Omarosa geeft Trump wat hij verdiende door haar ooit te benoemen

In de Nixon-jaren hanteerde ik altijd een eenvoudige vuistregel: don’t buy books from crooks. Moest je werkelijk Nixon zelf, Haldeman, Dean en al die hele en halve criminelen van een inkomen voorzien? 

Onder Trump lijkt dat opnieuw een goede strategie. Wie zit er te wachten of Sean Spicer of Omarosa Manigault Newman? Deze laatste heeft nu een boek volgepend over haar disfunctioneren in Trumps disfuncionele staf, gelardeerd met talloze bewijzen dat Trump een racist is, en een xenofoob.

Punt is, daar hebben we Omarosa, zoals deze voormalig kandidaat in Trumps realityshow bekend is, niet voor nodig. Dit is de president die zijn campagne begon met het beledigen van alle Hispanics in Amerika. Dit is de president die onder racisten en white supremacy antisemieten in Charlottesville wel goede mensen zag en ze gelijkwaardig vond aan de mensen die daartegen protesteerden.

Dit is de president die het over shitcountries heeft als hij landen bedoeld waaruit mensen maar al te graag immigreren naar Amerika (als je shitcountry Slovenië is, zoals het thuisland van de First Lady, dan is dat okay). Het zou teveel tijd vergen om alle gelegenheden dat Trump zich een racist toonde op te sommen. Hij is het niet waard. Naast Charlottesville verdient zijn campagne tegen de eerste zwarte president een ereplek van racistisch dog whistling. Laten we het daar even bij laten.

Ach, die Omarosa. Ze nam gesprekken op, zelfs in de meest beveiligde ruimte van het Witte Huis. Niets is onmogelijk in het gekkenhuis. Wat we al wisten uit artikelen over haar optreden in het Witte Huis was ze een waardeloze toevoeging was aan de Witte Huis staf maar, eerlijk is eerlijk, dat kwam omdat de baas een dom benoemingenbeleid had. Dat hij nu van Omarosa een koekje van eigen deeg krijgt, is ondankbaar van de dame maar past geheel in de stijl van Trump.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Catfight. Trump en Erdogan, autoritaire types verdienen elkaar.

Wat een genoegen om twee van de meest onplezierige autocraten van de westerse wereld (ik beperk me) elkaar de kop te zien inslaan.

Psycho Trump tegen proto-dictator Erdogan. Leuk. Erdogans schoonzoon stuntelde door een poging om de financiële wereld ervan te verzekeren dat ze de zaak onder controle hadden. Niemand geloofde hem. Erdogans aanhang begint de pijn te voelen maar net als bij de Trump fans is het blijkbaar moeilijk te erkennen dat je een foute, hele foute man op de machtigste positie hebt gezet en de grondregels van democratie de nek hebt omgedraaid.

Trump wil zijn dominee terug, maar maakt zich niet druk over de tienduizenden politieke gevangenen in Turkije, Erdogan gebruikte de coup in 2016 om zijn regiem te vestigen, nu doet hij net of de wereld tegen hem samenspant. Ze verdienen elkaar.

Als de arme Turken het slachtoffer worden is het misschien goed ze eraan te herinneren dat ze Erdogan democratisch dictator hebben gemaakt. Wie verbaast is over zijn optreden heeft niet goed opgelet. Nederlandse Erdogan fans hebben er weinig last van, misschien moeten ze toch eens nadenken over wat ze met hun nationalistische domheid in Turkije zelf mede hebben aangericht.

Als het conflict door-ettert, en waarom zou het niet tussen twee mannetjes die van geen opgeven weten, dan weten we wie het verliest: Erdogan en Turkije. Het zou mooi zijn om hem van zijn hoge toren te zien dalen en toe te geven aan Trump. Kan nog wel even duren. De schade is nog niet groot genoeg.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Hoe doet Donald Trump het in vergelijking met eerdere presidenten?

Beetje laat alsnog hier geplaatst: mijn artikel over de plek van Donald Trump in de top 44 van presidenten. Met, uiteraard, de nodige slagen om de arm.

Top44_FD

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Triest geval.

Die zelfmoord van mevrouw Dille van de PVV lijkt me een triest geval. Dat ze het slachtoffer werd van een groepsverkrachting door moslims vooralsnog een hersenspinsel. Als niet duidelijk wordt dat dit inderdaad een spinsel was, hebben we een gevaarlijk nieuw niveau bereikt in moslimbashing, waar hopelijk dezelfde autoriteiten die nu allemaal hun medeleven uitspreken tzt ook nog wat over zeggen.

Wat me verbaast is dat Rutte het nodig vond om officieel te reageren.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Vanwaar die Holleeder fascinatie? Nu weer in de New Yorker.

Ik heb inmiddels het artikel in de New Yorker gelezen over onze eigen troetelcriminelen, de familie Holleeder. Er werd met enige trots over geschreven, ik meen in de wakkere krant, dat een Amerikaans blad zoveel aandacht besteedde aan ons Hollands product. Waar een klein land trots op kan zijn.

Het verhaal past in de manier van artikelen schrijven die de New Yorker hanteert. Uitgebreid, langdurig onderzoek, praten met zoveel mogelijk betrokkenen en het dan welluidend, of ik moet zeggen, wellezend, opschrijven. Het gaf me een vreemd, onaangenaam gevoel over dit land, zo beschreven door een buitenstaander die nog geïnteresseerd was in het onderwerp op de manier die Twan Huys ertoe verleidde een ontvoerder en moordenaar te ondervragen alsof de man een interessant specimen was. Voor Nederlanders was Holleeder dat zeker, in de zin van de Nederlandse verslaving aan Bekende Nederlanders die onze kranten en televisieprogramma’s bevolken. Interessant, zo’n moordenaar. Ik weet niet of Huys er ooit spijt over heeft betuigd dat hij de man zo’n platform gaf (zoals hij spijtig zijn eigen domme reactie op de aanslag op de Telegraaf terug probeerde te draaien). Misschien kan hij de moordenaar van Pim Fortuyn boeken.

Het verhaal in de New Yorker draait geheel om Astrid Holleeder, de zus die een bestseller schreef over haar ‘verraad’ van haar broer. Het heeft een vreemde, vervreemdende kwaliteit, dat verhaal. Naarmate het vordert, krijg je het gevoel dat de schrijver (en de lezer) ertussen wordt genomen. Dat hij de speelbal is van een manipulatieve dame en haar omgeving. De details zijn Godfather-achtig, over de prijs van een kogelbestendige auto op Marktplaats, over geheimzinnige ontmoetingen en tenslotte een familielunch op een weinig geheimzinnige plek.

Als lezer vraag je je af wat het doel van dit verhaal was. Waarom moest ik dit lezen? De romantiek van de zware misdaad is wel erg doorzichtig en oppervlakkig. De conclusie dat niet alleen Willem Holleeder maar zijn hele familie begenadigde oplichters zijn is te triviaal om de leestijd te rechtvaardigen. Dat een alcoholische vader met losse handjes disfunctionele kinderen oplevert? So what else is new? Is het dan het verhaal dat een criminele familie erin slaagt BN’er uit te hangen en bestsellers te schrijven over hun verraad – enkel om erop uit te komen dat familie toch de enige band is die telt. Verraad, geweld, bedreiging, maar het is hetzelfde bloed. Ze houden van elkaar.

Zou ik op dezelfde manier gereageerd hebben als het een klassiek New Yorker verhaal was geweest maar dan geplaatst in de VS of god weet waar? Ik kan niet ontkennen dat een zekere vermoeidheid optreedt over dit soort verhalen als je de New Yorker al decennia leest, zoals ik doe. Dit keer stond de herkenbaarheid, de nabijheid en de rare opgefokte Nederlandse fascinatie met het proces (rijen wachtenden, blijkbaar), me tegen.

De Holleeders zijn inmiddels in moorddadigheid overtroffen door Marokkaanse bendes en Balkan criminelen en Nederland is blijkbaar een vrijhaven voor alle soorten drugs (Noord Brabant wordt in het verhaal opgevoerd als productiecentrum). Endstra werd vermoord in Oud Zuid – ik herinner me een verontwaardigde moeder die op hoge toon klaagde dat het toch geen pas gaf dat te doen terwijl de kinderen voor Halloween of iets dergelijks over straat liepen. Vorige week werd een Kroaat overhoop geschoten in de Beethovenstraat. Zo gezien klopt het verhaal in de New Yorker. Het is dichtbij, het is deel van ons dagelijks leven. Wat tegenstaat is de mystificering van iemand als zus Holleeder en daardoor impliciet haar moorddadige broertje.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De hete adem van Mueller. Trump maakt zich ongerust

Zie eergisteren. Een iets aangepaste versie morgen in de NRC, nu al op de site van de NRC.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De oorlog die Trump voert tegen Iran is niet de onze. Laat dat weten.

If you’re not with us, you’re against us. Amerikaanse (Republikeinse) presidenten hebben de neiging om te bullebakken. Trump doet het als vanzelfsprekendheid.

Trump is een economische oorlog begonnen met Iran. Die kan heel goed succes hebben, dat wil zeggen, het leven onaangenaam maken in Iran, vooral voor mensen die hoopten op een opening naar het westen en minder last van de corrupte mullah’s of de militairen.

Volgens de bullebak, vroeger onze bondgenoot en voorbeeld, dreigen Europese bedrijven die gewoon zaken doen met Iran, zoals onder het akkoord was afgesproken, door Amerika geboycot te worden. Ik weet niet hoe dat internationaalrechtelijk zit, wel dat we daar niet mee akkoord mogen gaan.

Amerika heeft een treurige geschiedenis met Iran. In 1953 hielp Amerika de wankele democratie om de zeep en zette de Shah op de troon. In de jaren tachtig hielp Amerika Saddam Hoessein, Amerika’s bevriende dictator van Irak, om de oorlog tegen Iran (door Irak begonnen) vol te houden. Een miljoen doden, ongeveer. Geen wonder dat de retoriek van Iran tegen Amerika is gekeerd, al zijn de inwoners blijkbaar behoorlijk vriendelijk gezind.

Enfin, het is duidelijk waar Nederland moet staan – als Stef Blok even tijd kan vrijmaken van zijn onzinverhalen over integratie: tegenover Amerika. Dit beleid moet worden afgekeurd, wat mij betreft officieel.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De hete adem van Mueller in zijn nek

Vandaag in de Standaard (België)

Het is lastig te blijven ontkennen als je weet dat de waarheid je op de hielen zit. In die sfeer moeten we president Trumps erkenning zien dat zijn campagne in juni 2016 wel degelijk met de Russen sprak om bezwarend materiaal te ontvangen over Hillary Clinton. Niet illegaal, niets mis mee, gewoon campagnewerk – de ironie dat dit het soort ontkenningen is waar de Clintons het patent op hebben zal Trump ongetwijfeld ontgaan. Wat het aangeeft is dat de president geleidelijk aan de grond onder zich voelt schuiven. Het wachten is op zijn erkenning dat hij zelf wist van de ontmoeting, de volgende stap in het proces van het uitpakken van Trumps leugens.

Een ander voorbeeld van anticiperen op mogelijk slecht nieuws was het verhaal dat er weliswaar geen sprake was van ‘collusion’, van samenwerking met de Russen door zijn campagneteam, maar dat als het wél zo was dat geen strafbare feiten opleverde. Trumps buikspreekpop Rudy Giuliani zette deze redenering in de markt, waarna de president hem tweetend ondersteunde. Het is niet waar, maar als het waar is, is het niet illegaal.

Deze Echternach-processie van leugens, twee vooruit, een achteruit, lijkt plaats te vinden in reactie op Trumps permanente nachtmerrie: het onderzoek door onafhankelijk aanklager Mueller. Inmiddels ziet Trump zijn campagneleider voor de rechter, onthult zijn persoonlijke advocaat de onfrisse praktijken van de president en nu lijkt het onderzoek ook Donald Trump jr. te bereiken. En wellicht hemzelf, want kleine Donalds telefoongesprekken lijken erop te wijzen dat hij wel degelijk met papa heeft overlegd. Mueller komt in de buurt.

Het is een bijzonder moment in Trumps presidentschap. Na anderhalf jaar toont hij buitengewoon zelfvertrouwen en gaat Trump steeds vaker af op zijn onderbuik en intuïtie, vaak in afwijking van wat zijn staf of regering wil. Hij denkt het presidentschap in zijn greep te hebben. Tegelijkertijd is hij onrustig, ongedurig en gefrustreerd. De in zijn ogen geniale aspecten van zijn presidentschap: zijn revolutionaire relatie met Poetin, de confrontatie met China, de economische oorlog met Iran, de fabuleuze groei van de economie, om er maar een paar te noemen – de elite wil ze niet als zodanig benoemen. De ironie is dat Trump hunkert naar erkenning door de echte journalistiek, dezelfde media die hij dag na dag tot vijand van het volk verklaart.

Bij het ontbreken daarvan, creëert Trump zijn eigen nieuws. Het is een van de verklaringen voor zijn tweet-verslaving, een diepe behoefte om zichzelf te feliciteren, zelfs als hij zichzelf daarmee juridisch compromitteert. Deze man lijkt alleen echt in zijn element bij het opvoeren van zijn grootste campagnehits voor een opgefokt publiek. Hij glorieert als cheerleader voor zichzelf, zonder zich te realiseren dat zijn staf hem op pad stuurt om hem een uitlaatklep te geven, misschien om erger te voorkomen. Laat hem maar tekeer gaan tegen de media dan kan hij elders geen kwaad doen, lijkt de redenering. Je hoeft zijn staf niet te bewonderen om hen daarvoor dankbaar te zijn.

Voor een narcist met een onwrikbaar zelfvertrouwen oogt Trump verrassend labiel. Hoewel hij keer op keer roept dat Mueller niets heeft, dat het een ‘heksenjacht’ is, lijkt Trump zich enorme zorgen te maken. Het leidt af van wat hij ziet als zijn ongekende, ongeëvenaarde successen als president. Het voedt zijn frustratie: als ik zo vreselijk machtig ben waarom gebeurt dan niet wat ik wil? Dit is het klimaat waarin mensen als Trump de neiging hebben om alles of niets te spelen, om een situatie fundamenteel verkeerd in te schatten. De stilte in Washington is niet enkel zomermoeheid, het is ook de anticipatie op een onvermijdelijk ongeluk.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Hopeloos Zimbabwe

Ik heb nooit goed begrepen waarom mensen optimistisch konden zijn toen de assistent van de dictator Mugabe in Zimbabwe zijn baas aan de kant zette. Het was niet alsof Mnangagwa zich ooit verzet had tegen de kleptocratie van de baas en zijn vrouw. En nu steelt hij verkiezingen? I’m shocked, shocked.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Wat is en wat niet is.

Poetin is uitgenodigd in Washington tot hij dat niet meer is.

De EU is Amerika’s vijand tot ze dat niet meer is.

Er is geen sprake van ‘collusion’ en als dat wel zo zou zijn dan is het geen misdaad.

De pussygrabber ontkent een relatie met een Playboygirl tot blijkt dat ze zwijggeld kreeg.

Noord-Korea is geen vijand meer totdat blijkt dat ze gewoon nieuwe raketten bouwen?

En ondertussen doneert de psycho 12 miljard aan de boeren die hij door zijn handelsoorlog schade toebrengt en stelt hij voor om nog eens 100 miljard aan de rijken cadeau te doen na de 1500 miljard die ze in december al kregen. Begrotingstekort? Ach wat, daar praten we alleen over als Democraten regeren.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen