Don’t mess with Texas.

Sinds een paar dagen ben ik in Texas, Austin en de Hill Country, om meer precies te zijn. Ik moet het eens zijn met mijn gastheer Al dat het een verademing is vergeleken met Los Angeles – dat hij als zakenman een jaar of vijf geleden ontvluchtte. Het is groen, oogt niet zo vol als Zuid Californië, het verkeer is acceptabel, de mensen zijn aardig en Austin is een heerlijke stad. Al heeft gelijk: Texas heeft de ruimte. En ja, de belastingen zijn er veel lager – benzine is hier een volle dollar per gallon goedkoper dan in LA.

In een aantal opzichten niets nieuws. Ik ben vaker in Austin geweest, begin jaren tachtig voor het eerst. Toen was het ook aantrekkelijk maar ietwat dorps, op een Texas manier. Nu heeft de stad een veel mondainere uitstraling en cultureel meer te bieden dan alleen de music scene op 4th en 6th Street. Die oogt overigens vooral als uit de hand gelopen drinkfestijn, lijkt meer op New Orleans dan ik me herinnerde. Maar het Pecan Festival met gisteren een fantastische Hispanic-funk groep, de Superfonicos, die een geweldig concert gaven.

Texas is Texas en alles is dus groter. We zitten in een lake house van Al van enorme omvang, zijn woonhuis een kwartier hier vandaan, is van een in Nederland onvoorstelbare grootte. Een succesvol ondernemer met 300 werknemers leeft op deze manier, en zonder schaamte of terughoudendheid. Gelukkig hebben ze goede smaak en doen ze veel aan community affairs, maar Al is, niet onverwacht natuurlijk, een Republikein.

Interessant om de verdediging van de psycho te horen. Al weerspiegelt niet wat er op Fox News aan onzin wordt verkondigd maar de Wall Street Journal, die een meer sophisticated versie heeft van afkeer van Democraten. Obama is in deze visie de schuld van alle polarisatie, een interessante versie die Republikeinse haatzaaierij sinds eind jaren tachtig door Newt Gingrich en zijn kornuiten, Clinton haat, Bush incompetentie en allerlei andere zaken gemakshalve negeert.

Hier rondhangend (en de campagne van Beto O’Rourke tegen Ted Cruz volgend) kan ik een paar nieuw observaties toevoegen. Inderdaad, vergeleken met Los Angeles en de San Francisco regio, is Texas een paradijs. Verbaast me niets dat mensen Californië verruilen voor Texas: mijn verhaal over de volheid van de kusten, de trek naar het Midden Westen en Zuiden wordt hier versterkt door lekker weer.

Oh ja, die electrische scooters (stepjes met een motor) zijn een ware pest. Ze scheuren op de stoep, midden op straat, tussen tafeltjes door, en de meeste berijders kunnen er niets van. Ik zag in de WP net een bericht over een verdubbeling van het aantal ongelukken met die kregen. Verbaast me niets. Italianen op fietsen zijn in het Vondelpark al een ramp, moet je je voorstellen dat ze twee keer zo hard kunnen op een nog instabieler stepje. Tijd voor preventieve maatregelen, zou ik zeggen. Daarvoor is het hier te laat. Texanen houden niet van regulering.

Ander observatie: bekend maar opnieuw licht onthutsend, is het gebrekkig Amerikaanse vakmanschap. Er wordt gebouwd bij het leven maar de afwerking is slecht. Deuren klemmen, dingen zijn niet afgemaakt, voegen niet gekit, hout niet afgewerkt. Toen ik in Washington woonde viel me dat al op, in Los Angeles vond ik het huis van mijn schoonouders altijd al slecht gebouwd. Maar goed, dertig jaar later staat het er nog, al vallen de gebreken wat meer op. Hier in dure, net opgeleverde huizen is dit gebrek opvallender. Verbaast me dat mensen ermee akkoord gaan.

We horen ook dat er op de middelbare scholen (private schools) een tamelijk virulente drugcultuur heerst (coke) en dat juuling, e-roken inderdaad epidemische proporties heeft aangenomen. Nicotine verslaafde kinderen moeten van de toilet getrokken worden waar ze in de niet-roken scholen hun kick opdoen.

Texaanse politiek begint te kantelen. Austin is misleidend want overweldigend Democratisch. We keken naar het O’Rourke-Cruz debat in een restaurant vol Beto-aanhangers (een politicus die enkel met zijn voornaam werkt heeft iets gaande). Maar daarover later meer, waarschijnlijk in de Groene.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Het circus in Washington.

De hoorzittingen rond Brett Kavanaugh krijgen steeds meer het karakter van een circus. Gecombineerd met het mogelijk ontslag van Rod Rosenstein (Trump heeft nu de aanleiding om dat te doen) roept het de vraag op of dit de normale toestand van Washington is: het ene mediaspektakel na het andere.

Het antwoord is dat het afhangt van de president. Obama had een schandaalloze ambtstermijn, hoewel de Republikeinen voortdurend alles blokkeerden en vervolgens Obama van machtsmisbruik beschuldigden als hij, net als Trump, zijn uitvoerende bevoegdheid gebruikte.

Mijn voorlopige conclusie is dat er niets goed van kan komen. De polarisatie wordt nog groter, de weerzin tegen lui als Lindsey Graham en andere ruggegraatloze senatoren groeit. Aan de Republikeinse kant wordt alles gezien als een poging tot ondermijning van een president die ze niet willen maar die hen een vrije hand geeft.

Het uiteenvallen van de VS is nog niet afgelopen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Anita Hill en Kavanaugh: de tijden zijn veranderd.

Welcome back, Anita Hill. De meesten van u zullen haar niet meer kennen of de naam slechts vaag als bekend ervaren. Deze week zal blijken of er iets veranderd is sinds Anita Hill in 1991 getuigde over sexual harassment door haar baas, Clarence Thomas, de man die in 1991 door president George H.W. Bush was voorgedragen voor een plek in het Supreme Court.

Hill klaagde indertijd over tamelijk horkerig gedrag van de genomineerde, van het vertellen van obscene grappen tot pogingen met haar uit te gaan en Thomas’ oreren over zijn seksuele voorkeuren. De reacties van de Republikeinen waren voorspelbaar (en herkenbaar): waarom nu, was ze wel betrouwbaar, deed het er toe?

Thomas klaagde dat hij het slachtoffer werd van een ‘high tech lynching for uppity blacks’. In werkelijkheid was het Hill die gelyncht werd, door de Republikeinen (en dankzij de incompetentie van de Democraten, toen geleid door Joe Biden, die weigerde drie getuigen op te roepen). Thomas werd benoemd, en was en is een betrouwbare, zij het fantasieloze, steunpilaar van de conservatieven in het Hof.

En nu is er Kavanaugh. En Christine Ford, een 51-jarige professor uit Californië. Ze liet eerder dit voorjaar, toen Kavanaugh alleen nog maar op lijstjes stond, weten dat ze op een middelbare school feestje door een dronken Kavanaugh aangerand was, op het randje van verkracht. Diens vriend, Mark Judge, zou erger hebben voorkomen. Ford heeft inmiddels toegezegd te zullen getuigen en heeft, voor zover mogelijk, haar aanklacht onderbouwd. The Washington Post heeft de rapporten gezien van haar therapeut, gemaakt lang voordat Kavanaugh een kandidaat was. Ze heeft een leugendetector test ondergaan. Het gaat om serieuze zaken: poging tot verkrachting, niet sexual harassment of onbeschaafd optreden, nu maar al te gewoon, maar crimineel gedrag.

Hoewel iedereen in het #Metoo-tijdperk aanvoelt dat negeren of bagatelliseren niet meer mogelijk is, zal de afloop ongewis en zeker problematisch blijven. Zo lang Kavanaugh (en de door Ford genoemde vriend Mark Judge, die een boek heeft geschreven over zijn strijd met alcoholisme) blijft ontkennen dat er ook maar iets is voorgevallen, is het haar woord tegen dat van hem. Er is (nog) geen concreet bewijs. De Republikeinen komen natuurlijk weer met het ‘waarom nu?’-verhaal dat ze aanvoerden toen vorige maand twee Trump-steunende Congresleden werden aangeklaagd wegens corruptie. Maar we hebben het over een benoeming voor het leven in ‘s lands hoogste gerechtshof.

Op de achtergrond speelt dat de Republikeinen in februari 2016 een zetel in het Supreme Court hebben gestolen, toen ze weigerden dat kandidaat van president Obama zelfs maar te horen. De Democraten zijn daar, terecht, nog steeds boos over. Belangrijker nog zijn de Congresverkiezingen in november. Mochten de Republikeinen proberen de geloofwaardigheid van Christine Ford onderuit te halen op de Anita Hill-manier dan kan hen dat in november lelijk opbreken.

Er zit een ironisch element in dit verhaal. We weten inmiddels dat Kavanaugh als medewerker van het Kenneth Starr-onderzoek naar president Clinton in de jaren negentig de belangrijkste voorstander was om Clintons gedrag minutieus vast te leggen om hem daaraan op te hangen. Het leverde een Starr-rapport op dat volgens sommigen je reinste pornografie was. Tijdens de hoorzittingen tot nu toe probeerde Kavanaugh zijn rol in dat proces te bagatelliseren. Zijn nieuwe overtuiging dat presidenten tijdens hun ambtstermijn niet lastig gevallen moeten worden, leidt met de huidige problematische president tot een meewarige glimlach.

De reactie van Trump-aanhangers, inclusief evangelische christenen, dat het ‘lang geleden’ was en geen rol mag spelen, past in het patroon dat deze opportunisten hebben ontwikkeld. Twee Republikeinse senatoren hebben aangekondigd te zullen pleiten voor uitstel, in elk geval om de vrouw de kans te geven te getuigen en Kavanaugh de kans om zich te verweren. Of de pussy grabber in chief zijn vingers zal kunnen bedwingen en afziet van domme tweets wordt een interessante vraag. Morele verontwaardiging van deze Republikeinse leider is olie op het vuur, zou je denken.

Mijn inschatting is dat Kavanaugh zal blijven ontkennen. Tenzij er andere getuigen of ander bewijs komt, bijvoorbeeld dat hij als middelbare scholier regelmatig dronken was, zal hij daarmee wegkomen. Dat wil zeggen, vriendelijker geformuleerd, dat ook hij recht heeft op geloofwaardigheid. Ik verwacht dat Kavanaugh uiteindelijk wel in het Supreme Court terecht zal komen. Wat de schade voor het Congres of voor hemzelf zal worden, is niet te voorzien. Maar dat er schade zal zijn, is nu onvermijdelijk.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Mijn diner met Uncle Oliver, Trump-stemmer extraordinair.

Het is goed om met Uncle Oliver te praten. Hij is een aardige vent, Chinees-Amerikaans, een man op leeftijd, wonend in een retirement community waar alleen maar mensen wonen en golven zoals hij. Uncle Oliver is een Trump aanhanger in hart en nieren.

Twee aspecten van zijn Trumpofilie springen eruit en versterken elkaar. Hij heeft een hekel aan progressieven, socialisten, radicalen, eigenlijk iedereen die niet past in zijn visie van conservatisme, die overigens nauwelijks gedefinieerd is en blijft steken in belastingen en afkeer van een overheid. En hij krijgt alleen maar informatie via Fox News. Volgens Oliver is Hannity een betrouwbaar nieuwsgaarder.

Als je wat verder doorpraat onderkent hij wel problemen met deze president, maar wat was de keuze in 2016? Hij vindt zichzelf ook een rechtgeaarde conservatief maar dat heeft vooral economische kanten, minder de cultureel-gelovige kanten die bij mijn zwager altijd een rol spelen.

Deze Trump-kiezer was zeker niet bereid Trump te laten vallen. Hij had allerlei excuses voor diens gedrag, of liever, geen excuses maar goedpraterij. Iedereen liegt, iedereen bedriegt. Hij moest toegeven dat Obama, gehaat als hij was, een schandaalloze ambtstermijn doormaakte. Maar ja, die was wel socialist. 

Het onderwerp Poetin en de ongezonde bro-love van Trump werd zorgvuldig vermeden. Autoritaire leiders zijn niet per se onaantrekkelijk, integendeel, die zorgen dat de dingen die nodig zijn gedaan worden.

Deze immigrant vond dat illegalen hard aangepakt moeten worden, vooral als ze, zoals ze steeds doen, illegaal stemmen. Het onderzoek naar al die miljoenen stemmen die Trump de overwinning in aantallen stemmen kostten, is op niets uitgelopen, maar aan Uncle Oliver is het voorbijgaan. Hij zit nog steeds op de Fox-lijn dat verkiezingen worden beslist door mensen die niet zouden mogen stemmen. Je moet dat ook niet gemakkelijk maken, dat stemmen, vond Oliver.

De president heeft in zijn ogen geen rol als voorbeeld, rolmodel of uitdrager van een statuur die bij het ambt hoort.  Trump wordt bewonderd voor zijn uitgesprokenheid. Mitch McConnell, de kwade genius achter het Republikeinse ruggegraatloze steunen van de baas, was volgens Oliver een slimme man, die niets anders deed dan wat Democraten zouden hebben gedaan.

California was verpest omdat de Democraten alle posten bezetten, vond Oliver. Gouverneur, meerderheden in het staatscongres. In Washington gebeurt hetzelfde, opperde ik, maar dan door de Republikeinen. Nee, dat zag ik toch verkeerd.  Zij waren conservatief en dan is het okay.

Oliver is deel van de onwrikbare achterban van Trump, de dertig procent waar beneden hij nooit zal zakken. Ik weet niet hoeveel waarde je aan die groep moet toedelen want dit zijn mensen die toch nooit op een Democraat zouden stemmen. Trump, Bush, Romney, eventueel met de neus dicht McCain, krijgen blind hun stem. 

Ik schrijf niet graag grote groepen mensen af als onbereikbaar voor rede of gezond verstand. Tegelijkertijd moet ik vaststellen dat een behoorlijk grote groep in Amerika in die categorie zit. Ik zie nog niet iemand opstaan, Democratisch of Republikeins, die daar doorheen zal kunnen breken.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

California Dreamin´

Ik kom nu ruim 35 jaar in Los Angeles. Niet veel zou meer moeten verbazen. Maar toch een paar observaties.

  • vergeleken met San Francisco vorig jaar, wordt er relatief weinig over Trump gepraat. Kan zijn dat mijn schoonfamilie (met verdeeldheid op dit terrein) het onderwerp vermijdt, maar ik heb ook de indruk dat mensen geen zin meer hebben over de psycho te praten. Misschien zijn ze gelaten en wachten af, misschien wachten ze zoals de meeste Democraten hier, op de verkiezingen in november, misschien wachten ze zelfs tot de volgende Mueller move wordt aangekondigd.
  • in die 35 jaar is de luchtkwaliteit in LA enorm verbeterd. Mijn schoonouders wonen op een heuvel, uitkijkend naar de bergen achter Pasadena. Vroeger kroop daar vanaf de vroege ochtend een bruine smog omhoog, nu is het niet helemaal schoon maar toch stukken beter.
  • en dat terwijl het verkeer alleen maar erger is geworden. Je staat nu de hele dag in de file op de grote wegen. Het moet een ramp zijn hier te wonen.
  • waarom kan Nederland geen High Occupancy Vehicle (HOV) lanes hebben, speciale banen op de freeway die je alleen mag gebruiken als je met twee of meer in een auto zit? Rijdt lekker door als de rest vast staat. Ik meen me te herinneren dat die malloot van een Westerterp, ongetwijfeld samen met de wakkere autokrant, dat idee ooit torpedeerde met een rechtszaak. Misschien tijd om ons gezond verstand te laten werken en daar een regel voor te maken?
  • ik moet ook altijd weer wennen aan Amerikaanse gewoonten. In huizen ligt de toilet gewoon aan de woonkamer, in Nederland moeten daar, dacht ik, twee deuren tussen zitten. Gecombineerd met de neiging om de deur van de toilet open te laten staan om te laten zien dat hij niet bezet is, een weinig aantrekkelijke  gewoonte. Ook komt de voordeur, naar Engels model, direct uit in de woonkamer waardoor je warmte of koelte verspilt.
  • in het Natural History Museum stond de airconditioning op ijzig koel, terwijl het buiten 27 graden was. Wat California goed doet met luchtvervuiling verspilt het zo weer.
  • in Amerikaanse winkels is de kleding spotgoedkoop, het voedsel veel duurder dan bij ons. Gewoon, Kellog’s Cornflakes, 50 procent duurder, melk 30 procent, fruit, groente. 
Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Checking up

Ik zit nu California. Deels familiebezoek, deels kijken wat de Democraten hier doen om congreszetels te winnen – mijn vrouw die hier mag stemmen, is daarin geïnteresseerd.

Daarna een week Texas, waar Ted Cruz, de evangelische, uiterst conservatieve senator, een lastige campagne heeft om herkozen te worden. Zo lastig dat hij Trump die hij eerder, tijdens de campagne van 2016, ongeschikt noemde, te hulp moet schieten. Trump heeft beloofd het grootste stadion van de staat, meer dan 100.000 stoelen, te vullen.

Een kijken hoe dat afloopt en hoe het nieuwe Texas eruit ziet – op weg om weer een Democratische staat te worden?

Normale posting weer vanaf 28 september maar als ik tussendoor aanleiding zie en tijd heb, schrijf ik wat zo uitkomt.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De omslag in het kijken naar Serena Williams

Interessant om te zien hoe de stemming rondom Serena Williams keerde.

Aanvankelijk sympathie, respect zelfs voor wat ze presenteerde als een gevecht voor gelijkheid van de sekses. Het stadion dacht er zo over en maakte de overwinning voor Osaka een bitter sweet geheel.

Geleidelijk aan veranderde het. De uitbarstingen van Williams, op een cruciaal punt in de wedstrijd, waar ze dreigde te gaan verliezen, zagen er steeds minder sportief, vrouwenvechterig maar gewoon slechte verliezer uit.

Een paar artikelen, onder andere een van Martina Navratilova merkten op dat het feit dat mannen anders behandeld werden, wangedrag nog niet acceptabel maakt. Ook werd gememoreerd dat Williams in het verleden al een paar keer ontplofte, meestal als ze dreigde te verliezen.

Persoonlijk neig ik naar de kritische kant. Williams verpeste een wedstrijd door zich niet te gedragen en door, oh horror, een slecht voorbeeld te zijn voor de dochter die ze geheel ongepast opvoerde.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Nike geeft een voorbeeld aan bedreigde brands.

Denk niet dat Nike een fout maakte door Colin Kaepernick, de knielende NFL speler, voor zijn marketing kar te spannen. Dat denkt u natuurlijk ook niet. Nike is altijd een bedrijf geweest dat precies wist hoe het moest marketen, inclusief het laten vallen van Roger Federer.

Kaepernick zet Nike aan een van de kanten van de Amerikaanse cultuuroorlog, aan de niet-Trump kant, om precies te zijn. De psycho speelde het spel mee door Nike voor dom uit te maken, maar zijn kleine brein begreep niet dat hij deel was geworden van het marketingplan. Fox idem ditto.

Nike gaat voor de jongere garde, de mensen die Trump afzichtelijk vinden (en dat zijn er over een jaar nog veel meer dan nu), voor de zwarte gemeenschap – andere minderheden. Kortom, voor degenen die Nike schoenen kopen (full disclosure: ik koop nooit iets van Nike) omdat basketballers ze dragen of andere hotemetoten. Die lui die nu Nike spullen in brand steken, zijn niet direct de Nike klanten die het bedrijf voor de toekomst nodig heeft.

Ik moet zeggen dat het wel amusant is, die kippendrift van de Trump-community. De werkelijkheid is dat over twee jaar top Trump een historische aberratie zal blijken te zijn geweest (of een ramp, als er onverhoeds een echte crisis op zijn pad komt). Niemand die zich met Trump heeft ingelaten is daar onbeschadigd uit gekomen. Geen instelling die zich geëncanailleerd heeft met de mad president zal dat overleven.

Vergeet die slimme opiniepeilers en trendwatchers. Nike heeft de toekomst gezien en handelt daarnaar – een toekomst van veel winst, want daar gaat het natuurlijk om.

Maar ook anderen kunnen iets leren van een onderneming die weet hoe marketing in elkaar zit. De sociaal democratie bijvoorbeeld. Neem stelling. Schiet niet voor het kleurloze midden (weg met de Derde Weg). Zoek de doelgroep van de toekomst en waardeer die boven het behoud van de oude garde. Enfin, u ziet het idee.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De bende van de usual suspects.

Ik heb mijn ING rekening al jaren geleden opgezegd, een van de eerdere keren dat deze bank liet zien zijn zaken niet op orde te hebben. Moet u ook doen.

Wat me fascineerde was de parade van bekende gezichten, the usual gang.

Hamers natuurlijk. Die wilde in het NRC-zomergesprek niet praten over zijn loonsverhoging – de enige reden dat hij was uitgenodigd. Nu blijft hij na een gezichtloze misdaad (de bank is geen persoon, behalve als hij lobbiet) lekker zitten. Heel verstandig, hij kent het bedrijf van binnen en van buiten, zei een commisaris. Zit er al 28 jaar en sinds 2013 is hij de baas. Had geen idee – zegt hij – wat er (niet) gebeurde.

We zagen en hoorden hem zelf niet. Hij krijgt dit jaar geen bonus. Achgottog. Kan hij die van de afgelopen vijf jaar ook even teruggeven?

Dezelfde man die de RvC een half jaar geleden nog die enorme loonsverhoging wilden geven. Moet, moet, want anders gaat hij naar het buitenland. Well, good luck with that.

Waarom was de compliance niet in orde? Het kost alleen maar geld en levert niets op. Waarom zou je er niet mee proberen weg te komen? Lessen geleerd van 2008? Reken maar. Alles kan. En als het misgaat, betaalt de belastingbetaler de schade.

Er was Van der Veer natuurlijk. Verdedigde de loonsverhoging, wist dat er een boete aankwam maar zag alleen maar goede kanten aan zijn club.

Hans Wijers natuurlijk die zag dat zijn baas niets fout gedaan had (ook niets goeds blijkbaar) en gewoon moest blijven.

Op televisie kwam nog Nout Wellink die met het grote gezag van een man die het allemaal al eens gezien heeft, zeker wist dat dit een andere categorie van fouten was. Niets fout gedaan. Niets gedaan. Daar is niets mis mee.

Het is misschien flauw om dit te verbinden met Rutte en zijn belofte aan Unilever die ons 2 miljard per jaar kost en de vele door Rutte bewonderde bewindslieden die moesten aftreden nadat ze eigenlijk niets fout gedaan hadden. Maar ik doe het toch. Er heerst een klimaat van vergoelijken en, erger, vergoelijken van ondernemersmisdragingen.

Het wordt tijd dat we weer eens gewoon onderkennen dat ondernemingen geen maatschappelijke doelstellingen hebben. Ze willen geld verdienen en doen alles waar ze mee weg kunnen komen om dat te doen. Het vereist een sterke overheid om dat te reguleren en te controleren, want je kunt ze niet vertrouwen.De VVD is tegen een sterke overheid, vertrouwt zijn vrienden. Je ziet wat er van komt.

De bende van de usual suspects laat het weer eens zien. Op naar het volgende schandaal.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Hè, hè, eindelijk spreekt de leider van de oppositie.

Vergeet die idioot binnen de regering Trump die denkt dat hij een coup moet plegen, terwijl hij en zijn Republikeinse maten de belastingvoordelen in hun zak steken. Maak u niet druk over wie het was. Het feit dat het tien, twintig lui konden zijn geeft aan hoeveel rot er zit in de Amerikaanse democratie.

Hoe goed was het om de enige politicus met echte geloofwaardigheid te horen spreken: Barack Obama. Kijk hoe een waardig man klinkt, hoe iemand goed omschrijft waar het om draait in een democratie. Klik hier.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen