Weekje weg

Terug op 27 mei, geen postings tenzij er rampen gebeuren, afgezien van de permanente ramp.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

U kent de drill

Shock, prayers. U kent de drill.

Trump ontmoet scholieren, belooft wat te doen. Gaat naar de NRA en doet terroristen na. Enfin, u kent de drill.

Texas. Guns. Prayers.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Kim trumps Trump

Die duivelse Kim toch. Een soort slimme variant van de psycho.

Hij maakt het moeilijk voor de VS om straks zelf de zaak af te blazen als er geen kans is op succes. Met andere woorden, dit vuiltje wordt wel weggewerkt, maar het vertelt wel wie hier de marsroute bepaalt.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Verjaardag

Tja, zo kun je ook je verjaardag vieren. Wel passend eigenlijk.

Een Trump feestje, een bezetting en het doodschieten van bezette burgers. Gefeliciteerd Israël.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Een Trump aanbidder, rijp voor de talk shows

Amerikaanse presidenten krijgen de lap dogs, de aanbidders, die ze verdienen. Zo gezien was het natuurlijk niet verrassend dat Willem Post, die graag aanschurkt tegen de powers that be, in de NRC Trumps ‘realistische’ buitenlandse politiek aanbeveelt en de argumenten van de psycho van het Clingendael imprimatuur voorziet. Hij lepelt braaf op wat Netanyahu en Trump voorschotelden en vind dat Europa ook maar economische oorlog aan Iran moet verklaren.

Het is verleidelijk er  commentaar op te geven. Ik laat het bij een aanval ad hominem. Post was een Clinton-sycophant, die zich liet voorstaan op zijn uitstekende contacten (nou ja, hij had ze in Delft een handje gegeven) met de Clintons. Hij was ook voor de Bush avonturen. Voor Hillary 1 en voor Hillary 2. En nu voor Trump. En als ware kenner beschreef hij de ambassadeur Pete Hoekstra als ‘een insider en een aardige vent’, ‘een absolute zwargewicht’ en zat keurig in het applauscollege toen Hoekstra in Den Haag de nonsens verkondigde die de wereld overging. Kijk, dat is nou eens deskundigheid waar je wat aan hebt.

Enfin, als u wilt weten hoe een Trump fan geboren wordt (nodig in de Nederlandse praatprogramma’s anders heb je geen discussie) lees dan Posts penetrerende analyse in de NRC. U heeft mij niet nodig om onzin te herkennen. Ik kon geen link vinden, misschien vindt de krant het bij nader inzien ook niets. Nu wel. Het commentaar, een pagina verderop kwam daar wel op neer.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

The Cheney gang rides again

Mooi verhaal van Peter Beinart in The Atlantic onder dit motto:

Which raises a disturbing question: How is it possible—15 years after the launch of one the greatest catastrophes in American history—that so many of the assumptions that guided America’s march to war in Iraq still dominate American foreign policy today?

De act van Nethanyahu vorige week deed hem (en mijzelf) denken aan die arme Colin Powell die in de VN een leugenverhaal moest houden, hem opgedrongen door lui als Bolton en andere neoconservatieven in de Cheney-bende. Inderdaad, hoe is het in vredesnaam mogelijk dat de impulsen en de mensen die Amerika’s grootste blunder aller tijden op hun geweten hadden, nu weer de drijvende kracht achter stupide beleid zijn?

Fast forward 11 years. Bolton is back in government as Donald Trump’s national-security adviser. Netanyahu is again Israel’s prime minister. And they are making the same arguments about the futility of the international inspections regime in Iran that they once made about the futility of the international inspections regime in Iraq.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Een oorlogsverklaring aan Iran

Onder Barack Obama begon Amerika zich geleidelijk terug te trekken uit het Midden Oosten. Dat was geen plezierig gezicht, soms, zoals in Syrië, maar een noodzakelijke stap na de rampzalige oorlogen in Irak en Afghanistan. De deal met Iran was een manier om Iran bij de wereld te betrekken.

Trump heeft daar geen boodschap aan. Het klimaatakkoord, het Trans Pacific Pact en nu de deal met Iran. Je kunt Amerika, een land op zijn retour, simpelweg niet meer vertrouwen. Afspraken stellen niets voor. Een strategie is er niet. Israël en Saudi Arabië bepalen hoe Amerika weer wordt teruggezogen in het Midden Oosten.

Trumps stap is een oorlogsverklaring aan Iran. Of die oorlog warm wordt, staat te bezien maar de economische wurggreep waarin Amerika Iran neemt – door andere landen te dwingen geen zaken te doen – is het equivalent van oorlog. Voor gematigden in Iran is het slecht nieuws, de hardliners zullen er hun voordeel mee doen.

De klimaat akkoord van Parijs komt wel weer terug, het Trans Pacific Pact dat Trump de eerste week van zijn circusvoorstelling schrapte, wordt weer heroverwogen, simpelweg omdat het anders dan Trump (en ook een laffe Clinton) zei een goede afspraak is. Over de kansen dat dit oorlogszuchtige beleid goed afloopt ben ik een stuk minder optimistisch.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De implosie van het Trump gekkenhuis

Je wist dat Trump aan het bodemvissen was toen hij zijn trouwe voetveeg Rudy Giuliani in zijn team van juristen opnam. Nou ja, team, de meesten zijn vertrokken en niemand wil voor de psycho werken met uitzondering van Clintons impeachmentadvocaat. Die ziet er wel brood in.

Giuliana wilde ooit minister van Justitie worden en toen van Buitenlandse Zaken – de psycho wilde er niet aan en benoemde andere klungels. Maar Rudy is back! Meteen problemen voor Trump veroorzakend.

Niet het probleem dat Trump opnieuw te kijk staat als een pathologische, zielige leugenaar. Niet het probleem dat zijn staf voor joker staat, Sarah Huckabee Sanders voorop. Nee, dat zijn we al aan gewend. Leugens zijn de modus operandi van deze psychopaat.

Het probleem is ook niet dat hij een sleazebal is die porno actrices in zjin bed noodt terwijl zijn vrouw ligt bij te komen van een bevalling (de waarheid is waarschijnlijk dat Melania hem al lang uit haar bed had gekieperd toen de erfenis eenmaal veilig was). De pussygrabber is gewoon, een pussygrabber die in de campagne niet alleen een show maakte van Billy Clintons stupiditeiten maar ook van Hillary’s gezondheid terwijl hij zelf zijn rapport aan de dokter dicteerde.

We zijn er al aan gewend dat deze man een blamage is voor het presidentschap. Er is een verschil tussen ‘het ambt’ en de persoon die het vervult. Je kunt respect blijven houden (al wordt het lastiger) voor de president van de Verenigde Staten en de ambassadeur in Nederland als functionarissen, ook al zijn beide al persoon afzichtelijke types.

Ik weet niet of een impeachment nu dichterbij gekomen is maar het is wel duidelijk dat we de implosie meemaken van het Trump gekkenhuis. Hij denkt dat het allemaal hardstikke lekker gaat (Noord Korea, economie) en denkt dat hij zijn eigen beste adviseur is.

Ah well, good luck daarmee. John Kelly gaat binnenkort vertrekken, Pruit wordt binnenkort eruit gegooid, de helft van zijn ministers is heel of half corrupt. Lekker zo die gaat.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Ook over zijn gezondheid loog de psycho

Het is een teken van de diepte waarin onze opinie over de psycho als president is gezonken dat het nauwelijks meer verbaasd dat de brief die zijn arts over zijn gezondheid schreef en die hij in de campagne gebruikte, door Trump zelf was gedicteerd.

Iedereen vermoedde dat en de arts maakte, laten we zeggen, nou niet direct een betrouwbare indruk, maar hij kwam er mee weg. Nu geeft de arts toe dat het allemaal fake was. Niet fake news maar bedrog.

Het zou mij niet verbazen als het gezondheidsrapport dat Trump een half jaar geleden kreeg van zijn Witte Huis arts die hij later voordroeg voor een ministerspost, ook van a tot z gelogen is. Er waren toentertijd al opmerkingen van artsen dat sommige gegevens van Trump wezen op hartproblemen, maar niemand kon er verder veel aan doen. Hij kwam er mee weg.

En zo gaat het in Trumpistan. Onze normen voor wat acceptabel is zijn zo ver gezakt, dat we letterlijk nergens meer van opkijken. Nee, dit soort leugens zijn geen reden voor impeachment. Ze laten enkel zien dat we geen enkele uiting, geen enkele, van deze man serieus moeten nemen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De permanente ideologische confrontatie

Als Donald Trump meer dan een half A-4tje zou kunnen lezen, dan zou je hem verplicht de epiloog opleggen van De koude oorlog. Dit recente boek van Odd Arne Westad, een Noor die doceert aan Harvard, biedt een geschiedenis die de Koude Oorlog plaatst in een langere lijn, de ideologische tegenstelling tussen twee gedreven regimes. Amerika als zelfverzekerde, van eigen goed- en grootsheid overtuigde natie, de Sovjet Unie als natie met een eigen droombeeld en visie voor de wereld. De voorwaarden voor een titanenstrijd waren vanaf 1918 aanwezig, de confrontatie onvermijdelijk.

De gemakkelijke versie is dat Amerika won. Westad merkt echter terecht op dat daarmee de nieuwe problemen begonnen. In zijn overmoed geloofde de Verenigde Staten dat zijn systeem het beste was, het enige met overlevingskracht – het einde van geschiedenis in Francis Fukuyama’s veel misbruikte bewoording. Maar als we meegaan in Westads analyse dan zien we dat die ideologische component op dat moment niet zomaar verdween.

Dat bleek. Amerika’s ‘overwinning’ leidde tot twee soorten triomfalisme. De eerste was er een die kapitalistische welvaart en marktwaarden op wereldschaal wilde bevorderen. Westad noemt het de Clinton-versie. Kenmerkend acht hij het gebrek aan specifieke doelstellingen en evenzeer het gebrek aan discipline in de uitvoering van wat dan ook. In plaats van het bouwen van stabiele omgevingen via de Verenigde Naties, monetaire instellingen en lange termijn overeenkomsten concentreerde de regering-Clinton zich op welvaart en economische groei. Binnenlands was dat misschien een juiste keuze maar, meent Westad, buitenlands een gemiste kans. Met name op de Koude Oorlogs-slagvelden als Afghanistan, Congo of Midden Amerika schitterde de Verenigde Staten door afwezigheid.

De tweede soort triomfalisme noemt Westad de Bush-versie, het benadrukken van dominantie. Door 9/11 konden de neoconservatieven het door hen geconstateerde ‘unipolaire moment’ gebruiken om uit te halen tegen de vijanden van Amerika, leidend tot pijnlijke mislukkingen in Afghanistan en Irak, oorlogen zonder strategische betekenis. Een van de cheerleaders uit die tijd is nu Nationale Veiligheidsadviseur.

Zo gezien is de wereld na de Koude Oorlog eerder een voortzetting van de historische lijn dan een afwijking daarvan. Dan was de Koude Oorlog enkel een fase en waren wereldwijde dominantie of wereldwijd verlies de enige twee mogelijke uitkomsten. De tot nadenken stemmende conclusie is dat alles nog steeds draait om ideologische confrontatie. Ik vermoed dat Xi Jinping zich daar in zou herkennen – en anders Wladimir Poetin wel.

Westads boek is een eyeopener. Het biedt een hoognodige vervanging van de klassieker van John Lewis Gaddis uit 2005. Mocht een A-4tje te veel zijn voor een president wiens briljante geest snel overbelast is: misschien kan iemand het hem voorlezen.

De koude oorlog. Een wereldgeschiedenis door Odd Arne Westad

The Cold War. A World History. Odd Arne Westad

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen