Gorka volgende die verdwijnt

Sebastian Gorka is een vervelend rechtse praatjesmaker in het Witte Huis van Hongaars afkomst – trots drager van zijn vaders medaille voor goede nazi verdiensten.

Afgelopen week diste hij Tillerson door te ratelen dat de minister van Buitenlandse Zaken geen bevoegdheden heeft en alleen de president beslissingen neemt. Dat is natuurlijk waar maar het helpt als je diplomatie wilt bedrijven om spanningen te verminderen dat het Witte Huis je niet bij de knieën afzaagt.

Naar verluidt is Chef Staf Kelly erop uit om Gorka op straat te zetten. Zou niets te vroeg zijn. Misschien kan hij samen met zijn maatje Bannon vertrekken.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Schei uit over dat gebruik van kernwapens

Fijn om de kranten en programma’s te vullen maar ik denk dat al dat geneuzel over een kernoorlog totaal overbodig is. 

Ga maar na. Voor Noord Korea is het gebruik van kernwapens een endgame. Daarna is er niets meer, althans niet van het Kim paradijs. Voor de VS is het gebruik van kernwapens totaal overbodig. Daar gaat het helemaal niet over.

Wat de VS moet voorkomen is dat Noord Korea zijn niet kernwapens gebruikt tegen Zuid Korea en Japan. Net als voor Iran geldt voor Noord Korea dat het hebben van een kernwapen niet zo geweldig veel verandert. Het is een verzekeringspolis die bestaat bij de gratie van het niet gebruiken ervan, het is afschrikking. In het Noord Koreaanse geval van de VS. Niets doen is soms de beste optie maar dat is te complex voor de psycho.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Geen goede scenario’s in Noord Korea

Ik weet niet wat de VS militair kan doen tegen Noord Korea. Wel weet ik dat er maar twee scenario’s mogelijk zijn, beide met onaangename consequenties.

Trump valt aan.

Scenario 1: Noord Korea reageert en doodt tienduizenden mensen in Zuid Korea, of erger.

Scenario 2: De VS gooit wat bommen, vernietigt wat en vertrekt weer. Geen reactie van Noord Korea. Noem het een succes en Trump kraait nog maanden over zijn capaciteiten. Iran is de volgende klant.

Dat is een deel van het probleem van de buitenlandse politiek van de VS nu. Of een ramp, of een succes voor Trump en dat zou ook een ramp zijn.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Nog één keer Argentijns geneuzel

De dood van de vader van Maxima en de reacties daarop vragen nog één keer commentaar.

Het land dat in 1978 de WK voetbal speelde in het Argentinië  van de generaals en graag uit handen van dictator Videla de beker had gekregen (als Rensenbrink ….) moet niet zeuren over vuile handen in deze zaak. De enige die er wat over mag zeggen is Freek de Jonge die in 1978 met Bloed aan de paal het juiste standpunt innam. De rest moet er het zwijgen toe doen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Op naar de volgende confrontatie

We moeten ons voorbereiden op het volgende vertoon van incompetentie van de Republikeinen in Washington. Begin oktober bereikt de VS het zichzelf opgelegde plafond van 19,8 biljoen dollar (in het Amerikaans trillion) aan geleend geld. Nou ja, die grens was al in maart bereikt maar met kunst en vliegwerk hebben ze hem opgerekt tot oktober. 

Als die grens is bereikt kan het ministerie van Financiën niet meer lenen en  is het mogelijk dat de overheid weer eens zijn poorten sluit. De psycho lijkt die laatste kaart te willen spelen om de beste deal met het Congres te krijgen.

Minister Mnuchin heeft het Congres al een paar keer aangespoord om het schuldenniveau hoger te maken maar … In 2011 en 2013 toen de regering Obama met hetzelfde probleem werd geconfronteerd (als je begrotingstekorten hebt moet je nou eenmaal lenen) zetten de Republikeinen de hakken in het zand en dreigden de overheid te sluiten.

Leuk dat de eeuwige opportunisten nu zelf tegen het probleem aanlopen. De markten worden er zenuwachtig van, niet wetend wat ze van deze regering kunnen of moeten verwachten. Weinig goeds, maar u kunt er vrij zeker van zijn dat het schuldenniveau verhoogd gaat worden omdat er geen begroting is zonder tekorten. En u kunt er net zo zeker van zijn dat volgende keer, als er een Democratische president zit, dezelfde Republikeinen weer geweldige stennis gaan maken.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Wat had kunnen zijn en wat is

De psycho is op vakantie. Dat wil zeggen dat hij zijn verblijf op zijn eigen golfbanen permanent maakt. Reken op leugens over zijn prestaties. Never mind. De man kan terugzien op een half jaar van wanprestatie. Maar het had anders kunnen lopen. Het was goed mogelijk geweest dat een zelfverzekerde, succesvolle president augustus had gebruikt om terug te kijken op een revolutionair half jaar.

Ik was voorbereid om na zes maanden president Trump toe te geven dat hij de gevestigde orde op zijn kop had gezet en met origineel en gewaagd beleid de langdurige impasse in de Amerikaanse politiek had doorbroken. Met lange tanden en frisse tegenzin zou ik hebben moeten erkennen dat ik de man had onderschat, dat hij de transformative president was gebleken die Amerika nodig had.

Het was mogelijk. Trump had zijn politieke krediet kunnen gebruiken om Obamacare te herstructureren op een manier die de lange termijn van de ziektekostenverzekering kon garanderen. Democraten zouden gedwongen zijn hem te helpen. De burgers hadden hem lof toegezwaaid, Republikeinse politici hadden grommend ingestemd.

Hij had structurele belastinghervorming kunnen voorstellen, waarin het uitgedijde pakket van aftrekposten en voordeeltjes zou worden uitgekleed, ten gunste van een lager tarief en meer rechtvaardigheid. Hij had de belasting voor bedrijven kunnen terugbrengen tot twintig procent. Hij had er brede steun voor gevonden bij beide partijen.

Trump had een gigantisch infrastructuurprogramma kunnen lanceren, een triljard dollar investering. Iedereen is het erover eens dat deze investeringen noodzakelijk en onontkoombaar zijn. Hij had het kunnen opzetten in overleg en combinatie met de staten, zoals president Eisenhower in 1956 het Interstate Highway programma inkleedde. De financiering kon deels met hogere belastingen op brandstof. De steun van de politiek, zowel op federaal als op staatsniveau zou overweldigend zijn. Het zou honderdduizenden banen in de bouw- en constructiesector opleveren.

Die sector zou ook profiteren van een serieus woningbouwprogramma, met name in staten als Californië en Texas, waar de woningtekorten nijpend zijn. Hij had in de grote steden woningverbetering kunnen doorvoeren. Zelfs had hij in een opwelling van creativiteit een serieuze immigratiewet kunnen doorvoeren, zoals Ronald Reagan deed in 1986.

Trump had na een kleine aanpassing het Trans Pacific Partnership verdrag kunnen aanvaarden dat enorme voordelen had voor de Verenigde Staten en een serieuze uitdaging zou betekenen voor China. Hij had het klimaatakkoord van Parijs kritisch kunnen omarmen, vanuit de vaststelling dat het nogal vrijblijvend was en dat het bondgenoten links en rechts aan hem zou verplichten als hij de anti-opwarmingsretoriek van zijn eigen partij zou pootje lichten. Hij had naar Brussel kunnen vliegen en de NAVO-partners aan zich kunnen verplichten door steun en toewijding te verklaren en hen op te roepen hun beloftes na te komen.

Tegelijkertijd had Trump kunnen doen wat hij nu ook doet: zijn superconservatieve en überopportunistische evangelische kiezersachterban plezieren door een hen welgevallige rechter in het Supreme Court te benoemen en de rechtelijke macht vol te stoppen met conservatieve rechters. Hij had populistische retoriek kunnen combineren met praktisch beleid, niet naar het voorbeeld van de negentiende-eeuwse president Andrew Jackson die de a-historische Trump heeft omarmd, maar als de populist Huey Long, die tussen 1929 en 1935 de staat Louisiana fundamenteel veranderde.

Met het gezag en de macht van zijn ambt had Trump een toon kunnen zetten van actie. Na zijn overname van de Republikeinse Partij had hij die disfunctionele, puur op eigenbelang gerichte club kunnen dwingen hem te volgen. De politici hadden weinig keuze gehad. Een gesloten front als oppositie tegen een president van je eigen partij die coalities vormt met de Democraten zou niet lang stand kunnen houden. Zo had Trump de populistische president kunnen zijn die hij zijn kiezers had beloofd. Republikeinen en Democraten in het Congres zouden geen andere keuze hebben gehad dan te volgen.

Heeft het zin om je te proberen voor te stellen hoe een presidentschap dat zich aandient als het slechtste aller tijden er uit had kúnnen zien? Ik denk het wel, al was het maar om te kunnen zien wat had kunnen zijn en hoe Trump ons critici en pessimisten op het verkeerde been had kunnen zetten door zich als revolutionair te ontpoppen. Ik denk ook dat het nodig is die analyse te maken, omdat elke politieke carrière ergens de mogelijkheid in zich had te ontsnappen aan de waarheid achteraf dat het allemaal voorspelbaar was.

Want er zijn politici die boven zichzelf uitstijgen, die dingen tot stand brengen die niemand voor mogelijk had gehouden, die negatieve verwachtingen beschamen en je tegenstribbelend doen toegeven dat je de man of de vrouw had onderschat. Als liefhebber van Amerika had ik in dit stadium graag willen erkennen dat president Trump een verrassend effectief en verziend succesverhaal had neergezet.

Helaas, de man heeft het niet in zich. Dat komt niet door de deep state, fake news of tegenwerking zoals zijn acolieten en krimpende groep onderknuppels de achterban proberen wijs te maken, maar door zijn falen als persoon. Er zaten eerder mensen met dubieuze normen in het Witte Huis, er zaten eerder klunzen of goedbedoelende mislukkingen. Maar nooit werd Amerika geleid door iemand met het totale gebrek aan positieve menselijke kwaliteiten dat Donald Trump tentoonspreidt. We zijn voorbij het stadium van eens of oneens. Dit presidentschap is afzichtelijk, deze man beschamend.

Wat had kunnen zijn is na zes maanden meer dan een treurzang over gemiste kansen. Het roept de vraag of Amerika een president met deze gemankeerde karakterstructuur in goede orde kan overleven. Misschien is het al te laat. Zes maanden maakten het verschil. Het had anders kunnen lopen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Je kunt geen week weg

Je kunt geen week weg zijn zonder een deel van het spectaculaire circus Trump te missen. Ik kan nu het hele Scaramucci verhaal overslaan. Jammer dat hij al weg is, de psycho verdiende een lotgenoot naast zich. Inmiddels is dus ook, als in januari voorzien, Priebus aan de dijk gezet. Het blijft onduidelijk of Dart Vader Bannon, slangenmens Conway en de Ivanka familie nog lang overleven. Het ontslaat me van de plicht om nog over Spicer, Priebus of die mallotig mafioso te schrijven.

So far, allemaal prima. Trump brengt niets tot stand. Ik zal hierboven een stuk plaatsen over wat had kunnen zijn.

Dit is geen Facebook, dus ik zal het kort houden waar ik ben geweest en vooral vertellen wat voor u interessant kan zijn.

We waren bij de tienjaarlijkse Beeldhouwwerken marathon in Münster. Plezierige stad, veel, jazeker, beeldhouwwerken, ook uit eerdere afleveringen. Mooi lokaal museum. Daarna Dokumenta in Kassel. We hadden ons voorbereid op een mindere aflevering, na alle negatieve besprekingen. Gelukkig waren die besprekingen allemaal verkeerd, een goede les om je daar niets van aan te trekken. Het was weer spannend en interessant. Het enige dat detoneerde was het Parthenon van boeken die ooit ergens op een lijst hadden gestaan. Gemakzuchtig en enkel goed voor topverkopen van steeds dezelfde boeken. 

De combinatie met Griekenland pakte goed uit. Moderne kunst daar interessant en soms inventief. Een 25 minuten durende film van een Israëlische filmmaker was een hoogtepunt, net als de opstelling die me deed realiseren dat door Post Traumatic Stress Disorder de gezinsomgeving wordt gemilitariseerd maar ook de krijgsmacht wordt gedomesticeerd.

Verder in Oost Duitsland dat verrassend aangenaam is. Details niet nodig, behalve dat Magdeburg een ware vondst was. Schitterend museum in het oude klooster. Op de weg terug gestopt in Bergen Belsen, waar een indrukwekkend, relatief nieuw (2007) Gedenkmal is opgezet. Vooral de manier waarop Russische krijgsgevangenen waren behandeld was nieuw voor me. Het negeren van de Verdragen van Geneve deed me denken aan de pogingen van de Bush Cheney bende om die in Irak en Afghanistan te ontlopen …. genoeg. 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

AFWEZIG TOT 6 AUGUSTUS

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

To veto or not to veto

Dit kan leuk worden. Het Congres wil hardere sancties tegen Rusland vanwege de bemoeienis met de verkiezingen.

Volgens de psycho was daarvan geen sprake, is Poetin een prima vent met wie je rustig een uurtje kunt babbelen.

Gaat Trumps eerste veto deze sancties stoppen? En, nog leuker, gaat het Congres dan dat veto overrulen? Laten we zeggen, als eerbetoon aan John McCain, een van de mensen die door de vuilspuiter is beledigd?

Mijn gok is dat hij zal luisteren naar zijn nieuwe mediabaas, die, zo valt te voorzien, snel door zijn geloofwaardigheid heen zal zijn, en niet zijn veto zal gebruiken. Leg dat maar eens uit aan je maatje in Moskou.

Ook interessant: zonder dat daar enige aanleiding toe is, heeft Trump vast discussie veroorzaakt over de mogelijkheid om iedereen die ook maar iets gedaan heeft dat niet deugt een presidentieel pardon te geven, inclusief hemzelf. Of het kan of niet is niet duidelijk, maar politiek gezien zou het zelfmoord zijn.

Vanwaar het aanjagen van die discussie? Het publiek vast laten wennen. Zijn vaste achterban voorbereiden op nieuwe daden van machtswellust en disrespect voor de rechtstaat, zodat ze straks zullen zeggen: allemaal deel van  het plan om Trump dwars te zitten. Het is maar dat u het weet.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Zes maanden te laat: Spicer neemt ontslag

U hoeft geen medelijden te hebben met Sean Spicer, de persvoorlichter, nee, pardon, de megafoon van de psycho, die vandaag ontslag heeft genomen.

Het echte nieuws is dat Trump onverbeterlijk is en nu Anthony Scaramucci, een zakenvriend uit New York, de hoofdrol in het Witte Huis heeft gegeven. De meeste andere spelers, Priebus, Bannon, Spicer en Conway waren tegen, Trump zette door.

Een staaltje krachtdadig optreden? Nou nee, opnieuw gooit Trump de kont tegen de krib. Geen ervaren Washington figuur die verbanden kan leggen en hem kan temperen, maar een influisteraar als Chris Christie of Rudy Giuliani. De toekomst zal enkel meer chaos opleveren.  

Trumps vriend Scaramucci wordt media chef van het Witte Huis, de positie die Spicer wilde hebben. Omdat hij al geen persvoorlichting meer mocht geven, Sarah Huckabee deed dat de laatste weken, was er geen reden voor Spicer te blijven.

Maar zijn grootste fout was niet in de eerste week ontslag te nemen, toen Trump hem dwong de onzin over de bezoekersaantallen van de inauguratie te verkondigen. Toen was al duidelijk dat Trump een ongeleid kanon was die zijn eigen nieuws maakte, met tweets die direct ingingen tegen wat zijn voorlichters net hadden gezegd.

De persvoorlichter is iemand die beleid vertaalt naar het publiek, zodra hij of zij een roeptoeter voor de president wordt, vervult hij die functie niet meer. Spicer heeft vanaf het begin die rol niet kunnen vervullen. Steeds hadden we de vraag: stel dat Spicer vertelt dat het Witte Huis een oorlogssituatie ziet, zou iemand hem of Trump dan geloven. Het antwoord is duidelijk.

Scaramucci is ook iemand die Trump liever als Chief of Staff zou willen hebben, deze set up garandeert ruzie met Reince Priebus. 

De bottom line is chaos in het Witte Huis, iedere week dieper en dieper. Trumps obsessie met Rusland gooit alles nog verder overhoop. Het is nog niet afgelopen.

Ik heb voorspeld, ik geloof in februari dat een aantal mensen na de zomer verdwenen zou zijn, Spicer was een van hen. Voorlopig is hij de enige maar hij zal niet de laatste zijn. Priebus lijkt me de volgende, Conway en Bannon hebben er alleen maar belang bij rond te blijven hangen. 

 

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen