Stel: president Hillary Clinton had 500 dagen volgemaakt …

Stel u voor dat niet Donald Trump maar Hillary Clinton onlangs 500 dagen had volgemaakt in het Witte Huis. Als Trump u benauwt dan kan ik u verzekeren dat president Clinton niet minder zorgwekkend geweest zou zijn, zij het op een andere manier.

Had Clinton in 2016 gewonnen dan zou ze, gegeven de krappe marges, hebben moeten werken met een vijandige Senaat en een vijandig Huis van Afgevaardigden. Vanaf de kantlijn zou Donald Trump, werkend aan een eigen medianetwerk, onophoudelijk hebben geroepen dat de verkiezingen gestolen waren en dat Clinton in het gevang thuishoorde. In het Congres, met name in het Huis, zouden meer dan tien onderzoeken op gang zijn naar dit of dat vermeende schandaal. Tegen deze tijd zou First Man Bill zich ongetwijfeld wel ergens in een wespennest hebben gestoken.

Beleidsmatig zou Clinton, als krappe winnares, weinig potten hebben kunnen breken. Naar alle waarschijnlijkheid zou ze de kandidaat die Barack Obama had voorgesteld voor het Supreme Court, Merrick Garland, wel door de Senaat hebben kunnen loodsen. De schandelijke obstructie die de Republikeinen ondernamen door in februari 2016 diens goedkeuringsproces te frustreren zou de partij niet hebben kunnen volhouden. Op alle andere terreinen zouden de Republikeinen wetgeving van Clinton gedwarsboomd hebben, terwijl Clinton zowat iedere maand een poging om Obamacare te torpederen van een veto zou hebben moeten voorzien. De economische groei, begonnen onder Obama, zou weinig verschild hebben van wat we nu zien, maar de absurde belastingverlagingen voor de rijken zouden niet zijn doorgevoerd. De tekorten zouden aanzienlijk lager zijn. Janet Yellen zou nog steeds hoofd van de Federal Reserve zijn.

Zou Clinton binnenlands een tamelijk machteloze en gefrustreerde president zijn geweest, buitenlands had ze in grote lijnen het beleid van Barack Obama voortgezet. Goede relaties met de NAVO en de EU, met Mexico en Canada. Ze zou het Parijse milieuakkoord gesteund hebben, maar zou zelf een probleem hebben met het belangrijke strategische Trans Pacific Pact, dat bedoeld was om twaalf landen rondom de Stille Oceaan in een bondgenootschap te smeden tegen China. Tijdens de campagne was ze opportunistisch weggelopen van het verdrag maar ze zou het niet afgeblazen hebben. Met een kleine aanpassing was de VS partner gebleven. De Republikeinen zouden niet ophouden haar erover aan te vallen. De Iran-deal zou gehandhaafd zijn gebleven. In Syrië had ze met de handen in het haar gezeten.

Het valt moeilijk in te schatten in hoeverre een president Clinton de polarisatie zou hebben vergroot maar het is vrijwel zeker dat de Republikeinen all out zouden gaan. Zowel in 2008 als in 2016 toonde Clinton een zeer beperkte vaardigheid in oppikken van politieke signalen en liet ze keer op keer zien dat ze van fouten weinig leert. Hoe zou een gefrustreerde president met een depressieve partij achter haar, zich hebben gehouden? Je wilt er niet te veel aan denken.

Zo rond deze tijd, de zomer van 2018, zouden we ons voorbereiden op een slachting onder Democraten in het Congres. In de Senaat zouden in november minstens tien zetels verloren gaan, wat de meerderheid van de Republikeinen mogelijk boven de veto-brekende grens van zestig zou brengen. In het Huis zouden de Democraten nog verder op achterstand komen. De Democraten zouden geen gouverneursposten kunnen toevoegen aan de de magere vijftien die ze hadden. Hillary Clinton zou de lamste van de lame ducks zijn. Ze zou naar het einde van haar termijn sukkelen en in 2020 zouden de Republikeinen onder leiding van Ted Cruz of Marco Rubio een enorme overwinning geboekt hebben die hen voor acht jaar in het Witte Huis zou brengen.

Geen misverstand: Donald Trump brengt enorme schade toe aan Amerika en de wereld. De toon van debat zal voorgoed veranderd zijn, het lage niveau waaraan we gewend zijn geraakt, de norm. Het overheidsapparaat wordt gecorrumpeerd, zowel in de letterlijke zin door de benoeming van kleine krabbelaars van Trump als door de actieve ondermijning van de taken van diverse departementen. Hij benoemt ideologen of minkukels als rechter. Amerika verkwanselt zijn rol als leider van de wereld.

Vast te stellen dat Hillary Clintons presidentschap waarschijnlijk hetzelfde soort ramp zou worden dat haar campagne opleverde, is niet hetzelfde als Donald Trumps desastreuze presidentschap verdedigen. De Democraten de mantel uitvegen voor hun gemodder in 2016 is niet hetzelfde als het ruggengraatloze, immorele optreden van de Republikeinse Partij in het Trump tijdperk goedpraten. De bedreigingen voor de Amerikaanse samenleving, voor de rechtsstaat en de staat van de democratie zijn immens, te meer omdat deze president onvoorwaardelijk wordt gesteund door zijn principeloze partijgenoten.

Tegelijkertijd moet je vaststellen dat een overwinning van Hillary Clinton nog veel grotere problemen had opgeleverd. Haar presidentschap zou de Democraten voor langere termijn buitenspel hebben gezet, de kansen op een langdurig conservatief bewind dat werkelijk wist waar het mee bezig was, hebben vergroot. Als Amerika in 2020 een herkansing krijgt, een nieuwe mogelijkheid om zich uit de zelfgecreëerde valkuil te bevrijden, dan is het omdat Clinton juist niet werd gekozen.

Het maakt de uitdaging er niet minder om. De taak van de Democraten is om Donald Trump te helpen zichzelf en zijn partij naar de rand van de afgrond te laten brengen en dan de kiezers, en alleen de kiezers, te laten vaststellen dat ze door deze hork grotelijks belazerd zijn. We horen weinig van de Democraten, maar dat hoeft in dit stadium ook niet. Er komt een punt dat elk alternatief beter is dan deze man.

Het is lastig om dit optimisme te noemen, maar wie zoekt naar een lichtpuntje is er misschien mee geholpen. Een glorierijke toekomst lonkt voor de Democraten. Die is echter niet gegarandeerd. Donald Trump kan in de tussentijd de wereld opblazen. De Democraten kunnen zo dom zijn een impeachmentprocedure beginnen. Of elkaar afmaken in een burgeroorlog tussen uiterst links, links en minder links. Of, niets doms is Democraten vreemd, hun kandidaten te zoeken in het bejaardentehuis door Bernie Sanders (76), Joe Biden (75) of Elizabeth Warren (68) te nomineren. Laat het aan de Democraten over om een buitenkans om zeep te helpen. Maar een buitenkans is het.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

VS terecht uit de mensenrechtencommissie

‘Hypocritical and self serving’. Je zou denken dat de psycho het over zichzelf en zijn Republikeinse Partij had, maar dit is de reden dat de VS zich terugtrekt uit de mensenrechtencommissie van de Verenigde Naties. Voeg een succes toe aan de zegetocht van Nethanyahu.

Ik vind het wel een verstandig besluit van Trump. Mensenrechten spelen geen rol voor de VS, waarom zou je dan in een commissie blijven zitten? De psycho president was net in Noord-Korea waar de burgers het geluk hebben te worden geleid door een man die hij bewondert en op wie hij jaloers is. Geen woord over mensenrechten.

De psycho was bij zijn vrienden en financiers in Saudi Arabië. Geen woord over mensenrechten. Hij jut de ondermijners van democratie in Polen en Hongarije op, geen woord over de met voeten getreden rechten. Hij haalt kinderen weg bij hun ouders.

Nee, geen hem krediet waar krediet verdiend is: Amerika hoort niet in een mensenrechtencommissie. Dat zou hypocriet en zelfdiendend zijn. Gelijk heeft hij.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Ga rustig slapen, de psycho zegt het.

Noord-Korea, met kernwapens, is geen dreiging meer. De psycho weet het zeker.We kunnen allemaal rustig gaan slapen, vindt hij – een garantie voor een slechte nachtrust.

Iran, zonder kernwapens, is een gevaar voor de wereld. De psycho zegt het.

Het volk van Noord-Korea is maar wat gelukkig met deze briljante leider. Maar noemde Trump Kim een jaar geleden niet een massamoordenaar en zitten er niet honderdduizenden mensen gevangen? Daar heb ik niets over te zeggen, zegt de psycho, die wel bewondering heeft voor de manier waarop de Noord-Koreanen keurig rechtop zitten en applaus leveren voor hun leider.

Het is niet het einde van de wereld – dat kan nog komen, stay tuned – maar wel zeker het einde van het tijdperk dat Amerika de wereld leidde. De mensen die dachten dat het allemaal wel meeviel – ik zat een jaar geleden in een forum met NAVO baasjes die me voorhielden dat ik te weinig vertrouwen had in de psycho – zijn nu misschien eindelijk overtuigd van hun domme denken.

Er zijn maar twee grote fans van Donald Trump in Nederland, beide malloten maar wel degelijk columnisten voor grote kranten en dus met het stempel van hoofdredactionele interesse. Holman in het Parool is een reden om op die krant geen abonnement te nemen. Leon de Winter spuit er in de Telegraaf lustig op los: Trump en Nethanyahu zien alles scherp, Obama was een socialistische dwaler. Enfin, niemand met enig verstand neemt een abonnement op de Telegraaf, maar toch.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

De Nederlander bestaat niet.

Vandaag in het FD mijn stuk over de nederlandse identiteit en ons tamelijk disfunctionele debat daarover.

Klik hier voor het stuk in PDF format.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

WK in Rusland, heeft natuurlijk niets met politiek te maken

U weet natuurlijk dat politiek en sport niets met elkaar te maken hebben. Dat het enkel sportieve gezelligheid was die maakte dat Rutte en Willem Alexander in Sotchi een pilsje dronken met Poetin.

U weet natuurlijk dat Rusland de wereldkampioenschappen voetbal enkel heeft gekregen door de juiste omkooppraktijken, geholpen door een door en door corrupte Fifa. Waarom wilde Poetin die WK? Juist, om ons deze zomer lekker Rusland positief te zien benaderen.

Enfin, hij heeft zijn zin en het viel me op dat er wel heel weinig geluid is over de politieke aard van deze WK. Ik was en ben nog steeds een bewonderaar van Bram en Freek die in 1978 de schandelijke hypocresie van Nederland aan de kaak stelden – hetzelfde land dat eindeloos emmerde over de vader van Maxima maar bereid was de wereldbeker aan te nemen uit handen van Videla zelf.

Dan nu de Poetin kampioenschappen. Nee, politiek heeft er niets mee te maken. Hij zit nog steeds op de Krim en in Oekraïne, maar daar doen we even twee maanden niet aan.

Geheel terzijde: wat een ongelooflijk genoegen dat Nederland niet meedoet (niets met politiek te maken). Geen oranje hoekjes, geen straatfeesten en vooral niet de arrogantie die dit land altijd overvalt bij dit soort festijnen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Kim is de goede onderhandelaar.

Was dat het dan?

Okay. Great guy. Yeah, great negotiator. Kim kreeg van alles, Trump kreeg alleen een tv show.

De voorspellingen waren precies goed: een verklaring om aardig te blijven doen, te hopen op vooruitgang. That’s all folks.

Beide Korea’s zijn de enige landen die hier blij zijn. De VS trekt zich terug uit de wereld.

Sterker, Amerika is nu beter bevriend met een moorddadige dictator dan met de G-6 landen die hij vorig weekend schoffeerde.

Het is een strategie van isolationisme, een strategie van het laten vallen van bondgenoten.  Erger: een strategie van het omarmen van moorddadige dictators.

Een nieuwe wereld. Wis en zeker.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Zeurpiet op weg naar Singapore

Trump houdt van bijnamen. We kunnen hem nu rustig de ‘whiner in chief’ noemen, de opper-zeurkous. Beledigd door deze, niet met respect behandeld door die, altijd klagende dat de VS een stupide land is dat voortdurende door andere landen wordt beetgenomen.

Het is voldoende om de psycho, die helemaal niet naar de G-7 wilde maar totaal gefocust is op zijn koffiebreak met Kim, oude bondgenoten en buurlanden opzij te zetten. Wat denkt hij er mee te bereiken? Als u het weet mag u het zeggen. Voorlopig ziet Amerika eruit als een zeurland dat zichzelf isoleert van de wereld, om er straks achter te komen dat daarmee haar positie in de wereld zodanig is verslechterd dat ze niet zonder bondgenoten kan.

En dan Poetin, wat moeten we van Trumps Poetin-filie denken? Ik ben niet van de samenzweringstheorieën maar ik heb moeite een reden te bedenken waarom deze domme man ineens Rusland bij de G-7 wil. Misschien kan onze ook niet zo slimme ambassadeur dat eens uitleggen, nadat hij vorige week opriep tot harder optreden van Nederland tegen Rusland. Zelden stond iemand zo te kakken als deze haatzaaier.

Ondertussen is de schade blijvend. Er valt niet veel te repareren omdat deze regering wordt gedomineerd door een idioot die niettemin ferme greep heeft op alles om hem heen, inclusief de lamlendige Republikeinen. Dit was een ‘watershed election’, het einde van de westerse wereld zoals we die na de Tweede Wereldoorlog hebben leren kennen. Ervoor in de plaats komt niet een doordacht zij het totaal fout isolationisme zoals Robert Taft en de Republikeinen dat in 1948 en 1952 bepleitten maar simpelweg chaos.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Het probleem met Trump is niet dat hij onderhandelt maar dat hij Trump is.

Nicholas Kristof vraagt zich in de NYT af waarom Democraten niet bereid zijn om te overwegen dat Trump een succes zou kunnen boeken in Noord-Korea. Ze staan niet eens open voor die mogelijkheid, klaagt hij.

De vraag is fair enough, het antwoord moet ook niet zijn dat we hopen dat Trump mislukt maar dat we er weinig vertrouwen in hebben dat hij iets tot stand brengt. Mijn eigen verwachting was dat de top zou worden uitgesteld of afgesteld omdat de diplomatieke voorbereiding zoveel tijd zou vergen dat juni onhaalbaar zou zijn.

Ik vermoed dat die voorbereiding nog steeds een rommeltje is en dat het resultaat van de top enkel kan zijn dat er doorgepraat wordt. Dat kan ook haast niet anders want Trump weet niet waar hij het over heeft, wat hij wil en hoe dat technisch kan worden uitgevoerd. Zeker, hij heeft Pompeo bij zich die als ex CIA directeur daar meer vanaf weet, maar dat is niet voldoende. Bolton zal weinig hulp bieden.

Trump is een pr mannetje. Hij wil een succes waar hij over kan blaten. Reken er dus op dat ook als er niets uitkomt dit als een geweldig show verkocht gaat worden (en als de top mislukt dat ook een enorme, geweldige, historische etc. mislukking zal zijn).

Ik heb me voorbereid op een uitkomst die er zo uitziet: Kim en Trump schieten veel plaatjes, beloven elkaar vertrouwen en spreken af dat er doorgepraat wordt.Misschien belooft Kim niet te werken aan lange afstandsraketten. Dat zou Japan en Zuid-Korea vol in de wind zetten voor Kims afschrikkingspolitiek maar Trump zou kunnen zeggen dat Amerika niet bedreigd wordt. Magertjes, misschien dat ze zelfs dat niet willen of kunnen bereiken.

Resultaat: Trump heeft Kim een platform gegeven (ook in de NYT en elders artikelen over de metamorfose die Kim heeft ondergaan, van idioot naar sluwe manipuleerder van de psycho narcist), Trump heeft er niets voor teruggekregen. Het succes voor Kim is dat hij Trump zo kan afpoeieren, zijn relatie met China versterkt heeft en Zuid-Korea kan blijven gebruiken om echt wat te bereiken.

Hoe een deal(tje) met een kernmacht als Noord-Korea mogelijk is terwijl een deal met een niet nucleair Iran niet kan, blijft onduidelijk.

Ondertussen is Trump niet in staat om over iets anders te denken en dus wordt de G-7 top in Quebec een ramp. Nog los van Trumps stupiditeit (de oorlog van 1812 en het platbranden van het Witte Huis, toen nog de executive mansion geheten, aan de Canadezen te wijten om te laten zien dat ze best een bedreiging voor de nationale veiligheid kunnen zijn) heeft hij Europa alleen maar confrontatie te bieden maar vooral wil hij zo snel mogelijk weer vertrekken.

Trudeau en Macron dachten een soort van relatie met de psycho te kunnen opbouwen. Ze staan in hun hemd. May ging al eerder onderuit. Merkel zag het vanaf het begin af aan goed.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Zie het maar als een eer: de Telegraaf gaat nu voluit tegen Groen Links

Het is interessant om te zien wat de nieuwe politieke verhoudingen zijn. Je hoeft maar te kijken tegen wie de Telegraaf nu campagne voert: Jesse Klaver en Groen Links.

Elk wissewasje wordt opgeblazen, zoals de politieke krant dat vroeger deed met de PvdA (over de VVD schandalen hoor je een stuk minder, laat staan dat Rutte kritisch benaderd wordt).

De actiekrant voert altijd actie en altijd tegen iets wat van links dreigt. Zie het maar als een compliment aan Groen Links dat ze het voorwerp van deze aandacht zijn – waarbij het stupide liefdesnestjes schandaaltje dat nu onderwerp van gesprek is, mag gelden als een spectaculair eigen doelpunt.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Daar is ie weer: Bill Clinton herinnert ons eraan waarom we blij moeten zijn dat hij weg is

Bill Clinton voert campagne. Dit keer om een boek te verkopen.

De manier waarop hij dat doet, fuzzy answers, om de kwestie heendraaien, geen onderkenning van de schade die hij heeft aangericht, bevestigt nog maar eens dat een van de grote voordelen van de Trump ramp is dat we van de Clintons verlost zijn.

Kijk zelf maar.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen