Waarom Biden vasthoudt aan die datum

President Biden wil van geen wijken weten. Op 31 augustus moet Amerika uit Afghanistan zijn verdwenen. Overleg met de bondgenoten die geen andere keuze hebben dan Amerika’s leiding te volgen, deed hem niet van gedachten veranderen. Hij liet wel een opening. Hij had het Pentagon en State gevraagd om contingency plans als het nodig mocht zijn langer te blijven.

Het leidt tot veel kritiek, vooral van die bondgenoten maar ook in beide Amerikaanse partijen die sowieso van de leg zijn door Bidens kordaatheid. Ik begrijp hem wel. Zonder serieuze deadline wordt het opnieuw een open ended betrokkenheid, tot wanneer? Tot iedereen die daarvoor in aanmerking zou komen uit het land gehaald zou zijn om door onvriendelijke anti-immigratie Amerikanen in de VS onthaald te worden?

Uiteindelijk was het hele Afghanistan project een open ended affaire, veranderend van straf voor Al Qaida en hun beschermheren tot het omvormen van een achterlijk, corrupt land in een voorbeeld van democratie in het Midden Oosten. Het is goed om weer eens te herlezen wat er in de loop van 2001 gebeurde.

De VS intervenieerde, gooide de Taliban eruit en kwam op een punt dat de Taliban – hoe je het ook wendt of keert, toen de legitieme regering van Afghanistan – wilde onderhandelen. De latere ‘democratische’ president Karzai zou als tussenpersoon willen optreden. Het aanbod werd verworpen door Rumsfeld en de Cheney-bende die de hopeloos zwalkende kleine Bush in hun tang hadden genomen. Waarom eigenlijk? Arrogantie en hoogmoed.

Een jaar later zou diezelfde Cheney-bende Amerika in het Irak-avontuur storten. Afghanistan werd bijzaak. Democratie in het Midden Oosten was ook niet vreselijk urgent: toen Egyptische dictator Moebarak in zijn land hard tekeer ging tegen elke vorm van democratisering kwam er geen kik uit Washington (niet veel veranderd, alleen de naam van de dictator).

De manier waarop de militaire leiding zowel in Afghanistan als in Irak plannen opstelde die steevast misliepen, surges die een kunstmatig resultaat opleverden, ongecontroleerd misbruik door CIA, de erosie van normen in de Abu Graib gevangenis… Ik begrijp wel dat Biden zijn eigen lijn trekt en de mogelijkheid voor verder engagement wil beperken. Ik vermoed dat de VS ook na 31 augustus actief zal blijven, zal moeten blijven, maar Biden wil dat niet al meteen vooraf vastleggen.

Hij heeft gelijk, denk ik. Overigens kan hij binnenlands succes claimen nu het Huis de 3.500 miljard dollar begroting heeft aangenomen waardoor de kans op een Amerikaanse verzorgingsstaat aanzienlijk is vergroot.

Het schijnt dat Democraten zich grote zorgen maken dat Afghanistan de verkiezingen van 2022 beslissend zou beïnvloeden. Ik denk dat ze het overdrijven. Geheugens zijn kort, kiezers kijken naar de economie en naar wat hen in het dagelijks leven overkomt. Afghanistan zal tegen die tijd eerder een gesloten boek blijken. Een mislukking, een verspilling, die iedereen graag achter zich laat.

Dit bericht is geplaatst in Blogposten. Bookmark de permalink.