Corbyn heeft heel wat op zijn geweten. De gevolgen van Labours deconfiture zullen nog lang gevoeld worden.

De catastrofale nederlaag die Labour gisteren leed tegen de Conservatieven van Boris Johnson is vooral ernstig voor de Britten. Er waren twee redenen voor dit resultaat: Corbyn en Corbyn. De eerste Corbyn was de man die weigerde een standpunt in te nemen over Brexit, over de mogelijkheid van een tweede referendum, over een manier om aan Brexit te ontkomen. Omdat hij op dat terrein niets bood, was het gemakkelijk voor kiezers die genoeg hebben van het eindeloze Brexit gezeik om niet voor hem te kiezen.

De tweede Corbyn reden was dat de man zich totaal ongeschikt had getoond om een land als het Verenigd Koninkrijk te leiden. Hij werd in het zadel gehesen door partijactivisten die de partij overnamen, tegen de zin van de parlementariërs die met hem moesten werken. In zijn hele optreden en zijn doelstelling om socialisme nog maar weer eens uit te proberen liet Corbyn zien dat hij niet geschikt was als premier van een modern land.

De Engelse kiezers konden niet duidelijker zijn in hun verwerping van Corbyn. Het is knap om lager te scoren dan Michael Foot in 1983, maar het lukte hem. Het is knap om de overwinning te geven aan een liegende, zwierende, brallende elitaire non valeur als Boris Johnson, maar hij deed het. De geschiedenisboeken staan vol met useful idiots die hielpen precies datgene te bewerkstelligen wat ze niet wilden.‌‌ Corbyn past in dat rijtje.

Dit is geen monday night quarterbacking, het was een uitkomst die besloten lag in de aankondiging van de verkiezingen. Iedereen wist het, iedereen kon het zien. Johnson zal wel onzeker geweest zijn maar zijn scherpere adviseurs wisten precies wat ze deden. De Engelsen kunnen hun lol op met vijf jaar Johnson, de rest van Europa kan nu ook eindelijk verder, straks met de Schotten die nu alle reden hebben zelfstandigheid te zoeken.

Maar er zijn meer lessen te trekken en geen daarvan is plezierig. Een liegende bralaap – zie hierboven – kan verkiezingen winnen ook als iedereen weet dat hij een liegende bralaap is. Trump weet het. Een partij die het land in de verdoemenis heeft gestort met zijn anti-Europa houding en zijn stupiditeit gepersonifieerd door David Cameron, kan de verkiezingen ruim winnen. De Republikeinen in de VS zullen zich gesterkt voelen: je kunt totale uitverkoop houden van je waarden, je ruggegraat eindeloos flexibel maken, een idioot steunen, een minderheid van de opinie vertegenwoordigen en toch de verkiezingen winnen.

Ik vermoed dat het Engelse resultaat ook door zal werken in de handenwringende Democratische leiding. Dit is slecht voor een progressieve kandidaat, voor een progressief beleid, voor alles waar Amerika behoefte aan heeft. Radicalen worden afgestraft zullen we overal horen, Warren zal er het slachtoffer van worden. We blijven zitten met een middenkandidaat, hetzij de nu al terminaal geschade Biden of Buttigief of Klobutchar. Met die twee laatsten kan ik leven – zelfs met de onwaarschijnlijke kans dat Bloomberg de nominatie krijgt. Hij kan tenminste Trump aan, dat kun je van Biden niet zeggen.

Progressief is uit. Ook PvdA´ers die wel heil zagen in Corbyn zullen hun knopen tellen.‌ Helaas, want progressief is hard nodig. Corbyn heeft heel wat op zijn geweten.

Overigens valt te hopen dat Labour niet zo dom is als D66 en de PvdA, partijen die na een daverende nederlaag degenen die daar verantwoordelijk voor waren de piketpaaltjes voor de volgende jaren lieten zetten, beide gevallen met kwalijke gevolgen. Corbyn heeft enkel gezegd op termijn te vertrekken. Dat moet zijn partij niet accepteren. Hij dient onmiddellijk verwijderd te worden.

Dit bericht is geplaatst in Blogposten. Bookmark de permalink.