De waanzin in het Witte Huis.

De betekenis van Bob Woodwards nieuwe boek is niet zozeer wat het zegt maar dat Woodward het zegt. We meenden al te weten dat in het Witte Huis een infantiele, impulsieve en vanwege zijn macht gevaarlijke narcist zit, goed voor permanente chaos. Woodward bevestigt dat beeld, voorlopig enkel in voorpublicaties, met zijn journalistiek gezag, nauwgezet gebruik van bronnen en saillante details. Op een perverse manier is het goed te horen dat niet politieke of persoonlijke afkeer ons tot die conclusie bracht, maar dat het echt zo is. Wat heet, het is nog veel erger.

De korte versie van het boek is het verslag in The Washington Post van Woodwards letterlijk waanzinnige telefoongesprek met de president. Trump zegt dat hij best wilde praten, niets wist van verzoeken daartoe, geeft anderen de schuld, erkent dat iemand het wél over had gehad, laat zich door Kellyanne Conway influisteren, vertelt zijn succesverhaal drie keer en meent dat het boek ‘niet accuraat’ kan zijn als het niet concludeert dat hij de grootse president aller tijden is. Elf minuten van chaotische conversatie, automatische leugens en verzinsels – hij lijkt niet anders te kunnen – en dwangmatige zelfbevrediging. Typisch Trump. Geen wonder dat chefstaf John Kelly, die dit de hele dag moet meemaken, het heeft over de ergste baan uit zijn leven.

De waanzin roept de vraag op hoe gevaarlijk Trump kan zijn. Kan hij een oorlog beginnen, een kernoorlog? We moeten vertrouwen op minister van Defensie Jim Mattis. Heeft hij, net als indertijd Nixons minister, opdracht gegeven dat serieuze orders via hem moeten lopen? Toen Trump vorig jaar de Syrische president Assad vermoord wilde zien, antwoordde Mattis dat hij de mogelijkheden zou bekijken. Hij hing op, schrijft Woodward, en zei tegen zijn assistent: ‘dat gaan we niet doen’.

Ontleen er niet te veel vertrouwen aan: Trump begon zijn economische oorlog met Iran tegen het advies van Mattis. Trump verscheurde de G-7 verklaring en alleen preventieve maatregelen van een angstige staf voorkwamen dat hij dat deed op NAVO-bijeenkomst. En dan nog zat iedereen met samengeknepen billen, niet wetend hoe of wanneer Trump zou ontploffen. Een paar dagen later verklaarde hij zijn liefde aan Poetin. De machtigste man van de wereld is een loose cannon.

The New York Times publiceerde woensdag een tamelijk onthutsend en tegelijk absurdistisch stuk van een anonieme regeringsfunctionaris die claimt met een groep getrouwen het schip recht te houden, ‘de interne oppositie’. Zij achten Trump incompetent, amoreel en zijn persoonlijkheid een president onwaardig. Ze blijven om een man te dwarsbomen ‘die schade toebrengt aan het land’.

Ik heb zo mijn twijfels over deze burgemeester-in-oorlogstijd-redenering, met een muisstille Republikeinse Partij die dit ook allemaal weet, maar neet als de auteur vrolijk de voordelen van Trump incasseert. Moet het ons geruststellen dat de interne oppositie via de krant laat weten dat ze de zaak onder controle hebben? Wat is dit voor bananenrepubliek?

Het is ook zeker niet zo al Trumps medewerkers dagelijks knarsetandend rondlopen. Er zijn mensen die hem gebruiken, zoals Stephen Miller, het kwade genius achter Trumps migratiebeleid, de handelskliek en een roedel ministers die uitverkoop houden in hun departement. Veiligheidsadviseur John Bolton wil regime change in Iran. Er zijn de voetenkussers zoals Kellyanne Conway, de rechtspraters zoals Sarah Huckabee Sanders.

Een direct gevolg van Woodwards boek is verder isolement van Trump. Maar je vraagt je af hoeveel weerstand zelfs deze narcist heeft. Wanneer knapt het wankele fysieke en psychische koord waarop Trump balanceert? Er gaat weinig goed de laatst tijd. Met de week is hij meer paranoïde over speciale aanklager Mueller, misschien ratelen de lijken in de kast. Heeft Trump een breekpunt?

Het algehele beeld van chaos en een man ‘unhinged’, zeg maar, op het randje van waanzin, zal de verkiezingen ongetwijfeld beïnvloeden. Het Huis zal wel Democratisch worden, de Senaat is veiliger voor de Republikeinen, maar in een perfect storm kan ook daar schade ontstaan. Veeg teken: in Texas kan Ted Cruz maar geen afstand nemen van zijn Democratisch opponent. Hij had Trump te hulp geroepen die overmoedig beloofde het grootst mogelijke stadion te vullen (100.000 plaatsen). Dat kon wel eens vervelend uitpakken.

Typerend genoeg concentreerden de Republikeinen zich op Trumps kwalificatie van minister van Justitie Jeff Sessions als een ‘domme zuiderling’. Half Washington vindt dat, maar Sessions’ Republikeinse oud-collega’s zagen vooral dat Trumps Newyorkse dédain stemmen zou kunnen kosten in het Republikeinse heartland. Zuidelijke senatoren buitelden over elkaar om te laten weten dat er met hun IQ niets mis was.

Zonder brisant materiaal van Mueller ligt een impeachment niet voor de hand. Als straks een Democratisch Congres Trump in een wetgevende dwangbuis stopt zal hij alleen maar wilder worden. Her en der wordt het 25ste amendement op de Amerikaanse grondwet afgestoft: wat te doen als een president niet in staat is zijn ambt te vervullen. Voordat we zover zijn, of voordat een impeachment zou kunnen plaats hebben, of voordat Trump termijn op is, zitten we met een gevaarlijk man in het Witte Huis. De auteur in The New York Times schrijft dat zijn groep hoopt de regering in de juiste richting te kunnen sturen ‘totdat het – op de een of andere manier – voorbij is’. Op de een of andere manier is dat weinig geruststellend.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Fietsen met blauwe banden

Ik zie ze steeds meer: swapfietsen met een blauwe voorband. Slimme marketingtruc!

Wat me ook opvalt is dat het flutfietsen zijn. Minimaal gedoe, maar het werkt – zolang als het duurt. Omdat mensen de fietsen huren en teruggeven als ze kapot zijn, zal niemand zich daar erg druk over maken, vermoed ik.

Een goed businessmodel is altijd interessant en wat ik hier zie fascineert. Het zijn geloof ik vooral studenten (of jongeren in het algemeen) die de fietsen huren voor 15 Euro per maand. Dat kost dus 180 Euro per jaar, in vier jaar studie 720 Euro. Daar kun je een heel mooie nieuwe fiets van kopen, en wel drie tweedehandse.

Waarom kiezen mensen dan voor dit lease model? Hetzelfde gemak (of luiheid) waarmee ze belabonnementen nemen die een vast, ogenschijnlijk klein maandelijks bedrag afschrijven. Je hoeft geen groot bedrag neer te leggen, wat vaak een probleem zal zijn. Klassiek model voor arme lieden: uiteindelijk hogere kosten maar eerst een lagere uitgave.

Knap om deze operatie op te zetten (ze repareren en plakken banden – iets wat veel jongeren blijkbaar niet meer kunnen of willen doen). Mooi model. Die fietsen kunnen niet veel kosten, de automatische afschrijvingen zorgen voor mooie geldstroom.

Ik ben nog steeds stupefait dat iemand ooit heeft bedacht dat je mensen telefoonverslaafd zou kunnen maken, dat je geld kunt vangen door mensen eindeloos met elkaar te laten ouwehoeren, kunt vastklinken aan hun urgente newsfeed of social media. In een reportage over de jaren tachtig zag ik dat mensen bij de introductie van de Apple Macintosch al hoopten dat ze die ooit draagbaar zouden kunnen meenemen. Steve Jobs was een van hen maar niet de enige.

Jobs was wel de visionair die het realiseerde. Knap. De blauwe bandenfietsen zijn niet van die categorie maar evenzogoed een slim idee en, blijkbaar, een goede uitvoering.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Bye bye Pechtold.

Ah, nu begrijp ik waarom Pechtold geen minister wilde worden. Zie Telegraaf/Privé van vandaag.

Is dit iets waarover hij niet hoeft te worden aangesproken, want privé? Nee, natuurlijk niet. De politieke leider van een regeringspartij heeft geen privé als het om dit soort zaken gaat, al was het maar omdat je de man nou nooit meer hetzelfde kunt zien.

Ik wil geen repeterende plaat worden, ik heb er al eerder, nogal lang geleden over geschreven. Klik hier.

Voor het einde van het jaar heeft D66 een andere fractieleider.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Back to normal in Republikeinse senaat.

Na het eerbetoon van Republikeinse senatoren aan John McCain, is het nu back to normal.

De hearings over de voorgestelde benoeming van rechter Kavanaugh zijn stormachtig begonnen. Voorzitter Grassley dumpte de avond tevoren documenten waarop de commissieleden lang gewacht hebben op hun bureau en ze wilden terecht uitstel om die te kunnen lezen. Het gaat om Kavanaughs optreden als Bush-jurist in een periode dat er over martelen en andere presidentiële bevoegdheden werd gesproken.

Ongetwijfeld komt deze week ook aan de orde hoe Kavanaugh tijdens de Lewinsky onderzoeken de meest intieme details in het rapport wilde, om Clinton voor schut te zetten. Nu vindt hij het onverstandig om zittende presidenten af te leiden met rechtszaken. Tja, geen wonder dat er vragen over komen.

In de juridische commissie zitten twee senatoren die in 2020 Democratisch kandidaat willen zijn, Corry Brooker en Kamala Harris. Ik hoop dat ze hun behoefte om krantenkoppen te halen kunnen intomen om het echte werk te doen: Kavanaugh beoordelen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Woodward en de naakte president.

Het boek van Bob Woodward belooft Trump te laten zien voor wat hij is: een keizer zonder kleren (en zonder ook maar iemand om hem heen die hem respecteert).

In wat voor zelfgemaakte bubble van leugens en zelfdelusie de psycho leeft, is goed te zien in het verslag van zijn telefoongesprek met Woodward. Klik hier.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

John Kerry in Lala land.

Ik heb respect voor John Kerry. Hij had in 2004 president moeten worden maar had het niet in zich. Tamelijk goed minister van Buitenlandse Zaken.

Ik hoop dat zijn proefballonnetje om weer mee te doen aan de presidentsverkiezingen snel wordt neergeschoten.

Hij verdient beter. En wij ook. Alweer iemand uit het bejaardentehuis – hij is in 2020 77 jaar oud. Zou hij het serieus menen? Dan is het goed om de geriater langs te sturen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Een sociaal democratische muur rondom Europa, rondom de verzorgingsstaat? Moeten we niet willen.

Vanavond wordt in De Rode Werf, Boerhaaveplein 28 in Amsterdam, gediscussieerd over een migratie agenda zoals Lodewijk Asscher die heeft voorgelegd aan PvdA leden. Hij noemt het een nieuwe aanpak, maar ik zie enkel oude wijn in oude zakken, en een gevaarlijke ondermijning van sociaal democratische waarden.

Er werd om commentaar gevraagd, hieronder een korte versie van wat ik ervan vind:

PvdA-leider Asscher heeft in juni een lijst opgesteld met verlangens over migratie. Het was een lijst die ervan uitging dat migranten niet welkom zijn. Als sociaal liberaal stuit me dat tegen de borst want het gaat ervan uit dat de wens van mensen om te zoeken naar een beter leven niet wordt geaccepteerd maar geproblematiseerd. Er wordt vanuit gegaan dat onze verzorgingsstaat een muur rondom Nederland (in elk geval rondom Europa) vereist. Het zou kunnen dat dat zo is, maar dan moeten we toch dieper nadenken over hoe kunnen voorkomen dat een verzorgingsstaat die we grotendeels willen behouden en uiteraard willen verbeteren, leidt tot een verhaal over gesloten grenzen.

Sociaal democraten zouden hoger moeten reiken. Waarom zouden mensen die zich willen verbeteren niet welkom zijn, zij het dat zij zich als het waren zullen moeten inkopen in de geneugten van de verzorgingsstaat? Waarom laten we mensen niet zelf uitvinden of er werk is, of er woningen zijn, of er reden is om dat betere leven in Nederland te vinden? We hoeven ze daarbij geen hulp te geven, behalve respect voor hun poging om dat te dromen van dat betere leven en dat te bereiken. Er is a priori niets mis met economische migranten, ja, het zijn gelukzoekers maar sinds wanneer is dat geen sociaal democratisch ideaal meer? Of is het beperkt tot ons, tot wij, en geldt het niet voor hen, voor zij?

Punt nummer 8 van Asschers lijst stuit niet alleen tegen de borst, het is een gevaarlijke overname van het nationalistische discours. ‘Migranten die in Nederland mogen blijven accepteren de rechtsstaat en de waarden van de Nederlandse samenleving als spelregels’. Wat me stoort is dat hier een algemene norm voor iedereen die zich in Nederland bevindt, of hij of zij nu autochtoon is, migrant, bezoeker of toerist, wordt geëxpliciteerd voor migranten. Ik begrijp dat niet goed. Wat de waarden betreft, stuit dit soort formuleringen op het probleem dat zo, ongedefinieerd, het enkel een been is dat de nationalisten wordt toegeworpen. Welke waarden? Die van de sociaal democratie? Die van de zwarte kousengemeentes? Die van Wilders? ‘Accepteren’ veronderstelt waarschijnlijk dat ze een of ander document moeten ondertekenen – maar voor het gelden van de rechtsstaat is dat natuurlijk helemaal niet nodig. Dit is een variant van het participatiecontract waarmee Asscher in 2013 kwam. Dat was toen een slecht idee en dat is het nog steeds.

In deze context wil ik opnieuw een pleidooi houden voor een ongebreidelde lofzang op de manier waarop de afgelopen dertig, veertig jaar de integratie in Nederland zich heeft voltrokken. Daar moeten we trots op zijn. Tweede en derde generatie, en binnenkort vierde generatie Nederlanders gaan gemiddeld steeds meer op het gemiddelde van de hele samenleving lijken. Dat is een natuurlijk vanzelfsprekend proces van mensen die deel uitmaken van die samenleving, en ook van het veranderen van dat gemiddelde.

Ons onderwijs, onze woningen, onze verzorgingsstaat heeft de voorwaarden geschapen voor kinderen en kleinkinderen van straatarme analfabetische immigranten uit het Rif gebergte of uit Anatolië, om universitair onderwijs te volgen. Hun woonomstandigheden zijn misschien niet ideaal (dat geldt ook voor niet migrantenkinderen) maar beter dan in de meeste immigratiesamenlevingen. Ze leven gezonder, ze leven langer, ze doen mee. Ouders zagen hun kinderen stukken beter af dan zijzelf het hadden, een sprong vergelijkbaar met die van de arbeiders na de Tweede Wereldoorlog. Allemaal dankzij de verzorgingsstaat waar sociaal democraten terecht trots op zijn.

Een van de grootste successen van links dat het onderwijs kansen heeft gegeven aan mensen die in eerdere generaties gedoemd waren het pad van hun ouders te volgen ongeacht van hun talenten. Als je steeds roept dat multiculturalisme (op zich al een gestoken woord maar ik gebruik het voor het contrast) heeft gefaald, dan willen mensen dat niet meer. Door mee te gaan in het klaagverhaal ondermijnt de PvdA de mogelijkheid om een eigen verhaal te claimen van succes en solidariteit. Als overal de consensus wordt aanvaard dat migratie een probleem is, dat diversiteit een zwakte en dat integratie heeft gefaald, dan wordt het wel heel erg moeilijk om een sociaal democratische visie op de samenleving uit te dragen.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Meghan for senator.

That was fun. Leuke begrafenis van McCain. Hoe je vanuit je kist nog een flinke duw kunt geven aan de hork en en passant de Republikeinen in de Senaat die eigenlijk een hekel aan je hadden omdat je niet in de pas liep, voor jou kunt laten applaudiseren.

Inderdaad, klappende Republikeinen, dezelfde lui die dag in dag uit knipmessen voor de psycho in het Witte Huis, als Barack Obama, ja die, hen voorhoudt dat er in het publieke debat een zekere mate van beschaving nodig is. McConnell en zijn clubje zeiden nooit wat van de birther nonsens die Trump verkondigde – het kwam eigenlijk wel van pas, hoefden ze zelf het vuile racistische werk te doen. Nu is de racist hun baas. Zou iemand van hen zich gerealiseerd hebben hoe ridicuul hun applaus was?

Klappende Republikeinen (klapte de kwezel Mike Pence ook mee?) toen dochter Meghan McCain de president direct uitdaagde door te stellen dat het Amerika van John McCain niet great again hoefde te worden, het was al great.

Ah well, vandaag is het terug naar het gewone werk (nou ja, morgen, na Labor Day) en de tweets van de man met de kleine vingertjes.

De gouverneur van Arizona mag iemand benoemen voor de komende twee jaar op de post van McCain. Trump en zijn kornuiten (jazeker, de klappend Mitch McConnell) proberen een plooibaar type te krijgen. Maar als de gouverneur enig gevoel had voor civic society dan zou hij iemand voordragen die in de geest van McCain politiek zou bedrijven.

Juist ja, Meghan McCain. Reken er maar niet op.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Do as you preach

Een attente lezer wees me er op dat ik met het blog over de haatzaaier precies deed waartegen mijn oproep gericht was, de zielepoot aandacht geven.

Hij had gelijk. Mijn irritatie was gewekt door onze minister van justitie en zijn geneuzel. Maar dat is geen excuus. Omdat ik blogs nooit weghaal blijft hij staan.

Helaas kunnen we de leider van de vrije wereld, ook een haatzaaier maar dan een met invloed, niet boycotten.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen

Bijna net zoveel doden in Puerto Rico als bij 9/11.

Niet 64 maar bijna 3000 doden in Puerto Rico vorig jaar. Ongeveer net zoveel als met 9/11, aan de andere kant minder dan er per maand in Amerika een overdosis opioids nemen.

Trump heeft niets gedaan in Puerto Rico. Dat hij ook in Texas weinig te melden had, is minder erg. Texanen hebben een hekel aan de overheid, laten ze steeds blijken. Maar in Puerto Rico, de laatste Amerikaanse kolonie, hebben ze weinig keuze.

Geplaatst in Blogposten | Een reactie plaatsen