Van Lodewijk Asscher …. geen nieuws.

Gisteren stond er een mooi artikel in de NRC over de PvdA onder Lodewijk Asscher, een verhaal dat uitstekend aansloot op wat ik gisteren schreef over de rust van een grafkist die heerst binnen de partij. Mijn pleidooi voor een totale hervorming van de PvdA krijg ik niet goed over het voetlicht. Ik heb het gepresenteerd aan het curatorium van de Wiardi Beckman Stichting, in een groter verband, en erover geschreven voor S&D, maar het zou aardig zijn om een wakker schuddend opinie artikel te publiceren. Misschien iets voor later.

De korte samenvatting van het artikel in de NRC is dat er in twee jaar niets is gebeurd. Er was het een en ander aangekondigd maar in de praktijk kwam Asscher niet veel verder dan de miskraam van een migratiebeleids voorstel. Hij was in Denemarken gaan kijken maar het lijkt erop dat Dijkhof met zijn proefballonnetjes meer in Kopenhagen heeft opgestoken dan Asscher (gelukkig maar, zeg ik, want dat beleid moet je als sociaal democraten niet willen).

In het artikel wordt verwezen naar een bijeenkomst in Amsterdam, in september 2018, war Asscher zijn onvoldragen en soms ronduit idiote tien punten plan over migratie verdedigde. Ik heb daar toen dit commentaar voor geschreven en nooit meer wat van gehoord. Ik schaam me voor de manier waarop de PvdA, sinds Scheffers artikel in 2000, zich een wij/zij discussie heeft laten opdringen. In een paniekstand om cultureel conservatieve kiezers te (terug) winnen, gingen alle idealen maar ook alle ratio overboord.

Die avond in Oost vroeg ik Asscher waarin zijn plan om van de Middellandse Zee een muur te maken nu eigenlijk verschilde van wat Donald Trump wilde – afgezien van de geweten stillende onzinnige zak geld die er overheen werd gegooid als ‘Marshall plan’ voor Afrika. Hij werd boos dat ik hem met Trump durfde te vergelijken. Maar hij gaf nooit antwoord.

Het tien punten plan is van de tafel verdwenen, althans, dat denk ik. Ik heb geen idee wat er omgaat in de partij – of niet. Morgen is er een congres waar niets hervormends op de agenda staat, niet eens om over te praten. Ik draag de sociaal democratie een warm hart toe, vind dat een partij die de sociaal democratische idealen verdedigt, niet mag verdwijnen. Maar ik ben bang dat we precies die kant op gaan.  

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Tijd dat de PvdA zichzelf omdoopt tot een geheel vernieuwde sociaal democratische partij. Of verdwijnt.

Zaterdag heeft de PvdA zijn congres. Er wordt onder meer gestemd over het EU programma. Waar het niet over gaat, nog steeds niet, ook niet twee jaar na de val, is de toekomst van de partij. Heeft die partij nog toekomst? En wat voor toekomst? Voor zover ik kan zien heerst er in de partij de rust van een grafkist. Geen rapporten, geen commissies, geen initiatieven.

Ter gelegenheid van het congres nogmaals een pleidooi voor een grootscheepse koerswijziging, inclusief, jazeker, een wijziging van de naam van de partij. 

Een tijdje geleden schreef Tom Jan Meeus in zijn column over politieke partijen en merken. ‘Een goed politiek merk is een helder politiek merk: oppositie óf coalitie.’ Hij riep D66’ers op de wisseling van de wacht in hun partij aan te grijpen om zich te buigen over wat hij omschreef als hét dilemma van deze tijd: moet een partij een merk zijn om nog idealen te verwezenlijken, of ondermijnt een partij haar idealen omdat ze een merk is?

Op die vraag heb ik zo één, twee, drie geen antwoord maar met Meeus onderken ik dat merk-denken, als je dat zo mag noemen, cruciaal is voor de politiek. Je moet weten waar een partij voor staat, en als er discrepantie is tussen de reputatie en het ideaal, heb je een probleem. In mijn eigen partij, de PvdA, wordt daar te weinig over gedacht. Zouden we dat wel doen dan zouden we vaststellen dat terwijl de PvdA een bijzonder zwak merk is, het gedachtengoed waar de partij voor staat, sociaal democratie, juist bijzonder sterk is.

De test is eenvoudig. Vraag een kiezer waar de PvdA voor staat, zoals ik tijdens de campagne van 2017 deed, en je krijgt nietszeggende blikken of ronduit negatieve reacties. Nooit kreeg je een coherent antwoord. Vraag mensen waar de sociaal democratie voor staat en je krijgt wel degelijk antwoorden. Ze zijn niet geweldig doordacht of samenhangend maar er is een beeld. Een positief beeld.

Het probleem is evident. De PvdA is een kleurloze, ideologieloze partij geworden, onherkenbaar en niet omarmbaar, een partij van oudere mensen die onder jonge kiezers niets losmaakt, een partij van kundige bestuurders die in de praktijk vooral pragmatisch zijn, volgens critici opportunistisch. In het spectrum van partijen van belangenbehartigers die nu de Nederlandse politiek domineren heeft de PvdA niets te zoeken en kan de partij geen rol spelen. Daarom is het tijd om met een nieuw geformuleerd helder programma de oude ballast van de PvdA rigoureus te dumpen.

Mijn voorstel: laten we de PvdA omdopen in de Sociaal Democratische Partij (SDP) en daarmee recht doen aan een door zowat iedereen binnen de PvdA gehanteerde praktijk: na het noemen van de naam gaat het over ‘wij, sociaal democraten’ of over ‘de sociaal democratie’. Niet voor niets citeerde Lodewijk Asscher in zijn in memoriam van Eberhard van der Laan diens uitspraak dat ‘met de sociaal democratie niks mis [is], met de PvdA wel’. Put your money where your mouth is, zou ik zeggen.

Met de naam kunnen we ook de vermoeide oude beeldretoriek opruimen zoals het zingen van de Internationale, rode dit, rode dat, de rozen, het vuistje en andere restanten uit een verzuild verleden, zodat jongere Nederlanders niet hoofdschuddend naar deze oude meuk hoeven te staren. Het als een feniks laten herrijzen van de PvdA als de SDP zou een van de meest zichtbare en meest effectieve veranderingen zijn om te laten zien dat dertig jaar zwabberen en zwieren zonder ideologische veren nu radicaal worden afgesloten. Juist in een tijd waarin het geneuzel over identiteit absurdistische vormen aanneemt, zou de sociaal democratie zich ideologisch moeten profileren.

Want het is een dodelijk ziektebeeld waarvoor de PvdA steeds maar wegloopt. Wie meent dat ‘ideologie’, in de vorm van een leidend denken dat je programmatische keuzes bepaalt, geen rol meer speelt in de Nederlandse politiek, die kan inderdaad de partij beter opdoeken. Aan de andere kant, wie vindt dat partijen ideologisch geworteld moeten zijn en op die basis een algemeen belang moet vertegenwoordigen waarin een brede waaier van de samenleving zich kan herkennen, en wie vindt dat de sociaal democratie daarin een belangrijke rol speelt, die moet nu de partij revolutionair veranderen.

Ik reken op bergen van verzet. PvdA’ers zijn conservatief. Ze hangen aan oude tradities, symbolen en gewoonten. Sinds de jaren negentig, of misschien van nog verder terug, zijn rapporten verschenen die verandering bepleiten. Er kwam nooit iets van. Wie nu nog volhoudt dat verandering, grote verandering, niet nodig is of dat het enkel hoeft te blijven bij gezelliger vergaderen, hangen aan de tap of gewoon wachten tot er een verlosser opstaat, verdient het isolement waarin de PvdA zich heeft gemanoeuvreerd. Ik kan alleen maar vaststellen dat in de bijna twee jaar sinds de verkiezingszeperd er niets zichtbaars is gebeurd om de PvdA een nieuw leven te geven. Het is de rust van een grafkist, vrees ik.

Ik reken ook op de nodig scepsis buiten de partij. Een verandering van naam als noodgreep, je hoort ze al schamperen, van links en van rechts. Niets van aantrekken, zou ik zeggen. Natuurlijk moet dit meer zijn dan een kosmetische operatie en moet de sociaal democratie worden herformuleerd, aangescherpt en gemoderniseerd, maar gecombineerd met een naamsverandering zou dit een krachtig signaal zijn dat het afgelopen is met de oude PvdA. Dumpen al die symbolen, en dan kunnen we meteen de gelegenheid gebruiken om de manier waarop binnen de partij zaken gedaan wordt, de zure sfeer van moties van orde, van lange vergaderingen en een spel van insiders overboord te zetten. De SDP moet sociaal democratie weer aantrekkelijk en fris maken. Het moet een partij zijn waarin je mee wilt doen.

De tegenwerping ligt voor de hand: een andere naam maakt het geen andere beestje. In goed Amerikaans: je kunt lippenstift op een varken smeren maar het blijft een varken. En de tegenwerping is juist. Als die andere naam niet meer is dan dat, never mind, dan moeten we het niet doen. Het is de moeite niet. Maar als we werkelijk een nieuw begin willen maken, dan is het goed om dat ook rigoureus te doen. Als een merknaam dodelijk beschadigd is terwijl het product in de grond van de zaak prima in orde is, verandert een verstandige onderneming de naam. Tom Jan Meeus heeft gelijk. Ook in de politiek is dat een verstandige strategie.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Trump, Bolton en de zucht naar een oorlog met Iran.

De berichten dat John Bolton, Trumps veiligheidsadviseur (als de psycho luistert) en een van genieën die de oorlog in Irak teweeg brachten, afgelopen najaar het Pentagon vroeg om militaire opties om actie te ondernemen tegen Iran bevestigen de slechtste vermoedens.

Bolton en Nethanyahu zijn er altijd op uit geweest om Iran een toontje lager te laten zingen, in het niet zo verre verleden wilden ze zelfs regime change (alsof dat de strategische situatie in het Midden Oosten waarin Iran de hoofdrol speelt zou veranderen). Hun eerste stap was om de Iran deal die Obama sloot en die door vijf andere landen gedekt werd, eenzijdig op te zeggen. Dat deed Trump braaf vorig jaar.

De volgende stap was een economische oorlog tegen Iran. Die is nu bijna een jaar oud en is lastig voor Iran en voor de Europese landen die de deal wel overeind wilden houden. De VS gebruikt zijn macht om bedrijven te dwingen te doen wat Amerika wil, ook als de landen waar die bedrijven opereren dat niet willen. 

De volgende stap is een aanleiding vinden om militaire actie te ondernemen tegen Iran. Daar was Bolton dit najaar mee bezig. Dat was de boodschap van minister Pompeo in Caïro, zijn vrijbrief aan de regionale dictators maar ook een onverhulde oorlogsverklaring aan Iran. 

Twee vragen dringen zich op. De eerste is er een die al langer speelt: is er een mechanisme dat voorkomt dat de Amerikaanse militaire macht op basis van de gutfeeling van een geschifte president wordt gebruikt? Onder minister Mattis bood diens aanwezigheid enige zekerheid dat niet alle orders vanuit het Witte Huis blind worden opgevolgd. Befaamd is inmiddels Trumps opdracht om Assad te vermoorden, en Mattis reactie, nadat hij de psycho aan de telefoon had laten uitrazen, ‘dat gaan we dus niet doen’.

Zou er nog steeds een persoon of een groep personen zijn die ergens zegt ‘dat gaan we dus niet doen’? Strikt genomen zou je hopen dat het civiel gezag over de militairen gewaarborgd is, aan de andere kant, als het civiel gezag psychotisch is of oorlogszuchtig dan liever die militairen. 

De tweede vraag is of de VS zich inderdaad uit het Midden Oosten terugtrekt, zoals onder meer de NYT vanochtend betoogt. Onder Obama was daarvan al sprake. Het was verstandig beleid. De VS heeft weinig te zoeken, weinig goeds te brengen in die slangenkuil. Het was verstandig van Obama, ondanks het gereutel over de red line, om niet met twee benen vooruit in Syrië te interveniëren. Het was onverstandig van Obama om Afghanistan de ‘echte oorlog’ te noemen (in vergelijking met Irak) in plaats van dat hopeloze land op te geven. 

Trump geeft verwarrende signalen af. Hij wil zich terugtrekken uit Syrië en Afghanistan, een beleid waar minder verzet tegen is dan het wel lijkt. Hij heeft zich totaal opgeknoopt aan Israël, zelfs zonder enige concessie (wat een top onderhandelaar) Jeruzalem weggegeven omdat zijn geldschieter in Nevada dat eiste. Hij heeft zich moreel tot Siamese tweeling gemaakt met de moordenaar die Saoedi Arabië leidt, en blijft betrokken bij de immorele oorlog die dat land voert in Jemen.

En Bolton zou het liefst een oorlog tegen Iran beginnen, in de illusoire hoop dat een ander regime een andere buitenlandse politiek zou voeren. Zou Amerika wegkomen met een nieuwe oorlog, onder dubieuze vlag gevoerd? We moeten de Bush/Cheney bende dankbaar zijn voor hun leugens die leiden tot het slechtste buitenlands politieke besluit ooit, namelijk de oorlog in Irak. Zelfs ruggegraatloze Republikeinen zullen minder snel meegaan met opnieuw een leugenachtige oorlog.

Wat wil hij nou, weg uit het Midden Oosten of oorlog met Iran? Ik vermoed dat Trump het zelf niet weet. Zijn stabiel genius is gewoon doen wat zijn gut hem vertelt en dat kan alle kanten op waaieren. Wel vermoed ik dat we het komende jaar, als de politieke situatie rondom de psycho zich verslechtert, we steeds meer geluiden horen om een oorlogje te beginnen om de aandacht af te leiden (het Venezuela van Maduro is een voor de hand liggend doelwit als Iran een brug te ver is).

Het buitenlands beleid van de VS wordt gevoerd door John Bolton. Daar kan niemand gerust mee gaan slapen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Mark Rutte is een laffe kletskous.

Rutte zakt steeds dieper weg in de populistische onzinretoriek. Blijkbaar vindt hij dat hij Buma moet bijhouden. Klimaat als onderwerp wordt weer weggezet bij de grachtengordel, net als de CDA leider heeft hij nu de belangen van de burger opgepakt. Die moet geen cent hoeven bij te dragen aan klimaatbeheersing. En het bedrijfsleven, Rutte natuurlijke habitat, ook niet. Spreekt voor zich. 

De witte wijn sippende elite. Wat een laffe kletskous. Hij wil moralist blijven, roept Rutte. Begin eens bij jezelf, man.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Kandidaten who?

Afgevaardigde Tulsi Habbard van Hawaii (Tulsi who? zult u vragen) en voormalig minister en burgemeester van San Antionio Julián Castro hebben zich aangemeld voor de strijd om de Democratische nominatie. 

U kunt hen gevoegelijk negeren. Hoewel Castro eens de belofte van de Democraten was – en in 2016 interessant geweest zou zijn – is hij inmiddels uit het zicht verdwenen. Habbard is een Sanders adept die verder weinig te betekenen heeft.

Voeg hen maar toe aan de tientallen ambitieuze Democraten die de komende maanden ons zullen vervelen en de angst op zullen roepen dat een totaal ongefocuste partij in 2020 opnieuw het loodje legt tegen de Republikeinen, de partij die weet hoe je macht veroverd en misbruikt.

Beide kandidaten hebben ook andere motieven om zich in de strijd te werpen. Castro is zeker een kandidaat voor het vice presidentschap, al is hij het afgelopen jaar als Texaan weggespeeld door Beto O’Rourke. Habbard zou programmatisch iets kunnen betekenen, maar ik zie haar nog niet een twee drie op een nationaal ticket staan.

Niet te veel aandacht aan besteden, dus.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Leg de dwangbuis klaar.

De psycho heeft zichzelf nu helemaal ingegraven. Als u de tijd heeft en zich niet vreselijke zorgen maakt over de toestand van de wereld, raad ik u aan de filmpjes te bekijken van de kabinetsvergadering en de persconferentie die Trump de afgelopen weken hield. Of beter nog, de samenvatting die Seth Meyers gaf in zijn show.

Trump heeft geen strategie, geen plan, geen exit. Hij sleept miljoenen mensen mee in zijn waanzin en, laten we zeggen dat dat een benefit is, laat zien dat zijn eigen partij totaal machteloos staat. Dat en passant Mike Pence weer eens laat zien dat hij een karakterloze kwezel is, is ook mooi meegenomen, maar biedt weinig soelaas als je verwacht dat voor 20 januari 2021 Pence de boeken in gaat als de 46ste president – weliswaar met een ultrakorte termijn, maar hij staat er toch maar. 

Wie die idiote vertoningen van Trump tot zich neemt, weet dat in Washington het 25ste amendement weer wordt afgestoft. We hoorden daar weinig meer over sinds deze zomer, toen Woodward vertelde wat zich afspeelt in het Witte Huis en de zogenaamd interne oppositie een opinieartikel schreef, maar een dwangbuis lijkt de enige manier om deze gek in te tomen. De dwangbuis van het 25ste amendement. 

In de Financial Times van dit weekend stond een mooi artikel over Trumps aandoening. Hij heeft geen ideeën, geen strategie, geen plan, zijn enige doel is in het middelpunt van de aandacht te staan. Zodra hij daaruit dreigt te vallen, bijvoorbeeld omdat de Democraten de meerderheid in het Huis hebben, zoekt hij een manier om weer alle aandacht op te eisen. De wrede en totaal zinloze shutdown is dat en niet meer dan dat.

Hoe komt hij er uit? Wie het weet mag het zeggen. Ik houd vol dat de oplossing niet bij deze waanzinnige ligt maar bij Mitch McConnell. Zolang de Republikeinen weigeren een normale budget resolution op Trumps bureau te leggen, zijn zij degenen die werkelijk verantwoordelijk zijn voor de shutdown. 

By the way, de greatest, biggest, best, most intelligent, craziest, most succesfull president ever heeft een nieuw succes geboekt: de langste shut down ooit! What a man!

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Let op Mitch McConnell: alleen als hij beweegt, gebeurt er wat in Trumpistan.

De deal die iemand die minder idioot was dan Trump kan sluiten is duidelijk: de Dreamers gelegaliseerd in ruil voor 5 miljard voor grensbescherming (hoe je die ook wilt noemen).

Sterker, het was een deal die de Democraten een jaar geleden al dachten te hebben gesloten na een gesprek met Trump. Hij liet hen vallen. 

De Democraten hebben terecht vastgesteld dat het woord van Trump niets waard is. Er moet een afspraak komen waar hij niet meer onderuit kan. Daarvoor is de Republikeinse senaat nodig. Er ontstaat al wat gemorrel (en het onvermijdelijke opportunistische alle kanten op waaierende gewauwel van Trump-vriend Lindsey Graham) maar nog niet genoeg om verschil te maken.

De machtigste man in Trumps wereld is Mitch McConnell. En inderdaad, van die manipulator heeft u niets gehoord. 

Het is eenvoudig: er is geen ruimte voor beweging in Amerika totdat McConnell heeft besloten dat Trump het gat waarin hij zit zo diep heeft gemaakt dat hij er niet meer uit kan.  

De boodschap is simpel: vergeet alle gedoe, let op McConnell.

Zaterdag toegevoegd: artikel in de Washington Post.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De Umwertung van Amerikaanse waarden.

Minister Pompeo deed zijn best. In Cairo, waar Amerika opnieuw een moorddadige dictator steunt, leverde hij een toespraak af waarvoor de toespraak van president Obama in 2009 in Caïro het model was. Dat wel zeggen, punt voor punt zei hij het omgekeerde van wat Obama indertijd had betoogd. 

De boodschap nu: Amerika omarmt iedere autocraat of dictator, ongeacht hoeveel mensen die opsluit of vermoord. De bondgenoot in deze strategie, enkel en alleen gericht tegen Iran, is Israël, het enige niet autoritair geregeerde land in de regio – al lijkt het qua politieke cultuur steeds meer op omringende landen.

Pompeo zaaide ook verwarring. Nou ja, zijn psycho baas had dat gedaan door aan de Pasha in Ankara te beloven hem een vrije hand te geven bij het over de kling jagen van Koerden, tot dan toe hulpvaardige bondgenoten van de VS in de strijd tegen ISIS. De voormalig brenger van democratie in de regio (zie wat daarvan terecht kwam), Trumps veiligheidsadviseur – moet je iemand naar wie niet wordt geluisterd adviseur noemen? – John Bolton had Trumps gutbeslissing al teruggedraaid. 

Pompeo maakte het geheel nu gecompliceerder door de Amerikaanse aanwezigheid in Syrië niet te koppelen aan de strijd voor vrijheid en democratie (tja) of tegen de dictator Assad, maar tegen Iran. Iran moet verdreven uit Syrië vond Pompeo. Wel, good luck with that.

De chaos in Washington leidt tot chaos in de wereld. Niet zonder kosten. Twee Trump doelstellingen maken school. De eerste is de omarming van niet of valselijk gekozen leiders die Amerikaanse waarden niet delen (of misschien moeten we Amerikaanse waarden inmiddels anders definiëren). De tweede is dat het voorbeeld van America First wordt gevolgd door vele andere landen. 

Je kunt Trump dat succes niet ontzeggen: hij slaagt er werkelijk in de wereld veilig te maken voor autoritaire regimes die vooral uit zijn op eigen belang.

Vandaar dat hij wel een deal zal krijgen met China dat dezelfde instelling heeft. Mij zou het niet verbazen als over niet al te lange tijd blijkt dat de psycho en zijn kornuiten ouvertures hebben gemaakt naar Assad. Hij voldoet aan alle vereisten die Trump stelt aan een bondgenoot: een moorddadige autocraat.  

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Bolton fluit Trump terug.

Wie dacht dat Donald Trump bepaalde wat er in Syrië gebeurt, is nu van die illusie genezen. En dat geldt ook voor Pasha Erdogan.

Had Trump niet in een telefoongesprek met Erdogan gezegd dat die zijn gang kon gaan? Eh, not so fast. 

John Bolton heeft de president teruggefloten. Ik weet overigens niet wat meer nachtmerries moet bezorgen: Bolton aan de knoppen of de psycho.  Of Erdogan die vrij achter de Koerden aan kan gaan.

Maar het is wel grappig om te zien: de grootste, machtigste, slimste, meest stabiele geniale president aller tijden wordt teruggefloten door zijn veiligheidsadviseur. 

Dan maar de aandacht verleggen naar de muur. 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Kandidaten voor national emergencies

Aan de grens is niets aan de hand maar de psycho heeft plenty andere en veel betere kandidaten voor emergency verklaring.

De opioid crisis: 70.000 mensen overleden in 2018 aan een overdosis. Meer dan 7 miljoen verslaafden, een enorme aanslag op de middelen van staten. Trump heeft het een public health crisis gemaakt maar dat is lang niet genoeg.

De infrastructuur crisis: bruggen storten in, wegen zitten vol gaten, vliegvelden zien eruit alsof je net bent geland in, pak weg, Zimbabwe. Obama wilde met shovel ready projects in 2009 werk creëren op het dieptepunt van de crisis. Het Congres zat hem dwars (en de projecten bleken slecht te organiseren). Zowel Hillary als Trump beloofden 1 triljard dollar voor infrastructuur. Wat heeft Trump gedaan: niets.

De health care crisis: de Republikeinen zijn er niet in geslecht om Obamacare de nek om te draaien, wel om het slechter te maken dan het was. Een alternatief aanbieden – beter dan Obamacare zoals Trump zijn sucker aanhang beloofde – is niet eens aan de orde geweest. De echte crisis is dat de VS 18 procent van zijn BNP uitgeeft aan gezondheidszorg voor een dienstverlening die over het geheel genomen minder is dan de Europese landen die niet boven de 10 procent komen.

De begrotings tekort crisis: meer schulden dan ooit, geen kans om als de crisis komt beleid te maken. Het is waar dat Trump hier wel degelijk beleid heeft gemaakt: hij heeft de crisis veroorzaakt met zijn belastingverlagingen. Enige oplossing: flink belastingen verhogen.

De social security crisis: al jaren dreigt het fonds dat de Amerikaanse AOW voorziet geld tekort te komen. In de jaren tachtig was er een tweepartijencommissie die er iets aan deed. De problemen zijn niet verdwenen, een commissie zou zo gek niet zijn.

De echte crisis: een labiele idioot is president, een laffe partij durft hem niet tot de orde te roepen. Een echte national emergency als er ooit een was.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen