Jacob Riis en How the Other Half Lives in Foam, Amsterdam

Aanrader in het Foam fotomuseum Amsterdam: Jacob Riis en de foto’s die Amerika wakker schudden en van Theodore Roosevelt een progressieve president maakten.

 

Jacob August Riis werd geboren in Denemarken, in 1849. Hij ging in 1870 naar Amerika, om als leerlinggezel van een timmerman zijn brood te verdienen. Riis kwam net op een moment dat de Amerikaanse economie in een depressie zat, de post-burgeroorlog terugslag, en onderging aan den lijve de problemen van de nieuwkomer. Meestal geen werk, hongerig en dakloos, geregeld de nacht doorbrengend in een politiekbureau. Hij deed van alles en nog wat, liep zelfs van New York naar Philadelphia om werk te krijgen bij een Deense familie die hij kende. Na drie barre jaren vond Riis werk bij een nieuwsorganisatie in New York.


In 1877 werd hij politieverslaggever voor de Tribune en het Associated Press Bureau. Het hoofdkwartier van de politie was in Mulberry Street, midden in de sloppenwijken van de East Side. Jarenlange observaties van de ellende in deze wijk maakten van Riis een begripsvolle en bewogen reporter. Vooral ‘The Bend’, het hart van Mulberry Street – ooit een koeienpad maar in de jaren zeventig centrum van de sloppenwijken – verafschuwde hij voor wat hij er dagelijks zag.

Huisjesmelkers probeerden zoveel mogelijk te profiteren van de opeenvolgende stromen immigranten die hier opdoken. Eerst ieren, daarna Duitsers, Joden en Italianen, die ze onderbrachten in donkere, ongeventileerde en ongezonde appartementen (‘tenements’). De overbevolking was enorm. Erger nog waren de Street Arabs, de kinderen die op straat sliepen, overleefden door voedsel te jatten en als ze oud genoeg werden, lid werden van het leger van dieven en oplichters.

Riis schreef er iedere dag verhalen over en in 1884 leidde dat tot een benoeming in de Tenement House Commission. Als journalist had Riis gezien wat de kracht van foto’s kon zijn – zeker nu Eastman de rolletjesfilm had ontdekt en een gemakkelijk draagbare camera ontwikkelde. De rijke helft van de samenleving kon gemakkelijk negeren wat er in de rest gebeurde, maar het was moeilijker om foto’s van de werkelijkheid te ontkennen. Hij leerde zichzelf foto’s maken, niet zonder problemen, want hij stak tot twee keer toe de appartementen die hij wilde fotograferen in brand.

Tussen 1888 en 1890 schreef hij How the Other Half Lives, geschreven met morele verontwaardiging, voorzien van onontkoombare feiten en misschien nog wel indringender foto’s. Helaas konden de foto’s met de stand van de boekdrukkunst niet worden afgedrukt en moesten ze nagetekend worden. De impact van het boek is nu groter dan hij in 1890 was. Een van de lezers was de jonge Theodore Roosevelt, die politie commissaris zou worden en later gouverneur van New York.

Wie de foto’s nu bekijkt, wordt getroffen door de verlepte uitstraling van deze moegebeukte mensen. De barre leefomstandigheden komen op de foto’s sterker over dan het gevoel dat je krijgt als je het Tenement Museum bezoekt. De smerigheid van de straten, van de appartementen, de politielokalen: letterlijk onvoorstelbaar.

De volgende 25 jaar hield Riis lezingen met lichtbeelden, schreef artikelen en boeken. Iemand schreef over de voorstellingen dat ‘zijn toeschouwers kreunden, rilden, flauwvielen en zelfs tegen de foto’s praatten wanneer ze op de muur verschenen, reagerend op de beelden niet als beelden maar als een virtuele werkelijkheid die de sloppen van New York direct binnenbracht in de zaal’. Riis publiceerde verder de Children of the Poor (1892), Out of Mulberry Street (1898), The Battle with the Slum (1902) en Children of the Tenement (1903). In 1901 publiceerde Riis zijn autobiografie, getiteld The Making of An American. Hij stierf in 1914.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Mueller legt het fundament

De strategie van speciale onderzoeker Mueller kreeg gisteren nieuwe helderheid. Hij klaagde dertien Russen aan voor hun illegale bemoeienissen met de Amerikaanse verkiezingen. Mooi maar waarschijnlijk levert het weinig daadwerkelijke arrestaties op.

Wat het wel deed was onomstotelijk vastleggen dat de Russen betrokken waren bij die verkiezingen en dat ze Trump hielpen. Daarmee is een van de hoekstenen van Trumps tweetnonsens weggeslagen: er was wel degelijk Russische inmenging. Dat hebben diverse hoofden van inlichtingendiensten al gezegd maar Trump heeft het steeds weggewuifd, hetzij omdat hij mede schuldig is, hetzij omdat het in zijn bekrompen geest zijn overwinning minder geslaagd maakt.

Belangrijk is dat Mueller zichzelf nu ook minder kwetsbaar heeft gemaakt voor Trump capriolen. Hopelijk helpt het ook om de Republikeinse publieke opinie die wel degelijk door de psycho laat beïnvloeden enig tegenwicht te bieden. Te veel domme mensen nemen Trumps woorden nog serieus.

Op deze basis kan Mueller verder bouwen om Kushner en Fredo Trump in zijn vizier te krijgen, en op de achtergrond te bouwen de obstruction of justice zaak tegen Trump zelf.

De kans dat Trump Mueller kan ontslaan is vandaag een stuk kleiner dan hij gisteren was (al denk ik dat die gisteren ook niet zo groot was – zelfs een psycho als Trump kon inzien hoeveel problemen dat zou opleveren).

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Complimenten voor Pia Dijkstra

Ik moet bekennen dat ik nogal sceptisch was (ik druk me voorzichtig uit) toen Alexander Pechtold indertijd Pia Dijkstra op de lijst voor de Tweede Kamer parachuteerde. Ik vond het een rare manoeuvre vooral erop gericht om te profiteren van haar naamsbekendheid.

Wat daar ook van mocht zijn, ik neem mijn scepsis terug, in elk geval wat de kwaliteit van Dijkstra als kamerlid betreft. De donorwet verdient alle complimenten, hopelijk weet ze ook de voltooid leven wet langs de bijbelpolitici te sluizen.

Een goed kamerlid, iemand die initiatieven neemt die anderen laten liggen bewindslieden niet aandurven. We zouden er meer van kunnen gebruiken.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Florida is binnenlands terrorisme.

Nikolas Cruz, de meest recente massamoordenaar uit Florida, blijkt deel uit te maken van white supremacy, fascistische groepen. Ze zouden zelfs een van zijn wapens geleverd hebben.

Donald Trump, de psycho in chief, is niet in staat op presidentiële manier over een dergelijke ramp te praten, never mind iets te doen om het in de toekomst te voorkomen.

Een goed begin zou zijn om dit soort daden, van Las Vegas tot Florida, te kwalificeren als binnenlands terrorisme. Dat zou ook helpen Amerikanen ervan bewust te maken dat de dreiging niet komt van buitenlandse moslims maar van binnenlandse idioten die door de huidige president een soort legitimatie krijgen waarvan ze vroeger enkel konden dromen.

Naschrift vrijdag: volgens de politie in Florida is er geen bewijs voor die banden en zijn de white supremacy guys zelf die dit bericht de wereld in stuurden. Het doet niet af aan mijn stelling dat er sprake is van binnenlandse terrorisme maar het lijkt erop dat het nieuws door een troll gemaakt is – ik moet beter oppassen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

So what else is new?

Radio 1, commentaar op de schietpartij in Florida.

Klik hier

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Trump en de vrouwen, een treurig verhaal

De psycho is ‘totally opposed’ to domestic violence. Behalve als het gebeurt door trouwe paladijnen in zijn beurt.

Misschien kan hij ook nog eens iets zeggen over de vraag of je slachtoffers van huiselijk geweld of seksuele roofdieren zoals hij zelf moet geloven. Tot nu toont hij daar, begrijpelijkerwijze vanuit zijn achtergrond, weinig neiging toe.

Ondertussen blijkt dat de advocaat van Trump – wat een goeiert – Stormy Daniels 130.000 zwijggeld heeft betaald, vlak voor de verkiezingen. Zou dat niet op zijn onkostennota staan? Zou hij zoveel in rekening mogen brengen aan de psycho dat het zichzelf betaalt?

Het schijnt dat nu het een contract is met de advocaat onze pornoster vrijuit mag praten over haar relatie met de man met de kleine handjes en het grote ego. Wordt vervolgd.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Het misselijke makende ritueel van Amerikaanse geweld

17 dood, halfautomatisch geweer, thoughts and prayers, over tot de orde van de dag, niet het juiste moment om over gun control te praten …

Het misselijke makende ritueel van een Amerikaanse geweldsexplosie. Dat is Amerika.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Na Zijlstra is Pechtold de grootste verliezer

De zaak Zijlstra heeft behalve het lijdend voorwerp nog een slachtoffer gemaakt: Alexander Pechtold. Zijn opmerking, bedoeld om de leugen van Zijlstra te rechtvaardigen, dat hij nog nooit een Rus op verontschuldigingen had betrapt na een leugen, was gratuït en opportunistisch.

Van iemand als Rutte zijn we inmiddels niet anders gewend maar Pechtolds houding lijkt verrassend. Ik zeg lijkt, want Pechtold is niet vreemd van opportunisme. Sterker, hij is degene die Rutte redde van zijn Wildersliefde door de toenmalige premier te redden toen hij geen begroting voor elkaar kreeg. Dat hij daarvoor niet beloond  maar juist bestraft werd toen in de regering daarna D66 niet aan de bak kwam, was een terechte straf.

Nee, ik ben geen fan van Pechtold. Nooit geweest. Maar iedere politicus heeft een zekere bodem waar hij niet doorheen gaat (nou ja, laat ik dat voor het moment maar aannemen). We hoor hier Pechtold krakend door die bodem zakken.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Berg in vredesnaam die Clintons op, voorgoed.

Op 20 januari 2001, een dag nadat Bill Clinton zijn toch al besmeurde presidentschap nog een extra streekje vuil had gegeven door nogal dubieuze gratieverleningen, hoopte ik dat we nu eindelijk van de Clintons af waren. Ik was, met velen van mijn generatiegenoten, teleurgesteld dat iemand uit de jaren zestig er zo’n puinhoop van had gemaakt. Zeker, de economie groeide, er waren geen grote oorlogen (de Balkan gold niet als zodanig) maar het Bill en Hillary complex (weet u nog, de belofte: twee voor de prijs van één) had de kansen op serieuze veranderingen van Amerika behoorlijk ondermijnd. Hillary zelf had de mogelijkheid om ziektekostenverzekering echt te veranderen om zeep geholpen.

En Bill, ach, hij kon zijn broek niet aan houden en loog het land zes maanden lang voor. Zijn tweede termijn was nutteloos, erger, een gemiste kans.Vandaar mijn hoop in januari 2001 toen kleine Bush aantrad. Het was het enige positieve dat ik kon ontdekken bij het aantreden van de man die gekozen was dankzij Clinton –  omdat Al Gore moeite had gehad af te rekenen met de erfenis.

Ik had beter moeten weten. Het Clinton complex, de Friends of Bill, gecombineerd met Hillary land hebben ons tot 2016 lastig gevallen en hebben ons Donald Trump opgeleverd. Bill Clinton geldt als de beste campagne analist sinds Richard Nixon, en hij kan campagnes lezen. Het probleem is dat hij zich niet kan gedragen. In 2008 berokkende hij Hillary schade door het hele Clinton complex te laten neerdalen op Iowa en later, in South Carolina, schokte hij met domme uitspraken over zwarte politici. Toegegeven, in 2012 leverde hij op de Obama conventie de enige memorabele uitspraak met: ‘we are in this all together’. In 2016 liep hij Hillary weer herhaaldelijk voor de voeten en was zij zelf zo dom om te roepen dat hij haar belangrijkste economische adviseur zou worden. Een deplorable statement, mag je wel zeggen.

Fast forward naar 2018 en Billy is eindelijk wat hij behoort te zijn: een persoon met wie je liever niet geassocieerd wilt worden. Volgens Politico is er ruime twijfel of Clinton in 2018 voor Democratische campagnes moet worden ingezet. Ik kan het er niet meer mee eens zijn.

De man kan nu alleen nog maar schade aanrichten. Zijn roofdiergedrag tegenover vrouwen had in 1997 al tot zijn aftreden moeten leiden, er is geen reden om hem in het huidige #metoo klimaat campagne te laten voeren en dan te hopen dat je de psychopaat en vrouwenvijand in het Witte Huis serieus kunt aanpakken. Dumpen die man. Ik las eerder deze week een artikel waarin werd verteld dat Hillary zich voorbereidde om actief te worden. Nee, in vredesnaam, blijf lekker thuis, houdt toespraken voor Wall Street, schrijf zelftherapeutische boeken, wandel met de hond, maar vertoon je niet meer in het politieke leven.

Er is maar één Democraat die goud kan opleveren in 2018 en dat is Barack Obama. Ik kan niet wachten tot hij besluit om de traditie van niet politiek actieve oud-presidenten (John Quincy Adams was de enige, hij kwam terug in het Huis van Afgevaardigden als stem van het geweten van de anti-slavernij beweging) terzijde te schuiven en het landsbelang voorop te zetten om het te verlossen van deze opportunistische, rechtsstaat bedreigende bende te verlossen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Reminder: donderdag discussie met Charles Groenhuijsen

Een herinnering voor geïnteresseerden: discussie met Charles Groenhuijsen en Michiel Vos in Pakhuis de Zwijger. Gratis maar wel even opgeven graag.

Klik hier.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen