikanen. Jackson noemde in 1988 in zijn presidentscampagne New York ‘hymie town’ wat hem gelukkig meteen een hoop steun kostte.

Na de oorlog schaamde Amerika zich voor het niet toelaten in de jaren dertig van joodse vluchtelingen uit Duitsland. Het gebrek aan kennis, of het negeren van de vernietigingskampen leidde tot een reactie die ook weer overdreef: de Tweede Wereldoorlog is zowat teruggebracht tot de Holocaust. De rijen voor het Anne Frank Huis in Amsterdam staan vol Amerikanen die niets weten van de Tweede Wereldoorlog behalve Pearl Harbor en de kampen.

Ogenschijnlijk is Amerika een bijzonder vriendelijk land voor joodse Amerikanen en heeft de VS sinds de Tweede Wereldoorlog Israël omarmd als 51ste staat. De Israël lobby heeft een ongekende invloed op de buitenlandse politiek. Zozeer dat stupiditeit de joodse Amerikanen ook in hun greep heeft: Barack Obama die regelmatig golfde op een club in Maryland die veel joodse leden heeft, kreeg te maken met een plan om hem de toegang te ontzeggen omdat hij in de VN verzet tegen de nederzettingenpolitiek niet had ondersteund.

Het punt is: Amerika is ook op dit terrein een verdeeld land. Enorm pro-Israël (hoewel steeds minder) en tegelijkertijd met een sterke anti-semitische onderstroom. vooral in kringen van white supremacists en survival types in het Westen, maar zeker niet tot hen beperkt. De onnozele president in het Witte Huis denkt dat hij gevrijwaard is van elke kritiek omdat zijn schoonzoon en dochter joods zijn. In werkelijkheid hebben Trump en zijn aanhangers een klimaat geschapen waarin deze ‘incidenten’ sterk in aantal zijn gestegen en een onaangename onderbuik kant van Amerika blootleggen.

Ik heb nog geen verhalen gezien die Wilders en Baudet linken aan Yiannopoulos. Niet belangrijk denkt u? Wel degelijk. Baudet heeft ook de nodige interessante opinies over Rusland en de Oekraïne. Harry van Bommel wordt vandaag in de New York Times beschreven als op zijn best een niet nieuwsgierige useful fool voor de Russen in het Oekraïne referendum. Tijd voor wat media actie.

Nog even die Yiannopoulos. In Berkeley werd hij weggejouwd, waarna de psycho begon te roepen dat de overheid geen federale steun meer zou geven aan de universiteit (een staatsinstelling). Maar dat gezeur rondom deze provocateur had niets met free speech te maken. Hier was sprake van een geldmachine, iemand die een maniertje gevonden had om zichzelf belangrijk te maken en daar goed geld aan te verdienen. Roept u maar. Een soort meer succesvolle Prem.

Dat karretje zit nu in de stront. De conservatieve jongerenclub die deze mafketel uitnodigde ligt onder vuur. De psycho zal er wel mee wegkomen, hij weet vandaag niet wat hij gisteren gezegd heeft. Maar laten we Baudet nog even lekker onderhanden nemen. 

Klik hier voor een bijtend commentaar van Chuck Todd, CNN, die weigert de naam van de provocateur te noemen. Nee, het gaat niet over free speech, dat is geen vrijbrief voor haarspraak en onzin. Zomaar van toepassing op onze eigen haatzaaier.

Zoals u weet ben ik geen fan van historische vergelijkingen. 

Wel wil ik hier opmerken dat belegerde presidenten er dol op zijn om de aandacht te verleggen door op een trip door het land te gaan om zich door supporters te laten toejuichen, zoals Warren Harding deed in 1923, of door in het buitenland steun te claimen, zoals Richard Nixon in 1973 en 1974.

Warren Harding is een mooi ijkpunt voor de psycho. Harding werd in 1920 kandidaat omdat het Congres iemand wilde die ze in de hand konden houden. Goeie Harding liet zich erin praten, werd gekozen en baalde er geweldig van. Hij kon zijn maîtresse niet meer ontmoeten omdat in het Witte Huis zijn echtgenote steeds om de hoek zat (Harding is de man van de bezemkast), en niet meer whiskey drinken met zijn senaatscollega’s.

Harding was een totale mislukking. Hij benoemde vrienden op belangrijke posities en binnen de kortste keren was corruptie een dagelijks verschijnsel. Harding had heel goed door dat zijn presidentschap hem door de vingers liep, dat hij een mislukking was. Zijn bloeddruk steeg en toen hij in de loop van 1923 een ‘voyage of understanding’ opzette om zich te laven aan het volk, dat hem best een aardige gozer vond. In Alaska kreeg hij waarschijnlijk al een hersenbloeding, in San Francisco overleed hij waarschijnlijk aan een hartaanval. Ongelukkig, ontevreden en teleurgesteld. Een voorzienbare dood.

Harding moet Trumps idool zijn. Ze zullen moeten vechten om de laagste plaatsen. Harding staat nu op plaats 43 in de presidenten top 45. Alleen Buchanan staat nog lager maar ja, die liet ook de burgeroorlog ontstaan. Come tot think of it, misschien schiet de psycho voor die plek.

Oh ja, dat hadden we kunnen weten. Zweden? Terrorisme?

Nu blijkt dat de psycho op het onverbeterlijk domme Fox News een item had gezien over criminaliteit en al of niet verbanden met een immigranten gemeenschap. 

Als je je eigen inlichtingendiensten niet vertrouwt en alleen kunt afgaan wat je ziet op de talkshows en door jou vertrouwde televisie, dan krijg je dit soort verhalen. De man leeft in een bubble, een wereld van zichzelf.

Hij roept maar wat, kortom. Dit gaat geen vier jaar duren.