Thierry Baudet, die van de eenmans partij omdat hij nou eenmaal een baantje wil, heeft een thema gevonden. De bedreigde kerstmis.
Geen prijs voor de plek waar hij het gevonden heeft: in de Republikeinse krochten van de evangelische sharia. Oom Donald heeft de wereld geschokt door zich niets aan te trekken van wat hij politiek correct vindt en praat gewoon weer over kerstmis. Neefje Thierry babbelt lekker mee.
In de VS lopen ze al jaren te zeuren dat je als je ‘happy holidays’ zegt in plaats van ‘happy christmas’ je een vijand van de judeo christelijke cultuur zou zijn. Kerststalletjes op publieke grond worden soms verwijderd.
Tja, het is een vreselijk probleem dat dit in Nederland ook zou gebeuren. Never mind alle domme kerstliedjes waarmee je jaarlijks wordt lastig gevallen, de bomen, de kerstmannen en vooral de vele jongeren die slechts een flauw benul hebben wat er met kerstmis gevierd wordt. Baudet, of Bidet, zoals een reageerder hem blijkbaar noemde, laat zijn armoede wel heel erg blijken. Als dit is wat er in het identiteitsdebat moet worden bediscussieerd dan is het nog poverder dan ik al dacht.

Columnisten hebben meestal een beperkte houdbaarheid. Hofland ging te lang door, Heldring idem. Sommige columnisten in het arsenaal dat Vandermeersch in de NRC bij elkaar heeft geschoffeld schrijven nooit iets interessants en hebben dus geen houdbaarheidsproblemen. Caroline de Gruyter daarentegen is altijd interessant en een van mijn favoriete columnisten oude garde, William Safire, verraste voortdurend. Thomas Friedman blijft, ondanks zijn soms pedante toon, intereresseren.

Waarom heb ik dan al maanden, of langer zelfs, genoeg van Paul Krugman? Ik kan er niet precies de vinger op leggen maar het punt is, denk ik, dat een columnist aan het denken moet zetten. Krugman nodigt niet uit tot denken, hij wil zijn punt scoren, hij wil gelijk krijgen. Gelijk willen krijgen is een ziekte die dezer dagen wijd verspreid is. (Klik hier voor een column die ik uiteindelijk herschreef, maar die oorspronkelijk vooral over dat onderwerp ging – het irriteert me nog steeds dat iemand Bolkenstein na de koude oorlog, waarbij ze ons lang voor de gek hielden over Sovjet kracht, alleen maar gelijk kraaide).

Krugman dus. Tja, hij is econoom, Keynesiaans econoom en soms maakt hij een interessant punt. Maar de toon van heilige verontwaardiging over mensen die er anders over denken, daar kan ik niets mee. Ik merk dat ik aan zijn column begin en hem dan vrij snel weer verlaat. Een vergelijkbare irritatie heb ik bij het voorspelbare geneuzel van Thomas van der Dunk en de voorspelbare saaiheid van Paul Brill in de Volkskrant. Columnisten die pleitbezorgers zijn, zoals Eppink, daar heb je sowieso niets aan.

Een mooi stukje in de NYT vandaag over het effect van Trump op de media. Wat blijkt? Bijna alle serieuze media, van Vanity Fair tot de NYT zelf, hebben nieuwe abonnees gekregen. Vanity Fair nadat de bespreker van Trumps restaurant dat het slechtste van New York vond en de respect zoekende president elect het nodig vond wild te keer te gaan op twitter. Zelf houd ik mijn on line abonnement of de Washington Post, een prima bron van informatie in deze tijden. En natuurlijk de FT en de New Yorker, zonder die media zou het er treurig uit zien.

De laatste tijd gebruik ik graag een oude Amerikaanse politieke wijsheid: Democrats come with a knife to a gun fight.
Oftewel, Democraten worden steeds genaaid door Republikeinen die geen scrupules hebben en gewoon, met alle mogelijke middelen, hun agenda doorduwen.
Voorbeeld nummer 1: North Carolina. In deze haatstaat, waar Republikeinen sinds de jaren zestig racistische onmin zaaien (senator Jesse Helms was er goed in), hebben de Republikeinen de gouverneursverkiezingen verloren. Terecht, hun zittende man had om kiezers te winnen domme wetgeving erdoor gejast die de staat veel schade deed.
De Republikeinen doen de staat nu nog extra schade door de macht van de nieuwe gouverneur aan banden te leggen. Ze hebben er wetgeving doorgejast die dat doet en de uitgaande, verliezende gouverneur heeft die natuurlijk getekend.
Het is het zoveelste bewijs van de verderfelijke aard van de Republikeinse Partij.
Acht jaar lang obstructie in Washington, schending van de grondwet door te weigeren een vacature in het Supreme Court te vullen, schaamteloze zakkenvullerij: dit is de partij die daarvoor verantwoordelijk is.
Wie bij die vaststelling not tut tut riep, moet vooral naar North Carolina kijken.

Er zijn nog steeds mensen die denken dat als de kiesmannen vandaag bijeen komen in de verschillende staten ze tegen Trump zullen stemmen.
Het lijkt me onzin.
Zo werkt dat systeem niet en Trump mag een onbeschaafde proleet zijn met autoritaire neigingen, dat is niet voldoende reden om het systeem op zijn kop te zetten.
Zo werkt het nou eenmaal. Als John Kerry in 2004 Ohio had gewonnen en met een minderheid aan stemmen president was geworden, hadden de Democraten niet geklaagd. Dat moeten ze nu ook niet doen.
Het is de schuld van de Clinton campagne dat de kiesmannen er niet zijn vandaag.
Daar moeten we ons bij neerleggen.
Haarzaaiers als Trump en Wilders ondermijnen de rechtstaat door alles ter discussie te stellen, de onpartijdigheid van het juridisch systeem te betwijfelen en zaaien niet alleen haat maar ook twijfel en zelfs boosheid over het democratisch systeem.
Als de andere kant, laten we zeggen, de beschaafde wereld, dat ook gaat doen is het eind zoek.
Tough shit, Trump krijgt de electorale stemmen.
Hij zal niet zo lang leven, schat ik. Het presidentschap is een zware baan en heeft weinig te bieden wat Trump zal bekoren. Binnen de kortste keren zal het chaos en onmin zijn tussen zijn onderknuppels. Ik denk dat hij dat niet overleefd – letterlijk.
De revolutie zal van korte duur blijken en dan zal bijbelsharia voorstander Mike Pence een gewone, Republikeinse en ook bijzonder schadelijke regering vormen.
Er zit niets anders op dan volgende keer iemand anders te kiezen en met behoorlijke plannen te komen. Zo werkt een democratie.

Volgens Time Magazine was Donald Trump the person of the year.
Ik denk dat ze een beetje te vroeg waren of te Amerika gericht.
Een betere kandidaat lijkt met Wladimir Poetin.